dcsimg

Comprehensive Description

provided by North American Flora
Nigredo poae (Rab.) Arthur
Uromyces Poae Rab. (Unio Itin. Crypt. 38. 1866) ; Schrot. Beitr. Biol. Pfl. 3 : 64. 1879.
Pycnia epiphyllous, in small groups 1 mm. or less across, honey-yellow becoming brownish, globoid, 98-144 ;u in diameter by 90-128 ^ high ; ostiolar filaments not seen.
license
cc-by-nc-sa-3.0
bibliographic citation
Joseph Charles Arthur, Frank Dunn Kern. 1912. (UREDINALES); AECIDIACEAE (continuatio), GYMNOSPORANGIUM. North American flora. vol 7(3). New York Botanical Garden, New York, NY
original
visit source
partner site
North American Flora

Uromyces dactylidis ( German )

provided by wikipedia DE
Wissenschaftlicher Name Uromyces dactylidis G.H. Otth

Uromyces dactylidis ist eine Ständerpilzart aus der Ordnung der Rostpilze (Pucciniales). Der Pilz ist ein Endoparasit von Hahnenfuß sowie von verschiedenen Süßgräsern. Symptome des Befalls durch die Art sind Rostflecken und Pusteln auf den Blattoberflächen der Wirtspflanzen. Sie ist in Nordamerika, Afrika, Eurasien und Neuseeland verbreitet.

Merkmale

Makroskopische Merkmale

Uromyces dactylidis ist mit bloßem Auge nur anhand der auf der Oberfläche des Wirtes hervortretenden Sporenlager zu erkennen. Sie wachsen in Nestern, die als gelbliche bis braune Flecken und Pusteln auf den Blattoberflächen erscheinen.

Mikroskopische Merkmale

Das Myzel von Uromyces dactylidis wächst wie bei allen Uromyces-Arten interzellulär und bildet Saugfäden, die in das Speichergewebe des Wirtes wachsen. Die gesellig wachsenden Aecien der Art besitzen 18–22 × 15–20 µm große, hyaline Aeciosporen mit warziger Oberfläche. Die gelb- bis zimtbraunen Uredien des Pilzes wachsen beidseitig auf den Wirtsblättern und oberseitig auf den Schwingeln. Ihre goldbraunen Uredosporen sind 25–30 × 20–24 µm groß, zumeist breitellipsoid und stachelwarzig. Die beidseitig und auf Schwingeln wachsenden Telien der Art sind schwärzlich und bedeckt, die besitzen meist zahlreiche Paraphysen. Die kastanienbraunen Teliosporen sind einzellig, meist eckig eiförmig bis langellipsoid und 22–30 × 16–20 µm groß. Ihr Stiel ist farblos bis bräunlich und bis zu 40 µm lang.

Verbreitung

Das bekannte Verbreitungsgebiet von Uromyces dactylidis umfasst ein holarktisches Areal sowie Neuseeland.

Ökologie

Die Wirtspflanzen von Uromyces dactylidis sind für den Haplonten Hahnenfuß (Ranunculus spp.) sowie diverse Festuca-, Dactylis- und Cynosurus-Arten und Roggen (Secale cereale) für den Dikaryonten. Der Pilz ernährt sich von den im Speichergewebe der Pflanzen vorhandenen Nährstoffen, seine Sporenlager brechen später durch die Blattoberfläche und setzen Sporen frei. Die Art verfügt über einen Entwicklungszyklus mit Spermogonien, Aecien, Telien und Uredien und vollzieht einen Wirtswechsel.

Literatur

  • George Baker Cummins: The Rust Fungi of Cereals, Grasses and Bamboos. Springer, Berlin u. a. 1971, ISBN 3-540-05336-0.

Weblinks

 src= Commons: Uromyces dactylidis – Album mit Bildern, Videos und Audiodateien
 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia Autoren und Herausgeber
original
visit source
partner site
wikipedia DE

Uromyces dactylidis: Brief Summary ( German )

provided by wikipedia DE

Uromyces dactylidis ist eine Ständerpilzart aus der Ordnung der Rostpilze (Pucciniales). Der Pilz ist ein Endoparasit von Hahnenfuß sowie von verschiedenen Süßgräsern. Symptome des Befalls durch die Art sind Rostflecken und Pusteln auf den Blattoberflächen der Wirtspflanzen. Sie ist in Nordamerika, Afrika, Eurasien und Neuseeland verbreitet.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia Autoren und Herausgeber
original
visit source
partner site
wikipedia DE

Uromyces dactylidis ( Polish )

provided by wikipedia POL

Uromyces dactylidis G.H. Otth – gatunek grzybów z rodziny rdzowatych (Pucciniaceae)[1]. Pasożyt roślin z rodzaju jaskier, grzebienica (Cynosurus) i kupkówka[2].

Systematyka i nazewnictwo

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Uromyces, Pucciniaceae, Pucciniales, Incertae sedis, Pucciniomycetes, Pucciniomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Synonimów ma ponad 20[3].

Morfologia i rozwój

Rdza dwudomowa, tzn. że jej cykl życiowy odbywa się na dwóch żywicielach. Rdza pełnocyklowa, wytwarzająca wszystkie typowe dla rdzowców rodzaje owocników i zarodników. Spermogonia i ecja powstają na jaskrach (żywiciel ecjalny), uredinia i telia na niektórych gatunkach roślin z rodziny wiechlinowatych (żywiciele telialni)[2].

Ecidia powstają głównie na dolnej stronie liści. Żółtobrązowe uredinia mają długość 0,2-2 mm i powstają na górnej powierzchni liści. Brak parafiz. Lśniące telia o długości 0,2-1 mm i barwie od brązowoczarnej do czarnej powstają na dolnej powierzchni liści, pod naskórkiem. Zawierają liczne, brązowe i sklejone parafizy. Początkowo telia powstają od czasu do czasu w starszych skupiskach urediów, później powstają już tylko telia[4].

Hialinowe i brodawkowane ecjospory mają rozmiar 18-24 × 10-18 μm. Urediniospory są złotobrązowe, jajowate, mają drobne kolce i 7-9 por rostkowych, rozproszonych i wyraźnie widocznych, ponieważ są zamknięte pokrywkami. Zarodniki mierzą 25-30 × 20-24 μm. Teliospory są jednokomórkowe, mają kształt gruszki i gładką powierzchnię. Są wielkości 22-30 × 16-20 mikronów i często mają uderzająco długi trzonek.

Występowanie

Na półkuli północnej Uromyces dactylidis jest szeroko rozprzestrzeniony. Na półkuli południowej znane jest jego występowanie tylko na Nowej Zelandii[5].

Żywiciele ecjalni: różne gatunki jaskrów (Ranunculus): Ranunculus aconitifolius, Ranunculus acris, Ranunculus alpestris, Ranunculus amplexicaulis, Ranunculus auricomus, Ranunculus bulbosus & subsp. aleae, Ranunculus bullatus, Ranunculus carpaticus, Ranunculus cassubicus, Ranunculus flammula, Ranunculus glaber, Ranunculus glacialis, Ranunculus illyricus, Ranunculus lanuginosus, Ranunculus lingua, Ranunculus macrophyllus, Ranunculus montanus, Ranunculus paludosus, Ranunculus platanifolius, Ranunculus polyanthemos & subsp. nemorosus, Ranunculus psilostachys, Ranunculus pyrenaeus & subsp. angustifolius, Ranunculus repens, Ranunculus reptans, Ranunculus sardous, Ranunculus sceleratus[2].

Żywiciele telialni: niektóre gatunki traw: Cynosurus cristatus, Cynosurus echinatus, Cynosurus elegans, Dactylis glomerata & subps. hispanica + juncinella[2].

W Polsce notowany na Dactylis glomerata, D. polygama i Ranunculus lanuginosus[6].

Przypisy

  1. a b Index Fungorum (ang.). [dostęp 2018-04-01].
  2. a b c d Plants parasites of Europe (ang.). [dostęp 2018-04-01].
  3. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2018-04-01].
  4. Pflanzenkrankheite. Uromyces dactylidis G.H. Otth (ang.). [dostęp 2018-04-01].
  5. Discover Life Maps. [dostęp 2018-04-01].
  6. Wiesław Mulenko, Tomasz Majewski, Małgorzata Ruszkiewicz-Michalska: A preliminary checklist of micromycetes in Poland. Wstępna lista grzybów mikroskopijnych Polski. Kraków: W. Szafer. Institute of Botany, PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-75-4.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Uromyces dactylidis: Brief Summary ( Polish )

provided by wikipedia POL

Uromyces dactylidis G.H. Otth – gatunek grzybów z rodziny rdzowatych (Pucciniaceae). Pasożyt roślin z rodzaju jaskier, grzebienica (Cynosurus) i kupkówka.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Uromyces dactylidis ( Szl )

provided by wikipedia SZL

Uromyces dactylidis je grzib[17], co go ôpisoł G.H. Otth 1861. Uromyces dactylidis nŏleży do zorty Uromyces i familije Pucciniaceae.[18][19] Żŏdne podgatōnki niy sōm wymianowane we Catalogue of Life.[18]

Przipisy

  1. sensu Berkeley & Broome [Ann. Mag. Nat. Hist., Ser. 17, 4: 141 (1876)]; fide Checklist of Basidiomycota of Great Britain and Ireland (2005) CABI databases. [dostymp 24 stycznia 2013].
  2. CABI databases. [dostymp 24 stycznia 2013].
  3. Cummins (1974), In: J. Bot., Lond.:266
  4. Grove (1934), In: J. Bot., Lond. 72 :266
  5. Arthur (1926), In: N. Amer. Fl. (New York) 7(11):750
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 H. Sydow (1921), In: Annls mycol. 19(1/2):171
  7. Arthur (1920), In: N. Amer. Fl. (New York) 7(4):229
  8. Trotter (1908), In: Fl. ital. crypt. 1:64
  9. Jaap (1905), In: Verh. bot. Ver. Prov. Brandenb. 47:90
  10. H. Sydow & P. Sydow (1900), In: Hedwigia 39:117
  11. Cooke (1871), In: Handb. Brit. Fungi 2:520
  12. Rabenh. (1866), In: Unio Itineraria:38
  13. Kalchbr. (1865), In: Math. Természettud. Közl. Magg. Tudom. Akad. 3:306
  14. de Candolle & Lamarck (1815), In: Fl. franç., Edn 3 (Paris) 5/6:97
  15. Pers. (1800), In: Observ. mycol. (Lipsiae) 2:23
  16. sensu De Candolle [Fl. Fr. 5: 97 (1815)] p.p. CABI databases. [dostymp 24 stycznia 2013].
  17. G.H. Otth (1861), In: Mitt. naturf. Ges. Bern:85
  18. 18,0 18,1 Bisby F.A., Roskov Y.R., Orrell T.M., Nicolson D., Paglinawan L.E., Bailly N., Kirk P.M., Bourgoin T., Baillargeon G., Ouvrard D. (red.): Species 2000 & ITIS Catalogue of Life: 2019 Annual Checklist.. Species 2000: Naturalis, Leiden, the Netherlands., 2019. [dostymp 24 września 2012].
  19. Species Fungorum. Kirk P.M., 2010-11-23

Galeryjŏ fotografiji

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors
original
visit source
partner site
wikipedia SZL

Uromyces dactylidis: Brief Summary ( Szl )

provided by wikipedia SZL

Uromyces dactylidis je grzib, co go ôpisoł G.H. Otth 1861. Uromyces dactylidis nŏleży do zorty Uromyces i familije Pucciniaceae. Żŏdne podgatōnki niy sōm wymianowane we Catalogue of Life.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors
original
visit source
partner site
wikipedia SZL