dcsimg

Sphenacodontidae ( германски )

добавил wikipedia DE

Die Sphenacodontidae sind eine Familie von fleischfressenden Vertretern der Ordnung der Pelycosauria, die vom späten Oberkarbon bis zum Ende des Unterperms in den nördlichen Regionen des Superkontinentes Pangaea lebte. Kleinere, ursprüngliche Formen wie beispielsweise Haptodus waren 60 Zentimeter bis einen Meter lang. Gegen Ende des Unterperms wurden die Sphenacodontidae immer größer und erreichten als Spitzenprädatoren Körperlängen von teilweise mehr als drei Metern.

Beschreibung

Mehrere großwüchsige (um die drei Meter) und fortgeschrittene Taxa wie beispielsweise Ctenospondylus, Secodontosaurus und Dimetrodon zeichneten sich durch große Rückensegel aus, welche von den verlängerten Dornfortsätzen der Wirbel aufgespannt wurden. Ihr hautartiges Gewebe wurde von Blutgefäßen durchzogen. Funktion dieser Rückensegel war wahrscheinlich, eine Thermoregulation zu erzielen. Aber nicht alle Mitglieder der Sphenacodontidae besaßen dieses Rückensegel. Rätselhaft ist, warum Sphenacodon, dessen Überreste in New Mexico gefunden wurden, kein Rückensegel vorweisen konnte, wohingegen der sehr nah verwandte Dimetrodon aus Texas ein sehr großes Rückensegel trug. Während des Unterperms waren beide Fundorte nur durch eine schmale Meerenge voneinander getrennt, somit dürfte geographische Isolation hierbei keine Rolle gespielt haben.

Charakteristische Merkmale

Hauptmerkmal der Sphenacodontidae ist natürlich ihr primäres Schädelfenster in der Schläfenregion (Schläfen- oder Temporalfenster) hinter der Augenhöhle.

Ihr massiver Schädel ist lang, tief herabgezogen und schmal – eine Anpassung an eine starke Kiefermuskulatur. Das Zwischenkieferbein (Prämaxillare) fällt nach vorne ab und bildet eine «Hakennase». Der Oberkiefer ist breit und ausladend, um die großen Fänge aufnehmen zu können; dadurch wird jedoch das Tränenbein daran gehindert, bis an die Nase heranzureichen.

Die Pinealöffnung am Scheitelbein besitzt einen markanten Grat. Der Paraoccipitalfortsatz steht nur in endständigem Kontakt mit dem Schuppenbein, seine Obergrenze bildet einen scharfen Grat.

Das Kiefergelenk liegt eindeutig unterhalb der Zahnreihe (Ausbildung und Positionierung des Kiefergelenks ermöglichte den am Hinterende des Schädels angebrachten Adduktormuskeln eine erhöhte Effizienz – der Rand des Supraangulare und des Kronenfortsatzes am Unterkiefer stand fast senkrecht zu den Muskelfasern). Das Artikulare ist vergrößert. Das Angulare ist aus «reflektierten Lagen» zusammengesetzt.

Die sehr spezialisierten vorderen «Schneidezähne» sind groß und dolchartig, die Zähne an der Seite und am Ende des Kiefers aber wesentlich kleiner (daher auch die Bezeichnung der wohlbekannten Gattung Dimetrodon – was so viel wie «Doppelmaßzahn» bedeutet). Der Schneiderand der robusten und an ihrer Basis fast quadratischen Zähne ist aus Gratrücken aufgebaut, die nur halbwegs bis zur Zahnbasis herunterreichen.

Die Rückenwirbel sind wesentlich höher als breit, ihre verlängerten Dornfortsätze spannen ein Segel auf (diente wahrscheinlich zur Thermoregulation und lässt vermuten, dass die Sphenacodontidae gleichwarme Tiere waren). Die Wirbelfortsätze sind glatt, Querfortsätze sind nicht vorhanden. Die stark durchbluteten Segel geben keinen Hinweis auf sexuellen Dimorphismus.

Die Gliedmaßen sind verhältnismäßig lang und zart gebaut. Das Schulterblatt besitzt eine supraglenoidale Öffnung.

Die Sphenacodontidae waren möglicherweise die ersten Landwirbeltiere, die auf Beutetiere vergleichbarer Größenordnung Jagd machten.

Autapomorphien

Die Sphenacodontidae zeichnen sich durch folgende Autapomorphien aus:

  • Der untere Fortsatz des Nasenbeins bildet den Hinterrand der Nasenhöhle.
  • Der vordere Fortsatz des Stirnbeins ist schmaler als der Hintere (bei anderen Synapsiden sind beide Fortsätze gleich breit).
  • Der Kontaktbereich zwischen Postorbitale und Schuppenbein ist sehr breit (bei anderen Synapsiden ist er, wenn vorhanden, schmal).
  • Das Supratemporale berührt das Postorbitale (bei den meisten anderen Eupelycosauria fehlt dieser Kontakt).
  • Der Paraoccipitalfortsatz verbreitert sich seitwärts nach unten und nach hinten (bei den meisten anderen Synapsiden dehnt er sich nur horizontal aus). Bei einigen Therapsiden ist dieses Merkmal konvergent.
  • Die Zahnwurzel des Reißzahns am Unterkiefer drückt gegen die Choane (bei anderen Synapsiden behindert der Reißzahn die Choane nicht).

Systematik

 src=
Ctenorhachis
 src=
Ctenospondylus
 src=
Haptodus
 src=
Secodontosaurus

Gemäß der wissenschaftlichen Erstbeschreibung der Sphenacodontidae stellen sie eine paraphyletische Gruppe dar, welche mittels ihrer geteilten plesiomorphen, für Synapsiden typischen Wesensmerkmale definiert wird. Die Gruppe nimmt eine evolutionäre Übergangsstellung von den ursprünglichen Synapsiden zu den frühen Therapsiden ("frühe Säugerverwandte") ein.

Die Klade Sphenacodontia hingegen ist monophyletisch, da sie sämtliche Sphenacodontiden mit all ihren Nachfahren (einschließlich der Säugetiere) umfasst. Die «Sphenacodontidae sensu stricto» beziehungsweise die Unterfamilie Sphenacodontinae enthalten nur spezialisierte Pelycosaurier, frühere ursprünglichere Formen wie Haptodus, Palaeohatteria, Pantelosaurus und Cutleria sind ausgeschlossen (in vorkladistischen Klassifizierungen waren diese ursprünglichen Formen alle unter der Gattung Haptodus geführt worden).

Die Klade Sphenacodontoidea wird seit 1997 von Laurin und Reisz benutzt, um damit den letzten gemeinsamen Vorfahren der Sphenacodontidae und der Therapsiden mit all ihren Nachkommen zu kennzeichnen. Sie lässt sich über bestimmte Schädelmerkmale definieren.

Die Familie der Sphenacodontidae umfasst drei Unterfamilien[1] mit folgenden Gattungen:

Verbreitung

Fossilfunde der Sphenacodontidae sind bisher nur aus Nordamerika und Europa bekannt:

Nordamerika:

Europa:

Siehe auch

Einzelnachweise

  1. Hopson, J.A. (1991). Systematics of the Nonmammalian Synapsida and Implications for Patterns of Evolution in Synapsids. In:Schultze, H.P. und Trueb, L. Origins of the higher groups of tetrapods.
  2. Laurin, M. (1993). Anatomy and relationships of Haptodus garnettensis, a Pennsylvanian synapsid from Kansas. Journal of Vertebrate Paleontology 13 (2): 200–229.
  3. Reisz, R. R., Berman D. S. & Scott D. (1992). The cranial anatomy and relationships of Secodontosaurus, an unusual mammal-like reptile (Synapsida: Sphenacodontidae) from the early Permian of Texas. Zoological Journal of the Linnean Society 104: 127–184.
  4. Berman, D. S, Henrici, A. C., Sumida, S. S. & Martens, T. (2004). New materials of Dimetrodon teutonis (Synapsida: Sphenacodontidae) from the Early Permian of central Germany. Annals of the Carnegie Museum of Natural History 73: 48–56.
лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Autoren und Herausgeber von Wikipedia
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia DE

Sphenacodontidae: Brief Summary ( германски )

добавил wikipedia DE
 src= Dimetrodon

Die Sphenacodontidae sind eine Familie von fleischfressenden Vertretern der Ordnung der Pelycosauria, die vom späten Oberkarbon bis zum Ende des Unterperms in den nördlichen Regionen des Superkontinentes Pangaea lebte. Kleinere, ursprüngliche Formen wie beispielsweise Haptodus waren 60 Zentimeter bis einen Meter lang. Gegen Ende des Unterperms wurden die Sphenacodontidae immer größer und erreichten als Spitzenprädatoren Körperlängen von teilweise mehr als drei Metern.

лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Autoren und Herausgeber von Wikipedia
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia DE

Σφηνακοδοντίδες ( грчки, современ (1453-) )

добавил wikipedia emerging languages

Οι Σφηνακοδοντίδες είναι μία οικογένεια ανεπτυχμένων, σαρκοφάγων πελυκόσαυρων με μικρό έως μεγάλο μέγεθος που έζησε στην αρχή και το μέσο της πέρμιας περιόδου. Οι πρωτόγονες μορφές σφηνακοδοντίδων, όπως ο Απτόδους ήταν γενικά μικρά σε μέγεθος (60 cm έως 1 μέτρο), αλλά στο τελευταίο μέρος της αρχής του πέρμιου έγιναν σταδιακά μεγαλύτερα (3 μέτρα ή και μεγαλύτερα), για να γίνουν τα κορυφαία αρπακτικά του περιβάλλοντός τους. Απολιθώματά τους έχουν βρεθεί μόνο στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.

Χαρακτηριστικά

Το κρανίο είναι μακρύ, βαθύ και στενό, μία προσαρμογή για πιο δυνατούς μύες των σαγονιών. Τα μπροστινά δόντια είναι μεγάλα και μοιάζουν με στιλέτα, ενώ τα πλαϊνά δόντια είναι πολύ μικρότερα (εξού και το όνομα του γένους διμετρόδοντας).

Πολλά μεγάλα και εξελιγμένα μέλη των σφηνακοδοντίδων (ο Κτενοσπόνδυλος, ο Σφηνακόδοντας, ο Σεκοδοντόσαυρος και ο Διμετρόδοντας) ξεχωρίζουν από το ψηλό ιστίο στην πλάτη τους, που αποτελείται από επιμηκισμένους σπόνδυλους, και που όταν ζούσαν πρέπει να καλυπτόταν από δέρμα και αιμοφόρα αγγεία και λογικά λειτουργούσε σαν θερμορυθμιστική κατασκευή. Όμως το ιστίο δεν φαίνεται να είναι απαραίτητο για όλα αυτά τα ζώα, καθώς κάποιες ομάδες δεν είχαν εξελίξει αυτό το ιστίο.

Ταξινόμηση

Οι Σφηνακοδοντίδες είναι στην πραγματικότητα παραφυλετική οικογένεια, καθώς αυτά τα ζώα αποτελούν το συνδετικό κρίκο που ενώνει τα πρωτόγονα συναψίδια με τα πρώτα θηριαψιδωτά. Ο κλάδος Σφηνακοδόντια χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει την ομάδα που περιλαμβάνει τους σφηνακοδοντίδες και όλους τους απογόνους τους (μαζί με τα θηλαστικά), ενώ οι Σφηνακοδοντίδες είναι μόνο οι ειδικευμένοι πελυκόσαυροι, και όχι πιο πρωτόγονα μέλη όπως ο Απτόδους, η Παλαιοχαττέρια, ο Παντελόσαυρος και η Κουτλέρια. Ο κλάδος Σφηνακοδοντείδεα χρησιμοποιείται από τους Laurin και Reisz 1997 για να προσδιορίσει τον πιο πρόσφατο πρόγονο των Σφηνακοδοντίδων και των Θηριαψιδωτών και όλους τους απογόνους τους, και καθορίζεται από ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό του κρανίου.

Παραπομπές

  • Carroll, R. L. (1988), Vertebrate Paleontology and Evolution, WH Freeman & Co.
  • Colbert, E. H., (1969), Evolution of the Vertebrates, John Wiley & Sons Inc (2nd ed.)
  • Laurin, M. and Reisz, R. R., 1997, Autapomorphies of the main clades of synapsids
  • Reisz, R. R., 1986, Handbuch der Paläoherpetologie – Encyclopedia of Paleoherpetology, Part 17A Pelycosauria Verlag Dr. Friedrich Pfeil, ISBN 3-89937-032-5
  • Romer, A. S., (1947, revised ed. 1966) Vertebrate Paleontology, University of Chicago Press, Chicago
  • Romer, A. S. and Price, L. I., (1940), Review of the Pelycosauria, Geological Society of American Special Papers, No 28

лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Συγγραφείς και συντάκτες της Wikipedia
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia emerging languages

Σφηνακοδοντίδες: Brief Summary ( грчки, современ (1453-) )

добавил wikipedia emerging languages

Οι Σφηνακοδοντίδες είναι μία οικογένεια ανεπτυχμένων, σαρκοφάγων πελυκόσαυρων με μικρό έως μεγάλο μέγεθος που έζησε στην αρχή και το μέσο της πέρμιας περιόδου. Οι πρωτόγονες μορφές σφηνακοδοντίδων, όπως ο Απτόδους ήταν γενικά μικρά σε μέγεθος (60 cm έως 1 μέτρο), αλλά στο τελευταίο μέρος της αρχής του πέρμιου έγιναν σταδιακά μεγαλύτερα (3 μέτρα ή και μεγαλύτερα), για να γίνουν τα κορυφαία αρπακτικά του περιβάλλοντός τους. Απολιθώματά τους έχουν βρεθεί μόνο στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.

лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Συγγραφείς και συντάκτες της Wikipedia
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia emerging languages

Sphenacodontidae ( англиски )

добавил wikipedia EN

Sphenacodontidae (Greek: "wedge point tooth family") is an extinct family of small to large, advanced, carnivorous, Late Pennsylvanian to middle Permian pelycosaurs. The most recent one, Dimetrodon angelensis, is from the late Kungurian or early Roadian San Angelo Formation.[1] However, given the notorious incompleteness of the fossil record, a recent study concluded that the Sphenacodontidae may have become extinct as recently as the early Capitanian.[2] Primitive forms were generally small (60 cm to 1 meter), but during the later part of the early Permian these animals grew progressively larger (up to 3 meters or more), to become the top predators of their environments. Sphenacodontid fossils are so far known only from North America and Europe.

Characteristics

 src=
Restoration of two individuals of Sphenacodon

The skull is long, deep and narrow, an adaptation for strong jaw muscles. The front teeth are large and dagger-like, whereas the teeth in the sides and rear of the jaw are much smaller (hence the name of the well-known genus Dimetrodon – "two-measure tooth", although all members of the family have this attribute).

Several large (~3 meters) and advanced members of this group (Ctenospondylus, Sphenacodon, Secodontosaurus and Dimetrodon) are distinguished by a tall sail along the back, made up of elongated vertebral neural spines, which in life must have been covered with skin and blood vessels, and presumably functioned as a thermoregulatory device. However, possession of a sail does not appear to have been essential for these animals. For example, there is the case in which one genus (Sphenacodon – fossils known from New Mexico) lacks a sail, while a very similar and closely related genus (Dimetrodon – fossils known from Texas) has one. During the Permian, these two regions were separated by a narrow sea-way, but it is not clear why one geographically isolated group should evolve a sail, but the other group not.

Classification

 src=
Life restoration of Cutleria

The family Sphenacodontidae is actually paraphyletic as originally described, defined by shared primitive synapsid characters; these animals constitute an evolutionary gradation from primitive synapsid to early therapsid. The clade Sphenacodontia is used to designate the monophyletic group that includes sphenacodontids and all their descendants (including mammals), while Sphenacodontidae in the strict sense includes only specialised pelycosaurs, and not earlier more primitive members of the family like Haptodus, Palaeohatteria, Pantelosaurus, and Cutleria (in pre-cladistic classifications all included under the genus Haptodus). The clade Sphenacodontoidea is used by Laurin and Reisz 1997 to designate the most recent common ancestor of Sphenacodontidae and Therapsida and all their descendants, and is defined by certain features of the skull.

See also

References

  1. ^ Olson, Everett C. (1962). "Late Permian terrestrial vertebrates, U.S.A. and U.S.S.R." Transactions of the American Philosophical Society. New Series. 52 (2): 1–224. doi:10.2307/1005904. JSTOR 1005904.
  2. ^ Didier, Gilles; Laurin, Michel (2021). "Distributions of extinction times from fossil ages and tree topologies: the example of some mid-Permian synapsid extinctions". PeerJ. 9 (e12577): e12577. doi:10.7717/peerj.12577. PMC 8667717. PMID 34966586.

 title=
лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Wikipedia authors and editors
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia EN

Sphenacodontidae: Brief Summary ( англиски )

добавил wikipedia EN

Sphenacodontidae (Greek: "wedge point tooth family") is an extinct family of small to large, advanced, carnivorous, Late Pennsylvanian to middle Permian pelycosaurs. The most recent one, Dimetrodon angelensis, is from the late Kungurian or early Roadian San Angelo Formation. However, given the notorious incompleteness of the fossil record, a recent study concluded that the Sphenacodontidae may have become extinct as recently as the early Capitanian. Primitive forms were generally small (60 cm to 1 meter), but during the later part of the early Permian these animals grew progressively larger (up to 3 meters or more), to become the top predators of their environments. Sphenacodontid fossils are so far known only from North America and Europe.

лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Wikipedia authors and editors
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia EN

Sphenacodontidae ( шпански; кастиљски )

добавил wikipedia ES

Los esfenacodóntidos (Sphenacodontidae) son una familia de sinápsidos pelicosaurios, carnívoros avanzados, de varios tamaños, que vivieron desde el Pensilvánico Tardío, en el Carbonífero, hasta el Pérmico Medio. Las formas primitivas eran de pequeño tamaño (i.e Haptodus de 60 cm a 1 metro), pero desde finales del Pérmico Inferior se hicieron progresivamente más grandes (hasta 3 metros o más), hasta convertirse en los superpredadores de su medio.

Los fósiles de los esfenacodóntidos son conocidos solamente en América del Norte y Europa.

Descripción

Su cráneo era largo, plano y angosto, una adaptación para músculos mandibulares potentes. Los dientes anteriores eran similares a dagas, mientras que los mandibulares laterales y posteriores, eran mucho más pequeños (de ahí el nombre del género mejor conocido, Dimetrodon - «diente de dos medidas», sin embargo todos los miembros de esta familia tenían este atributo).

Algunos de los miembros más grandes y avanzados de este grupo (~3 metros), pertenecientes a los génerosCtenospondylus, Sphenacodon, Secodontosaurus y Dimetrodon, se distinguían por tener una vela dorsal, originada a partir del alargamiento de las apófisis espinosas de las vértebras dorsales, que posiblemente estuvo cubierta con piel y vasos sanguíneos, y que probablemente funcionaba como un mecanismo termorregulador. Sin embargo, la presencia de esta aleta no parecía ser esencial para estos animales. Por ejemplo, uno de los géneros, Sphenacodon, carecía de vela dorsal, mientras que Dimetrodon, que era un género muy relacionado, sí la tenía. Estos dos géneros se descubrieron en Nuevo México y Tejas respectivamente y, durante el Pérmico, estas dos regiones estaban separadas por un paso marítimo estrecho, pero no está claro por qué en el contexto de este aislamiento geográfico, evolucionó una aleta dorsal en uno de los grupos y en el otro no.

Sistemática

 src=
Recreación de Cutleria wilmarthi

La familia Sphenacodontidae, tal y como se describió originalmente, es parafilética, ya que fue definida en base a características compartidas por todos los sinápsidos. Los esfenacodóntidos son una transición evolutiva entre los sinápsidos primitivos y los primeros terápsidos. El clado Sphenacodontia se usa para designar un grupo monofilético que comprende los esfenacodóntidos y todos sus descendientes (incluyendo los mamíferos), mientras Sphenacodontidae en sentido estricto incluye solamente pelicosaurios especializados, pero no los miembros más primitivos de la familia como Haptodus, Palaeohatteria, Pantelosaurus, y Cutleria. El clado Sphenacodontoidea fue usado por Laurin y Reisz en 1997 para designar el ancestro común más reciente de Sphenacodontidae y Therapsida y todos sus descendientes, definidas por ciertas características de su cráneo.

Véase también

Referencias

 title=
лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Autores y editores de Wikipedia
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia ES

Sphenacodontidae: Brief Summary ( шпански; кастиљски )

добавил wikipedia ES

Los esfenacodóntidos (Sphenacodontidae) son una familia de sinápsidos pelicosaurios, carnívoros avanzados, de varios tamaños, que vivieron desde el Pensilvánico Tardío, en el Carbonífero, hasta el Pérmico Medio. Las formas primitivas eran de pequeño tamaño (i.e Haptodus de 60 cm a 1 metro), pero desde finales del Pérmico Inferior se hicieron progresivamente más grandes (hasta 3 metros o más), hasta convertirse en los superpredadores de su medio.

Los fósiles de los esfenacodóntidos son conocidos solamente en América del Norte y Europa.

лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Autores y editores de Wikipedia
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia ES

Sphenacodontidae ( фински )

добавил wikipedia FI

Sphenacodontidae on sukupuuttoon kuollut kladin Eupelycosauria synapsideihin kuuluva heimo joka käsittää hiili- ja permikaudella eläneitä lihansyöjiä. Sphenacodontidae on terapsidien sisarryhmä ja se luetaan yhdessä niiden kanssa kladiin Sphenacodontoidea.[2][3][4][5][6][7]

Sphenacodontidaeen kuului aikansa suurimpia lihansyöjiä. Suurimmat niistä kasvoivat yli kolmen metrin pituisiksi. Ehkä tunnetuin heimon jäsen on Dimetrodon. Sphenacodon on toinen heimon suvuista, mikä tunnetaan suhteellisen hyvin säilyneistä fossiileista. Sphenacodontidaen jäsenille tyypillinen piirre on erilaistunut hampaisto, johon kuuluvat muun muassa kulmahampaat. Ensimmäiset Sphenacodontidaeen kuuluvat synapsidit ilmestyivät myöhäishiilikaudella ja hävisivät keskipermikaudella, jolloin terapsidit korvasivat ne. Sphenacodontidae-heimon fossiileja on löydetty Pohjois-Amerikasta ja Euroopasta.[2][4][8][9][10]

 src=
Kaksi Dimetrodonin luurankoa
 src=
Kaavakuva Steppesaurusin fossiilista verrattuna Sphenacodonin kalloon

Luokittelu

Suku Cutleria saattaa kuulua Sphenacodontidaeen, tämä ei ole kuitenkaan varmaa sillä se saattaa olla myös Sphenacodontidaen ja terapsidien lähisukulainen, joka on niiden yhteisryhmän sisarryhmä.[2]

[2][4][7][1]

Fylogenia

Fröbisch, J., Schoch, R.R., Müller, J., Schindler, T., & Schweiss, D. 2011 (Muut paitsi Caseasauria tutkimuksen kladogrammista, Caseasauria tekstiosasta):


Synapsida Caseasauria

Caseidae



Eothyrididae



Eupelycosauria

Varanopidae




Ophiacodontidae




Edaphosauridae


Sphenacodontia

Haptodus




Palaeohatteria



Pantelosaurus



Ianthodon




Cutleria


Sphenacodontoidea

Therapsida (mm. Mammalia)


Sphenacodontidae

Secodontosaurus


Sphenacodontinae

Cryptovenator




Sphenacodon



Ctenospondylus



Dimetrodon













[4][7]

Lähteet

  1. a b The sphenacodontid synapsid Neosaurus cynodus, and related material, from the Permo-Carboniferous of France Acta Palaeontologica Polonica (englanniksi)
  2. a b c d Interrelationships of basal synapsids: cranial and postcranial morphological partitions suggest different topologies Journal of Systematic Palaeontology Volume 10, Issue 4, 2012 (englanniksi)
  3. Dimetrodon Is Not a Dinosaur: Using Tree Thinking to Understand the Ancient Relatives of Mammals and their Evolution Evolution: Education and Outreach kesäkuu 2009, Volume 2, Issue 2, pp 257-271 (englanniksi)
  4. a b c d A new basal sphenacodontid synapsid from the Late Carboniferous of the Saar−Nahe Basin, Germany (englanniksi)
  5. Synapsida - Mammals and their extinct relatives Tree of Life Web Project (ToL) (englanniksi)
  6. The Fossil Non-mammalian Synapsid Collection at The Field Museum (englanniksi)
  7. a b c Autapomorphies of the main clades of synapsids Tree of Life Web Project (ToL) (englanniksi)
  8. A new species of Dimetrodon (Synapsida: Sphenacodontidae) from the Lower Permian of Germany records first occurrence of genus outside of North America (englanniksi)
  9. DIMETRODON (AMNIOTA: SYNAPSIDA: SPHENACODONTIDAE) FROM THE LOWER PERMIAN ABO FORMATION,SOCORRO COUNTY, NEW MEXICO (englanniksi)
  10. THE CARPUS AND TARSUS OF THE EARLY PERMIAN SYNAPSID SPHENACODON FEROX(EUPELYCOSAURIA: SPHENACODONTIDAE) (englanniksi)

Aiheesta muualla

Tämä eläimiin liittyvä artikkeli on tynkä. Voit auttaa Wikipediaa laajentamalla artikkelia.
лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Wikipedian tekijät ja toimittajat
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia FI

Sphenacodontidae: Brief Summary ( фински )

добавил wikipedia FI

Sphenacodontidae on sukupuuttoon kuollut kladin Eupelycosauria synapsideihin kuuluva heimo joka käsittää hiili- ja permikaudella eläneitä lihansyöjiä. Sphenacodontidae on terapsidien sisarryhmä ja se luetaan yhdessä niiden kanssa kladiin Sphenacodontoidea.

Sphenacodontidaeen kuului aikansa suurimpia lihansyöjiä. Suurimmat niistä kasvoivat yli kolmen metrin pituisiksi. Ehkä tunnetuin heimon jäsen on Dimetrodon. Sphenacodon on toinen heimon suvuista, mikä tunnetaan suhteellisen hyvin säilyneistä fossiileista. Sphenacodontidaen jäsenille tyypillinen piirre on erilaistunut hampaisto, johon kuuluvat muun muassa kulmahampaat. Ensimmäiset Sphenacodontidaeen kuuluvat synapsidit ilmestyivät myöhäishiilikaudella ja hävisivät keskipermikaudella, jolloin terapsidit korvasivat ne. Sphenacodontidae-heimon fossiileja on löydetty Pohjois-Amerikasta ja Euroopasta.

 src= Kaksi Dimetrodonin luurankoa  src= Sphenacodon feroxin luuranko Field Museum of Natural Historyssä  src= Kaavakuva Steppesaurusin fossiilista verrattuna Sphenacodonin kalloon
лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Wikipedian tekijät ja toimittajat
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia FI

Sphenacodontidae ( француски )

добавил wikipedia FR

Sphenacodontidés

Les sphénacodontidés (Sphenacodontidae) constituent une famille éteinte de synapsides sphénacodontes carnivores, partageant un ancêtre commun avec les thérapsides et ayant vécu du Carbonifère supérieur jusqu'au milieu du Permien. Le dernier connu, Dimetrodon angelensis[1], de la formation San Angelo (Texas), date de la fin du Kungurien ou du début du Roadien. Le clade s'est donc éteint au Roadien, voire un peu plus tard, pendant le Wordien ou le Capitanien[2]. Les formes primitives étaient généralement petites et ne dépassait pas 1 mètre de long, mais au cours de la dernière partie du Permien inférieur, ces derniers ont progressivement grandi atteignant jusqu'à des tailles dépassant les 3 mètres pour devenir les principaux prédateurs de leurs environnements. Les fossiles des sphénacodontidés ne sont pour l'instant connus que d'Amérique du Nord et de l'Europe.

Caractéristiques

 src=
Restauration de deux individus de Sphenacodon

Le crâne est très semblable chez les sphénacodontidés bien connus (excepté Secodontosaurus qui est spécialisé) : un museau court et arrondi, un "pas maxillaire" ("maxillary step"), deux canines surdéveloppées et une réduction du nombre de dents postérieures aux canines. La plupart des synapomorphies des groupes situés au sein des Sphenacodontidae concernent donc des caractères vertébraux. Certains de ces animaux sont en effet connus pour posséder une "voile dorsale". Chez Sphenacodon, les épines neurales du dos sont allongées, mais ne forment pas de voiles. Celles de Ctenospondylus sont longues avec une section carrée, alors qu'elles sont très hautes et de section ronde chez Dimetrodon et Secodontosaurus. Aucun sphénacodontidé ne possède les processus latéraux qui donnent aux épines neurales d'Edaphosaurus une forme d’antenne typique. Plusieurs tendances évolutives se manifestent chez les sphénacodontidés (sauf pour Secodontosaurus, encore une fois): développement des canines, réduction du nombre de dents maxillaires situées devant et derrière les canines, développement d'une voile dorsale ou encore accroissement de la taille.

Classification

 src=
Vue d'artiste de Secodontosaurus obtusidens.

La famille Sphenacodontidae était en fait paraphylétique telle que décrite à l'origine, définie par des caractères de synapsides primitifs partagés car ces animaux constituent une gradation évolutive entre les « pélycosaures » et les premiers thérapsides. Le clade Sphenacodontia est utilisé pour désigner le groupe monophylétique qui comprend les sphénacodontidés et tous leurs descendants (y compris les mammifères), tandis que les Sphenacodontidae au sens strict ne comprennent que les pélycosaures spécialisés et non les membres plus primitifs du clade comme Haptodus, Palaeohatteria, Pantelosaurus et Cutleria. Le clade Sphenacodontoidea a été nommé par Laurin et Reisz en 1997 pour désigner l'ancêtre commun le plus récent des sphénacodontidés et des thérapsides ainsi que tous leurs descendants, défini par certaines caractéristiques du crâne[3].

Systématique

 src=
Reconstitution de Ctenospondylus.

La sous-famille des haptodontinés a été exclue des sphénacodontidés, car ils sont ne sont pas plus proches des sphénacodontidés que des thérapsides[4]. De plus, Secodontosaurus est plus proche de Dimetrodon que de Sphenacodon et Ctenospondylus : c'est donc un sphénacodontidé spécialisé, et non une branche indépendante[5].

Notes et références

Notes

  • (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé .

Références

  1. (en) Everett C. Olson, « Late Permian Terrestrial Vertebrates, U. S. A. and U. S. S. R. », Transactions of the American Philosophical Society, vol. 52, no 2,‎ 1962, p. 1–224 (ISSN , DOI , lire en ligne, consulté le 16 janvier 2022)
  2. (en) Gilles Didier et Michel Laurin, « Distributions of extinction times from fossil ages and tree topologies: the example of mid-Permian synapsid extinctions », PeerJ, vol. 9,‎ 9 décembre 2021, e12577 (ISSN , PMID , PMCID , DOI , lire en ligne, consulté le 15 janvier 2022)
  3. (en) [1]
  4. (en) Michel Laurin, « Anatomy and relationships of Haptodus garnettensis, a Pennsylvanian synapsid from Kansas », Journal of Vertebrate Paleontology, vol. 13, no 2,‎ 8 juin 1993, p. 200–229 (ISSN , DOI , lire en ligne, consulté le 15 janvier 2022)
  5. (en) ROBERT R. REISZ, DAVID S. BERMAN et DIANE SCOTT, « The cranial anatomy and relationships of Secodontosaurus, an unusual mammal-like reptile (Synapsida: Sphenacodontidae) from the early Permian of Texas », Zoological Journal of the Linnean Society, vol. 104, no 2,‎ février 1992, p. 127–184 (ISSN , DOI , lire en ligne, consulté le 15 janvier 2022)

Voir aussi

лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Auteurs et éditeurs de Wikipedia
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia FR

Sphenacodontidae: Brief Summary ( француски )

добавил wikipedia FR

Sphenacodontidés

Les sphénacodontidés (Sphenacodontidae) constituent une famille éteinte de synapsides sphénacodontes carnivores, partageant un ancêtre commun avec les thérapsides et ayant vécu du Carbonifère supérieur jusqu'au milieu du Permien. Le dernier connu, Dimetrodon angelensis, de la formation San Angelo (Texas), date de la fin du Kungurien ou du début du Roadien. Le clade s'est donc éteint au Roadien, voire un peu plus tard, pendant le Wordien ou le Capitanien. Les formes primitives étaient généralement petites et ne dépassait pas 1 mètre de long, mais au cours de la dernière partie du Permien inférieur, ces derniers ont progressivement grandi atteignant jusqu'à des tailles dépassant les 3 mètres pour devenir les principaux prédateurs de leurs environnements. Les fossiles des sphénacodontidés ne sont pour l'instant connus que d'Amérique du Nord et de l'Europe.

лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Auteurs et éditeurs de Wikipedia
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia FR

Sphenacodontidae ( галициски )

добавил wikipedia gl Galician
Sphenacodontidae Ctenospondylus BW.jpg

Ctenospondylus

Clasificación científica Reino: Animalia Filo: Chordata Subfilo: Vertebrata Superclase: Tetrapoda Clase: Synapsida Orde: Pelycosauria Suborde: Eupelycosauria Infraorde: Sphenacodontia Superfamilia: Sphenacodontoidea Familia: Sphenacodontidae Xéneros

Os Sphenacodontidae ou esfenacodontidos son un grupo animais que se atopan en estado fósil. Inclúense dentro do grupo dos sinápsidos pelicosaurios e no suborde dos Eupelycosauria. Estes animais viviron entre o Carbonífero superior (uns 300 millóns cara atrás) ata o final do Permiano inferior (260 millóns de anos). Durante cerca de 40 millóns de anos, estes animais desenvolveron o rol de superdepredadores en terra firme, creando o nicho ecolóxico que actualmente ocupan os leóns e tigres.

Véxase tamén

лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Autores e editores de Wikipedia
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia gl Galician

Sphenacodontidae: Brief Summary ( галициски )

добавил wikipedia gl Galician

Os Sphenacodontidae ou esfenacodontidos son un grupo animais que se atopan en estado fósil. Inclúense dentro do grupo dos sinápsidos pelicosaurios e no suborde dos Eupelycosauria. Estes animais viviron entre o Carbonífero superior (uns 300 millóns cara atrás) ata o final do Permiano inferior (260 millóns de anos). Durante cerca de 40 millóns de anos, estes animais desenvolveron o rol de superdepredadores en terra firme, creando o nicho ecolóxico que actualmente ocupan os leóns e tigres.

лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Autores e editores de Wikipedia
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia gl Galician

Sphenacodontidae ( италијански )

добавил wikipedia IT

Gli sfenacodonti (Sphenacodontia) sono un gruppo di tetrapodi pelicosauri, comprendenti principalmente la famiglia degli sfenacodontidi (Sphenacodontidae). I membri di questo gruppo sono vissuti in un periodo che va dal Carbonifero superiore (circa 300 milioni di anni fa) alla fine del Permiano inferiore (circa 260 milioni di anni fa). Per circa quaranta milioni di anni, questi animali svolsero il ruolo di superpredatori sulla terraferma, in sostanza creando la nicchia ecologica attualmente occupata da leoni e tigri.

Antenati dei mammiferi

Nella cladistica, il termine sfenacodonti si riferisce più propriamente sia agli sfenacodontidi che a tutti i loro discendenti, compresi i terapsidi e i mammiferi: le caratteristiche condivise da questi gruppi riguardano principalmente la dentatura e la forma delle mascelle. Comunemente, però, il termine sfenacodonti si riferisce ad animali come il ben noto dimetrodonte o lo sfenacodonte propriamente detto, e tutti i loro stretti parenti. Essi costituiscono una serie evolutiva di transizione tra più antichi sinapsidi pelicosauri e forme più evolute (terapsidi), fino ad arrivare ai mammiferi.

 src=
Il primitivo Haptodus

Evoluzione

Da forme primitive come Haptodus, del Carbonifero superiore, lunghe circa 60 centimetri e ancora simili a lucertole, in pochi milioni di anni gli sfenacodonti si evolsero fino a diventare lunghi oltre tre metri e ad occupare il ruolo di predatori apice del loro ambiente. Le caratteristiche includono un cranio lungo, alto e stretto; questa particolare forma era un adattamento per ospitare potenti muscoli delle mascelle. I denti frontali erano molto grandi e simili a pugnali, mentre i denti laterali e posteriori erano molto più piccoli (da qui il nome del conosciutissimo genere Dimetrodon, che significa "denti di due misure", anche se l'attributo si riferisce a tutte le forme della famiglia).

Una vela sul dorso

Alcuni grandi membri del gruppo (Secodontosaurus, Ctenospondylus, Dimetrodon) si distinguevano per il possesso di una vela lungo il dorso, costituita da spine neurali vertebrali estremamente allungate, che in vita dovevano essere ricoperte da pelle e vasi sanguigni. Presumibilmente questa imponente struttura funzionava da termoregolatore. Ciononostante, il possesso di una simile vela non sembra essere stato essenziale per questi animali: ad esempio, lo sfenacodonte (Sphenacodon) del Nuovo Messico era sprovvisto della "vela", ma il molto simile dimetrodonte (Dimetrodon) del Texas ne possedeva una. Questo fatto, con tutta probabilità, dipendeva dall'ambiente in cui vivevano questi animali: durante il Permiano inferiore, queste due regioni erano separate da uno stretto braccio di mare, ma non è chiaro perché un gruppo geograficamente isolato avesse sviluppato una struttura del genere e l'altro no. A complicare il tutto è avvenuta la scoperta sia di Sphenacodon che di Dimetrodon in Europa.

Bibliografia

 title=
лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Autori e redattori di Wikipedia
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia IT

Sphenacodontidae: Brief Summary ( италијански )

добавил wikipedia IT

Gli sfenacodonti (Sphenacodontia) sono un gruppo di tetrapodi pelicosauri, comprendenti principalmente la famiglia degli sfenacodontidi (Sphenacodontidae). I membri di questo gruppo sono vissuti in un periodo che va dal Carbonifero superiore (circa 300 milioni di anni fa) alla fine del Permiano inferiore (circa 260 milioni di anni fa). Per circa quaranta milioni di anni, questi animali svolsero il ruolo di superpredatori sulla terraferma, in sostanza creando la nicchia ecologica attualmente occupata da leoni e tigri.

лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Autori e redattori di Wikipedia
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia IT

Sphenacodontidae ( холандски; фламански )

добавил wikipedia NL

De Sphenacodontidae zijn een groep van vleesetende basale Synapsida ("zoogdierreptielen") uit het Perm.

De bekendste vertegenwoordigers zijn Dimetrodon en Sphenacodon.

Definitie

In 1878 benoemde Othniel Charles Marsh een familie Sphenacodontidae om Sphenacodon een plaats te geven.

In 1992 gaven Robert Rafael Reisz e.a. een exacte definitie als klade: de groep bestaande uit Sphenacodon, Ctenospondylus, Dimetrodon, Secodontosaurus en alle andere Sphenacodontoidea die nauwer verwant zijn aan deze taxa dan aan de Therapsida. Deze definitie had het nadeel dat zij nodeloos veel interne soorten omvatte en ongedefinieerde termen bevatte.

In 2012 gaf Roger Benson een puur op soorten gebaseerde definitie als klade: de groep bestaande uit Sphenacodon ferox en alle taxa nauwer verwant aan Sphenacodon dan aan Ophiacodon mirus, Varanops brevirostris, Eothyris parkeyi, Casea broilii, Edaphosaurus cruciger of Mus musculus, de huismuis.

Evolutie

De Sphenacodontidae splitsten zich in het late Carboon af. Gedurende het vroege Perm waren ze een zeer succesvolle groep, de enige waarvan onder de basale Eupelycosauria veel fossielen te vinden zijn. De beroemdste vorm is wel Dimetrodon, de enige basale synapside die het grote publiek kent. Datzelfde publiek denkt trouwens vaak dat het om een dinosauriër gaat hoewel het in feite een vroege verwant van de zoogdieren betreft die minstens dertig miljoen jaar vóór de eerste dinosauriërs leefde. Het evolutionair succes uitte zich overigens niet in een zeer grote soortenrijkdom: een lage stofwisseling leidde leidde vermoedelijk tot een langzame soortvorming. Sphenacodontide fossielen beperken zich wat het Perm betreft tot het Cisuralien: na het Vroege Perm stierf de groep kennelijk geheel uit.

Ontdekkingsgeschiedenis

De eerste sphenacodontide werd in 1854 door Joseph Leidy beschreven: Bathygnathus borealis. De speciale aard ervan werd toen echter niet onderkend; tegenwoordig wordt dit meestal gezien als een soort van Dimetrodon. In 1857 werd Neosaurus als soort beschreven maar pas in 1923 als geslacht benoemd. In 1878 werden door Marsh en Edward Drinker Cope Sphenacodon en Dimetrodon beschreven. Secodontosaurus werd al in 1878 beschreven maar kreeg pas in 1936 zijn geslachtsnaam samen met Ctenospondylus. Daarna zijn er niet heel veel nieuwe soorten ontdekt, vermoedelijk omdat die er überhaupt niet waren. In 2011 werd Cryptovenator benoemd.

Beschrijving

 src=
De caniniforme tanden

Sphenacodontidae zijn middelgrote tot grote roofdieren, tot vier meter lang. Van Steppesaurus is wel gedacht dat die 5,4 meter lang werd maar dat berustte op een foute interpretatie van de schaarse fossielen die van dat taxon gevonden zijn.

De sphenacodontiden hebben hun gedeelde nieuwe kenmerken, synapomorfieën. Mogelijke synapomorfieën zijn een praemaxilla die geen uitsteeksel heeft als bijdrage aan het verhemelte; een smalle voorste tak van het voorhoofdsbeen; gekielde halswervels; een diepe trog in het parasfenoïde, verlengde zijuitsteeksels van de wervels en verlengde doornuitsteeksels.

In het algemeen hebben sphenacodontiden een grote lange kop en een korte nek. Ze hebben in meer of mindere mate een soort kam op de rug. De poten zijn zijwaarts gericht. De schoudergordel is hoog zodat de rug wat naar achteren afloopt. De staart is relatief kort.

Sphenacodontidae tonen een meer afgeleide bouw, een teken van hun nauwe verwantschap met de Therapsida. Ze hebben een vergrote bijtkracht door een verlaagd kaakgewricht en een verhoogd coronoïde uitsteeksel van de onderkaak, wat allebei de hefboomwerking vergroot. Daartoe is ook het slaapvenster vergroot en het schedeldak daarboven begint te hellen. De sluitspieren trokken de kaak meer naar achteren, om weerstand te bieden aan een spartelende prooi. Vermoedelijk diende een teruggebogen beenplaat aan de onderzijde van het angulare ook voor extra spieraanhechting van de Musculus pterygoideus. Bij therapsiden zou die plaat evolueren tot een deel van de gehoorgang maar voor sphenacodontiden hebben sommige onderzoekers wel betwijfeld of ze überhaupt trommelvliezen bezaten. Sphenacodontidae hebben ook vergrote "hoektanden"; in feite gaat het niet om tanden homoloog aan de hoektanden van zoogdieren maar om "caniniforme" gebitselementen met een soortgelijke functie. De tanden worden ook sterker gekromd.

De ledematen van deze groep zijn relatief wat langer dan bij voorouders. Hun romp was wat stijver maar kon nog steeds een horizontale golvende beweging maken.

Fylogenie

De meeste sphenacodontiden werden eerst in de Clepsydropsidae of Clepsydropidae geplaatst. Pas in 1940 werd onderkend dat Clepsydrops een lid was van de Ophiacodontidae en deed Alfred Sherwood Romer de Sphenacodontidae "herleven". Hij begreep ook dat de Sphenacodontidae de zustergroep waren van de Therapsida. Hierin was hij een tegenstander van Everett Claire Olson die meende dat de therapsiden een ontwikkelingsgraad waren en gescheiden uit verschillende deelgroepen van de "Pelycosauria" waren voortgekomen. Olson dacht dat Tetraceratops een vroeg lid van de Therapsida was, evenals Dimacrodon en Tappenosaurus als vroege biarmosuchiërs. Tegenwoordig wordt de problematische Tetraceratops in een eigen Tetraceratopsidae geplaatst; andere zulke vormen ziet men als sphenacodontiden of zelfs caseasauriërs.

 src=
Secodontosaurus is mogelijk een basale vorm

Modern onderzoek heeft Romer hierin dus gelijk gegeven. Toch was ook zijn systeem onlogisch want hij telde basale vormen, "Haptodontinae", die eerder dan het afsplitsingspunt van de therapsiden in de stamboom lagen, toch onder de Sphenacodontidae. Dat maakte het begrip parafyletisch. In 1991 gooide James Allen Hopson zulke eerdere takken eruit en definieerde de Sphenacodontidae strikt als de zustergroep van de Therapsida binnen de Sphenacodontoidea. De Sphenacodontoidea en de "haptodontiden", overigens ook zelf een onnatuurlijke parafyletische groep, vormden dan de ruimere Sphenacodontia.

Wat de interne fylogenie van de groep betreft, wordt wel een onderscheid gemaakt tussen basale vormen en meer afgeleide soorten die verenigd worden in een Sphenacodontinae.

Levenswijze

 src=
Sphenacodon had een lage rugkam

Wat het de habitat van sphenacodontiden betreft is wel verondersteld dat Dimetrodon en Secodontosaurus in kustgebieden en aan rivier oevers of meeroevers leefden, terwijl Sphenacodon droge hoogvlakten bevolkte. Modern onderzoek heeft echter aangetoond dat Dimetrodon ook talrijk was in droge gebieden. Een grote lichaamsmassa is wel gezien als een probleem bij oververhitting. Daarom is ook geopperd dat Dimetrodon juist in hete hooglanden evolueerde en pas later natte gebieden binnendrong, in grootte toenemend. De grote scleraalringen in de ogen, een aanwijzing voor een grote oogbol met groot diafragma, wijzen volgens sommige onderzoekers op een nachtelijke levenswijze.

 src=
De dimetrodonsoorten hadden alle hoge zeilen

De sphenacodontiden waren de apexpredatoren van hun leefgebied en stonden aan de top van de voedselketen. Ze joegen vermoedelijk uit een hinderlaag. Hun wat stijve lichamen waren namelijk niet geschikt voor een langdurige achtervolging. Omdat ze door hun vermoedelijk nog beperkte stofwisseling niet veel voedsel nodig hadden, konden ze het zich veroorloven lang te wachten. Die lage stofwisseling verklaart ook hun relatief hoge populatiedichtheid want zo konden er meer roofdieren leven van een gegeven massa aan prooidieren.

Modern onderzoek heeft dit laag-energetische beeld echter wat bijgesteld. De sporen van sphenacodontiden laten zien dat ze niet met hun buik over de grond sleepten. Kennelijk waren ze in staat zich wat op de poten te verheffen wat de snelheid verhoogd zal hebben. Botonderzoek laat weliswaar duidelijke groeilijnen zien als bij koudbloedige reptielen maar ook snelgroeiend botweefsel dat wijst op een verhoogd metabolisme.

Veel aandacht is in dit verband altijd besteed aan de mogelijke functie van de rugkam die ook de gelijktijdige Edaphosauridae bezaten — welke de laatste overigens apart ontwikkeld lijken te hebben. De kam bestaat uit verlengde doornuitsteeksels. Hierbij moet bedacht worden dat veel geslachten, zoals Sphenacodon zelf en verder Ctenospondylus en Ctenorhachis slechts een beperkte verlenging tonen. De kam zou bij dezen gediend kunnen hebben voor de aanhechting van een dikke laag epaxiale spieren. Dat wordt bevestigd door de bouw van de uitsteeksels: zijdelings afgeplat en plaatvormig. Onderzoek heeft echter aangetoond dat alleen de onderste helft ervan de verruwing toont die typisch zijn voor spieraanhechting. Kennelijk was er toch een lage uitstekende kam zichtbaar. Opmerkelijk is dat juist de meer afgeleide vormen een korte kam hebben zodat een hoge kam oorspronkelijk lijkt voor de groep die sommige soorten dan secundair weer verkort hebben.

Bij Dimetrodon en Secodontosaurus zijn de doornuitsteeksels extreem verlengd, tot achttien à dertig maal de hoogte van het wervellichaam. Hoewel bij deze de bases afgeplat zijn, heeft de rest van de lengte van het uitsteeksel een 8-vorm in dwarsdoorsnede. Deze uitsteeksels waren mogelijkerwijs met elkaar verbonden in een membraan, een rugzeil. Het kan zijn dat de spitsen daar soms buiten uitstaken want sommige exemplaren tonen tekenen van verwering, hoewel dat ook het gevolg kan zijn geweest van ouderdom of ziekte.

 src=
De groeven in het doornuitsteeksel kunnen aderkanalen zijn of een biomechanische versterking

Vroege verklaringen van het rugzeil omvatten de suggestie dat het letterlijk als een zeil fungeerde bij het zwemmen, verdediging tegen roofdieren en, voor de school van de orthogenetica, een uiting van evolutionaire degeneratie of juist een surplus aan "vitaliteit" waarop door een vermeend gebrek aan selectiedruk tijdens de slome levensgemeenschappen van het Carboon en Perm geen serieuze natuurlijke selectie plaatsvond. Een hypothese door A. Tumarkin uit 1965 dat het zeil werkte als een enorm gehoororgaan vindt al evenmin genade in de ogen van de moderne wetenschap.

In 1948 opperde Romer dat het zeil diende om de lichaamsoppervlakte te vergroten teneinde de lichaamstemperatuur te verhogen door absorptie van hitte uit de buitenlucht. Daartoe zouden de doornuitsteeksels ook speciaal dooraderd zijn. Dat het zeil positieve allometrie toonde, dus dat grote dieren extra grote zeilen hadden, zou dit bevestigen want zulke dieren hebben overigens een relatief kleinere oppervlakte. Latere onderzoekers probeerden deze effecten kwantitatief te modelleren. Uit hun berekeningen bleek dat het zeil zo in beginsel zou kunnen werken, ook voor afkoeling, maar dat het effect niet erg groot was terwijl de relatief kleine dieren ook zonder zeil hun lichaamstemperatuur goed hadden kunnen regelen. Het zou vooral goed kunnen werken in een koeler klimaat maar in een heet klimaat droeg het zeil het risico van oververhitting met zich mee. De hoge vascularisering van het bot lijkt vooral samen te handen met een snelle groei, niet met het opwarmen. Verticale groeven aan de voorzijde en achterzijde van het doornuitsteeksel zijn niet aantoonbaar voor bloedvaten ontworpen. Ze zouden ook de bloeddruk gevaarlijk hebben verhoogd en een enorm risico op een fatale bloeding hebben opgeleverd bij verwondingen. Bloedvaten in het membraan alleen zouden echter niet erg effectief geweest zijn voor warmtetransport. Lastig te kwantificeren is het effect dat het zeil in de vroege ochtend en late avond door de laagstaande zon onder een rechte hoek zou zijn beschenen zodat het dier sneller kon opwarmen en later afkoelde en zo de actieve fase van zijn dagactiviteiten kon verlengen. In de middag zou de zon hoog aan de hemel hebben gestaan en het zeil nauwelijks verwarmd hebben zodat dit kon dienen ter afkoeling. Dit effect zou namelijk sterk afhankelijk zijn geweest van de dichtheid van wolkendek en vegetatie, die beide aanzienlijk kunnen zijn geweest tijdens het late Carboon.

Wegens al deze problemen zijn tegenwoordig andere verklaringen populair geworden. Een daarvan werd al in 1927 door Romer geopperd: de doornuitsteeksels dienden om een doorzakken van de rug te voorkomen. Daarvoor zouden ze echter niet zo extreem lang hebben hoeven worden. Daarom raakte deze interpretatie in de vergetelheid. In 2012 stelde Elisabeth A. Rega echter een andere biomechanische rol voor: de doornuitsteeksels waren, zoals een studie naar haarscheuren in hun bot uitwees, er om de rug horizontaal te verstijven. Als de voortbeweging niet meer golvend was maar de langere ledematen een grotere uitslag ten opzichte van de gordels maakten, zou de pasfrequentie verhoogd kunnen worden door de rug stijver te maken. De 8-vormige dwarsdoorsnede van de uitsteeksels, met een groeve in voorrand en achterrand, was geoptimaliseerd om zijdelingse buigkrachten te weerstaan. Aan de andere kant werd een vergelijking gemaakt met de rugvin van de geelvintonijn die de romp verticaal ondersteunt maar wel een redelijke horizontale beweeglijkheid toestaat. Daartoe zou het membraan elastisch moeten zijn geweest.

Een laatste vermoede functie is die van pronkorgaan om indruk te maken op soortgenoten of roofdieren. De allometrie lijkt ook op die van geweien bij hoefdieren. Een probleem bij deze verklaring is dat er geen bewijs is van seksuele dimorfie: er zijn gen aanwijzingen dat een van de seksen geen zeil had. Het zeil omvat ook geen structuren die alleen maar bedoeld zouden kunnen zijn geweest om op te vallen. Het is daarbij waarschijnlijk dat verschillende functies samenvielen. Vrijwel zeker had een zeil wel enige invloed op winddruk, predatie, trillingswaarneming, lichaamstemperatuur, mechanische structuur en perceptie door andere dieren. Waarom sommige soorten een lage rugkam ontwikkelden, is nooit goed verklaard.

Geslachtenlijst

Tetraceratopsidae

Literatuur

  • Marsh, O.C. 1878. "Notice of new fossil reptiles". American Journal of Science. 3(15): 409–411
  • Hopson, J.A. 1991. "Systematics of the nonmammalian Synapsida and implications for patterns of evolution in synapsids". p. 635–693 in: Schultze, H-P. and Trueb, L. (eds.), Origins of the Higher Groups of Tetrapods: Controversy and Consensus, Comstock Publishing Associates, Ithaca, NY
  • Reisz, R.R.; Berman, D.S.; Scott, D. 1992. "The cranial anatomy and relationships of Secodontosaurus, an unusual mammal-like reptile (Pelycosauria: Sphenacodontidae) from the early Permian of Texas". Zoological Journal of the Linnean Society. 104: 127–184
  • Roger B.J. Benson, 2012, "Interrelationships of basal synapsids: cranial and postcranial morphological partitions suggest different topologies", Journal of Systematic Palaeontology, 10(4): 1-24
  • Rega, E. A., Noriega, K., Sumida, S. S., Huttenlocker, A., Lee, A., & Kennedy, B. 2012. "Healed fractures in the neural spines of an associated skeleton of Dimetrodon: implications for dorsal sail morphology and function". Fieldiana Life and Earth Sciences: 104-111
лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Wikipedia-auteurs en -editors
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia NL

Sphenacodontidae: Brief Summary ( холандски; фламански )

добавил wikipedia NL

De Sphenacodontidae zijn een groep van vleesetende basale Synapsida ("zoogdierreptielen") uit het Perm.

De bekendste vertegenwoordigers zijn Dimetrodon en Sphenacodon.

лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Wikipedia-auteurs en -editors
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia NL

Sphenacodontidae ( португалски )

добавил wikipedia PT

Sphenacodontidae é uma família de pelicossauros carnívoros distribuída do Carbonífero Superior ao Permiano Médio. Inclui uma das formas mais conhecidas de pelicossauros, o dimetrodonte.

Gêneros

Referências

  • CARROLL, R. L. Vertebrate Paleontology and Evolution. W. H Freeman Company, 1988. 711 p.
 title=
лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Autores e editores de Wikipedia
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia PT

Sphenacodontidae: Brief Summary ( португалски )

добавил wikipedia PT

Sphenacodontidae é uma família de pelicossauros carnívoros distribuída do Carbonífero Superior ao Permiano Médio. Inclui uma das formas mais conhecidas de pelicossauros, o dimetrodonte.

лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Autores e editores de Wikipedia
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia PT

Sphenacodontidae ( руски )

добавил wikipedia русскую Википедию
Запрос «Sphenacodontidae» перенаправляется сюда. На эту тему нужна отдельная статья.
 src=
Sphenacodon ferox и Sphenacodon ferocior
 src=
Dimetrodon loomisi

Сфенакодонты[1] (лат. Sphenacodontia) — подотряд хищных синапсид из группы эупеликозавров.

Описание

Хищные формы, обычно крупного размера (до 4—4,5 метров). Зубы сидят в глубоких ячейках, есть клыкоподобные зубы верхней челюсти, зубы пильчатые. Из-за мощных клыков верхнечелюстная кость разрастается высоко вверх, отделяет слезную кость от наружных ноздрей. Челюстной сустав находится ниже уровня зубного ряда. Есть угловой отросток нижней челюсти и направленный вниз ретроартикулярный отросток. Это представляет раннюю стадию эволюции среднего уха млекопитающих. Конечности стройные, вероятно, животные были весьма подвижны.

Сфенакодониды отличаются высокими остистыми отростками туловищных позвонков, образующих у ряда форм высокий «парус». Рода Bathygnathus, Neosaurus и Macromerion известны в основном остаткам челюстей.

Сфенакодонты интересны как предки терапсид. Конкретные промежуточные формы между ними не найдены, но все анатомические особенности указывают на существование таких форм. Возможно, они обитали в тех областях, где захоронение ископаемых остатков было практически невозможным (например, вдали от водоёмов, на водоразделах), в то время как почти все эупеликозавры населяли зону влажного тропического климата и берега водоёмов.

Классификация

По данным сайта Paleobiology Database, на декабрь 2017 года в подотряд включают следующие вымершие таксоны[2]:

  • Роды incertae sedis
  • Надсемейство Sphenacodontoidea
    • Семейство Sphenacodontidae Marsh, 1878 [syn. Palaeohatteriidae Baur, 1889, Pantelosauridae Huene, 1925]
      • Cryptovenator Fröbisch et al., 2011 (1 вид)
      • Ctenorhachis Hook & Hotton, 1991 (1 вид)
      • Подсемейство Secodontosaurinae Romer & Price, 1940
        • Secodontosaurus Romer, 1936 (1 вид, нижняя пермь Северной Америки)
      • Подсемейство Sphenacodontinae Romer, 1936
        • Bathygnathus Leidy, 1853 (1 вид, нижняя пермь полярной Канады)
        • Ctenospondylus Romer, 1936 (2 вида, нижняя пермь Техаса)
        • Dimetrodon Cope, 1878 (12 видов, нижняя пермь Северной Америки и Западной Европы)
        • Macromerion Fritsch, 1879 (1 вид, верхний карбон Чехии)
        • Neosaurus Nopsca, 1923 [syn. Geosaurus Gervais, 1869] (1 вид, нижняя пермь Франции)
        • Sphenacodon Marsh, 1878 [syn. Elcabrosaurus Case, 1907, Oxyodon von Huene, 1908] (3 вида, нижняя пермь Северной Америки и Западной Европы)

См. также

Примечания

  1. Вьюшков, 1964, с. 237.
  2. Sphenacodontia (англ.) информация на сайте Paleobiology Database. (Проверено 10 января 2018).
лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Авторы и редакторы Википедии
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia русскую Википедию

Sphenacodontidae: Brief Summary ( руски )

добавил wikipedia русскую Википедию
Запрос «Sphenacodontidae» перенаправляется сюда. На эту тему нужна отдельная статья.  src= Sphenacodon ferox и Sphenacodon ferocior  src= Dimetrodon loomisi  src= Ctenospondylus

Сфенакодонты (лат. Sphenacodontia) — подотряд хищных синапсид из группы эупеликозавров.

лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Авторы и редакторы Википедии
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia русскую Википедию

楔齒龍科 ( кинески )

добавил wikipedia 中文维基百科
& 演化支

楔齒龍科(Sphenacodontidae)是合弓綱盤龍目的一科,生存在晚賓夕法尼亞紀到中二疊紀。楔齒龍科的體型從小到大都有,原始的物種(例如哈普托獸)通常尺寸較小,約60公分到1公尺;但在早二疊紀晚期,這些動物逐漸長大到3公尺甚至更長,成為牠們所處環境中的頂級掠食動物

楔齒龍科的頭骨是長、深、狹窄的,是強壯下頜肌肉的適應結果。前方的牙齒大、呈匕首狀,兩旁與後方的牙齒較小。異齒龍的名稱來自於「兩種尺寸的牙齒」,雖然楔齒龍科的所有屬都有這種特徵。

楔齒龍科的幾個大型物種(切齒龍櫛椎龍異齒龍)的背部有高大背帆,由脊椎神經棘延長、表面應該覆蓋者皮膚與血管,這背帆被推測有調解體溫作用。然而,這些動物不一定都擁有高大帆狀物。例如:其中一屬,楔齒龍,化石在新墨西哥發現,缺乏背帆;而另一類似且血緣親近的屬,異齒龍,化石在德州發現,擁有高大背帆。在二疊紀期間,這兩個地區被狹窄的海道分開,但目前還不清楚為什麼被地理上分離的群體,會一群演化出背帆,而另一群沒有。

楔齒龍科其實是個並系群,是根據原始的合弓類特徵來定義;這些動物構成由從原始的合弓動物到早期獸孔目的演化階段。楔齒龍類是用來命名楔齒龍與所有它的後代(包括哺乳類)的單系群演化支;而楔齒龍科包括特定的盤龍目生物,不包括更早期的原始物種,像是:哈普托獸PalaeohatteriaPantelosaurus、與Cutleria(在早期的遺傳學分類中都被分在哈普托獸)。在1997年,M. Laurin與R. Reisz將楔齒龍類演化支定義為:楔齒龍與獸孔目的最近共同祖先與其最近共同祖先的後代,由特定的頭骨特徵定義。

楔齒龍科的化石到目前為止僅在北美歐洲發現。

參考文獻

  • Carroll, R. L. (1988), Vertebrate Paleontology and Evolution, WH Freeman & Co.
  • Colbert, E. H., (1969), Evolution of the Vertebrates, John Wiley & Sons Inc (2nd ed.)
  • Laurin, M. and Reisz, R. R., 1997, Autapomorphies of the main clades of synapsids
  • Reisz, R. R., 1986, Handbuch der Paläoherpetologie – Encyclopedia of Paleoherpetology, Part 17A Pelycosauria Verlag Dr. Friedrich Pfeil, ISBN 3-89937-032-5
  • Romer, A. S., (1947, revised ed. 1966) Vertebrate Paleontology, University of Chicago Press, Chicago
  • Romer, A. S. and Price, L. I., (1940), Review of the Pelycosauria, Geological Society of American Special Papers, No 28
лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
维基百科作者和编辑
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia 中文维基百科

楔齒龍科: Brief Summary ( кинески )

добавил wikipedia 中文维基百科

楔齒龍科(Sphenacodontidae)是合弓綱盤龍目的一科,生存在晚賓夕法尼亞紀到中二疊紀。楔齒龍科的體型從小到大都有,原始的物種(例如哈普托獸)通常尺寸較小,約60公分到1公尺;但在早二疊紀晚期,這些動物逐漸長大到3公尺甚至更長,成為牠們所處環境中的頂級掠食動物

楔齒龍科的頭骨是長、深、狹窄的,是強壯下頜肌肉的適應結果。前方的牙齒大、呈匕首狀,兩旁與後方的牙齒較小。異齒龍的名稱來自於「兩種尺寸的牙齒」,雖然楔齒龍科的所有屬都有這種特徵。

楔齒龍科的幾個大型物種(切齒龍櫛椎龍異齒龍)的背部有高大背帆,由脊椎神經棘延長、表面應該覆蓋者皮膚與血管,這背帆被推測有調解體溫作用。然而,這些動物不一定都擁有高大帆狀物。例如:其中一屬,楔齒龍,化石在新墨西哥發現,缺乏背帆;而另一類似且血緣親近的屬,異齒龍,化石在德州發現,擁有高大背帆。在二疊紀期間,這兩個地區被狹窄的海道分開,但目前還不清楚為什麼被地理上分離的群體,會一群演化出背帆,而另一群沒有。

楔齒龍科其實是個並系群,是根據原始的合弓類特徵來定義;這些動物構成由從原始的合弓動物到早期獸孔目的演化階段。楔齒龍類是用來命名楔齒龍與所有它的後代(包括哺乳類)的單系群演化支;而楔齒龍科包括特定的盤龍目生物,不包括更早期的原始物種,像是:哈普托獸、Palaeohatteria、Pantelosaurus、與Cutleria(在早期的遺傳學分類中都被分在哈普托獸)。在1997年,M. Laurin與R. Reisz將楔齒龍類演化支定義為:楔齒龍與獸孔目的最近共同祖先與其最近共同祖先的後代,由特定的頭骨特徵定義。

楔齒龍科的化石到目前為止僅在北美歐洲發現。

лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
维基百科作者和编辑
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia 中文维基百科

スフェナコドン科 ( јапонски )

добавил wikipedia 日本語
スフェナコドン科 Sphenacodontidae ディメトロドン 地質時代 石炭紀後期 - ペルム紀前期 分類 : 動物界 Animalia : 脊索動物門 Chordata 亜門 : 脊椎動物亜門 Vertebrata 上綱 : 四肢動物上綱 Tetrapoda : 単弓綱 Synapsida : 盤竜目 Pelycosauria 亜目 : 真盤竜亜目 Eupelycosauria : スフェナコドン科 Sphenacodontidae 学名 Sphenacodontidae
Marsh, 1878

スフェナコドン科(スフェナコドンか、Sphenacodontidae)は、古生代石炭紀後期カシモフ世初頭からペルム紀後期ウィフム紀末(約3億500万 - 2億5,500万年前)[1]にかけて生息した単弓類(旧「哺乳類型爬虫類」)。単弓綱・盤竜目(ペリコサウルス目)・真盤竜亜目に属する。ディメトロドンなどを含むグループで、後に哺乳類が派生する獣弓類の祖先あるいは姉妹群とされる。

Sphenacodon”とはラテン語で「楔のような歯」を意味する。

進化史[編集]

スフェナコドン科は衰退していくオフィアコドン科に代わって台頭したグループである。初期に分岐したハブトドゥス (Haptodus) などは60cm - 1mと小型で、おそらくは昆虫食の生物であった。しかし、ペルム紀前期後半には大型化して強肉食へと特殊化した3mを超すものも現れた。かれらは同サイズの獲物を狩る陸上では初の捕食者であり、当時の陸上生態系の頂点に立つ頂点捕食者であった。

形態[編集]

頭骨
大型で、高さがありがっちりしている。これは、顎を大きく開き、また大きな力で閉じるために咀嚼筋が発達した事に対応した適応形態であるとされる。これにより、かれらは自分と同等の大きさの獲物を狩る事が出来たと考えられている[2]。前顎骨は発達した列を収めるために腹側へ幅広くなっている。上顎に犬歯状の歯が発達し、歯根が内鼻孔側へ張り出している。また、下顎先端部の発達した歯は上顎骨の隙間に収まる様になっている。側頭窓[3]は拡大し、下顎内転筋の付着部が拡大、咀嚼が効率化している事が伺える。また、下顎には薄い板状の骨である反転板角骨[4]に付属している。これは地面や空気中の音を拾うためのピックアップとして使用されていたとされる[5]
歯列
切歯は長く鋭い。また、犬歯も大きく発達している。一方、後部の歯は縮小、臼歯に近付いた形態となる。「2種類の長大な歯」 - ディメトロドンの名に現される様に、異歯性(歯の生える場所によりその形態が異なる事)が発達した。かれらは獲物を丸呑みにせず、この歯で肉を食いちぎり、切り刻むという哺乳類の捕食者と共通する咀嚼形態を手に入れた最初の生物であった[6]
中耳
耳小柱[7]に板状の背側突起が発達している[1]
脊柱
全体的に脊柱神経棘が伸長する傾向がある。ディメトロドン、クテノスポンディルス、セコドントサウルスなど大型のにおいて顕著であるが、スフェナコドンなどでも突起の長さが椎体の五倍を超えている[8]
長く伸長した棘突起の間には皮膚の膜があり、帆を形成していたとされる。この帆の使用目的は長らく不明であった。かつて唱えられた説の一つでは、帆のあるディメトロドンがオス、帆の無いスフェナコドンがメスであり、性的二形を示すものであるとされたことがあった。しかし、ディメトロドンはテキサス州産、スフェナコドンはニューメキシコ州産であり、当時この両者の産地は狭い内海によって隔てられていた。また頭骨の形態にも差異がある事などから、両者は別属であるとしてこの説は否定された[9]。後にこれらの突起が前後方向に広がっている事、骨の表面に血管の痕跡が発見されたことなどから、おそらく生存時にはこの帆に血液が大量に送り込まれる様になっており、熱交換器として機能していたとされている。体温調節機能を持たぬかれらは、太陽光をこの帆に受ける事で血液を暖め、獲物が満足に動けぬうちに捕食していたとされる。また、体温が上がりすぎる日中には、この帆に風を受ける事で熱を逃がしていたという。しかし、帆を持たぬ盤竜類も繁栄しており、こうした帆を持つ事が生存にとって有利であったかとは言い切れない。事実、盤竜類の後継者である獣弓類は、帆を持たぬグループの子孫であるからである[10]。先行するエダフォサウルス科もこうした帆を持っているが、両者は特に近縁という訳ではなく、共に帆を持たぬ先祖から進化し、各々が獲得した平行進化によるものである[11]。スフェナコドン科の帆にはエダフォサウルスの様な横突起はない。おそらくは両者とも、体温調節と同時に性的ディスプレイとしてもこの帆を使っていたとされている。
四肢
四肢は細長くなり、当時の生物としては俊敏な動作が可能であった。

分布[編集]

スフェナコドン科の化石は、現時点においては北アメリカ及びヨーロッパから発見されている。

分類[編集]

従来定義されていた「スフェナコドン科」は獣弓類の祖を含むため、側系統となる。このグループ内には、初期盤竜類から獣弓類に至る、進化のさまざまな段階にある生物を含んでいた。分岐学において定義されたスフェナコドン類(Sphenacodontia)と呼ばれるクレードは、スフェナコドン類及びかれらの子孫(獣弓類、哺乳類)全てを含んでいる。スフェナコドン科は獣弓類へとつながる系統と分岐した以降の盤竜類のみを含むグループとして厳密に再定義された。ハプトドゥスなど祖先的な形態を留めた属は、より初期に分岐したとして狭義のスフェナコドン科からは外されている。また、スフェナコドン上科(Sphenacodontoidea)は、スフェナコドン科と獣弓類の共通祖先及びその子孫全てを含むクレードとして、ローリンとライス(1997)において頭骨の形態により定義された[12]

主な属[編集]

脚注[編集]

[ヘルプ]
  1. ^ a b 『哺乳類型爬虫類 : ヒトの知られざる祖先』 72頁
  2. ^ 『脊椎動物の進化』 258頁
  3. ^ 眼窩後方にある顎の筋肉を収める穴。
  4. ^ 下顎を構成していた骨の一つ。哺乳類では鼓胞の一部になる。
  5. ^ 『哺乳類型爬虫類 : ヒトの知られざる祖先』 76 - 83頁
  6. ^ 『翼竜の謎 : 翼竜・魚竜・首長竜の時代』 294頁
  7. ^ 哺乳類の鐙骨相同
  8. ^ 『哺乳類型爬虫類 : ヒトの知られざる祖先』 75 - 76頁
  9. ^ 『脊椎動物の進化』 261頁
  10. ^ 『哺乳類型爬虫類 : ヒトの知られざる祖先』 76 - 83頁
  11. ^ 『消えた竜 : 哺乳類の先祖についての新しい考え』 37頁
  12. ^ Synapsida: Sphenacodontia

関連項目[編集]

 src= ウィキスピーシーズにスフェナコドン科に関する情報があります。  src= ウィキメディア・コモンズには、スフェナコドン科に関連するカテゴリがあります。

参考文献[編集]

 title=
лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
ウィキペディアの著者と編集者
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia 日本語

スフェナコドン科: Brief Summary ( јапонски )

добавил wikipedia 日本語

スフェナコドン科(スフェナコドンか、Sphenacodontidae)は、古生代石炭紀後期カシモフ世初頭からペルム紀後期ウィフム紀末(約3億500万 - 2億5,500万年前)にかけて生息した単弓類(旧「哺乳類型爬虫類」)。単弓綱・盤竜目(ペリコサウルス目)・真盤竜亜目に属する。ディメトロドンなどを含むグループで、後に哺乳類が派生する獣弓類の祖先あるいは姉妹群とされる。

“Sphenacodon”とはラテン語で「楔のような歯」を意味する。

лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
ウィキペディアの著者と編集者
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia 日本語

스페나코돈과 ( корејски )

добавил wikipedia 한국어 위키백과

스페나코돈과석탄기 후반에서 페름기 중간까지 살았던 단궁류 반룡이다. 원시의 형태(합토두스 등)은 일반적으로 작다.(60cm에서 1m까지이다.) 그러나 페름기 후기 동안 스페나코돈과는 크기가 3m 이상으로 증가하였다. 두개골은 굵고 길며 폭이 좁았고 턱근육은 튼튼해 적응이 되어 환경에서는 가장 힘이 쎈 육식 동물이 되었다. 앞이빨은 크며 단도 같이 생겼고 그에 비해 옆쪽 이빨과 뒷턱은 너무 작다. 척추와 "돛"은 몇몇의 크고(길이:3m)이 그룹의 수보다 앞선 무리(디메트로돈, 세코돈토사우루스, 테노스폰딜루스)는 큰 돛을 통해 뒤로 가고, 척추골, 신경 등뼈를 연장해 생겨났으며 피부와 혈관으로 덥혀져 있고. 아마도 기능은 체온 조절이였을 것이다.

단 스페나코돈과에도 이러한 "돛"을 지니지 않은 종이 있었다. 예를 들자면 스페나코돈과 매우 유사하고 관련이있는 종인 디메트로돈은 돛을 가지고 있다. 페름기 동안 이 두 종류는 좁은 대양에 의해 분리되었다. 그러나 고립된 종은 뚜렷하지 못했고, 이 종류는 돛을 발달시켰고 다른 그룹은 돛을 발달시키지 못했다.

같이 보기

각주

лиценца
cc-by-sa-3.0
авторски права
Wikipedia 작가 및 편집자
изворно
посети извор
соработничко мреж. место
wikipedia 한국어 위키백과