dcsimg

Brief Summary

provided by EOL authors
Acacia is a genus of shrubs and trees, often spine-bearing, that belongs to the subfamily Mimosoideae (family: Fabaceae). The fruits are the seed-bearing pods typical of Fabaceae (formerly Leguminosae). The generic name derives from ακακία (akakia, from ακις [akis, thorn]). Until recently, ~1300 species worldwide were classified as Acacias—about 960 native to Australia, with the remainder in tropical to warm-temperate regions of Europe, Africa, southern Asia, and the Americas. However, in 2005, taxonomists divided Acacia into five separate genera: Acacia (the Australian species, with a few in tropical Asia, Madagascar and Pacific Islands); Vachellia and Senegalia (which include most species outside Australia); and Acaciella and Mariosousa (which each contain about a dozen species from the Americas). Acacia leaves are generally compound pinnate. In some species, however, the leaflets are suppressed, and the leaf-stalks (petioles) become vertically flattened into phyllodes, oriented vertically to avoid intense sunlight. Some species (such as A. glaucoptera) lack leaves or phyllodes altogether, but possess instead cladodes, modified leaf-like photosynthetic stems functioning as leaves. Various species have sap that hardens into gum. Flowers are small with five petals, almost hidden by 10 (or more) long stamens, and arranged in dense globular or cylindrical clusters; they are generally yellow or cream-colored, but can be white, purple, or red. Acacias have diverse and extensive uses, ranging from food (many species contain edible shoots and seeds, and the flowers are used to produce a delicate and non-crystallizing honey) and medicine to paint and perfume to timber and firewood. The leaves of many species bear large amounts of tannins, with wide commercial production for tanning leather. In the North America and Europe, acacia ingredients are used in soft drinks, chewing gums, candies, and mints. The sap of A. senegal and A. seyal yields gum arabic, which is used in foods, paints, inks, cosmetics, hair products, textiles, and numerous other products (Wikipedia 2011). Acacias are used to make incense, and may have been the “burning bush” of the Bible and the wood used to construct the Ark of the Tabernacle. Many acacias produce alkaloid chemicals as defensive compounds to deter insects and mammalian herbivores. Some of these alkaloids are toxic to livestock, while others have psychoactive properties. Acacias interact in various well-known mutualisms, such as one in which swollen thorn acacias of Costa Rica offer food and shelter to ants in exchange for protection from plant competitors and insect herbivores (Janzen 1966). (See National Geographic video, http://video.nationalgeographic.com/video/player/animals/bugs-animals/ants-and-termites/ant_acaciatree.html.) In another notable mutualism, acacia seeds that pass through the gut of large mammalian herbivores (such as elephants) are more likely to germinate—not because the digestive juices soften the hard seed coat, as previously thought, but because they kill the Bruchidae beetle larvae that parasitize most uneaten seeds (Attenborough 1995, Palmer et al. 2008); see ARKive video of a bruchid beetle eating seeds of A. tortilis (http://www.arkive.org/umbrella-thorn/acacia-tortilis/video-11b.html).
license
cc-by-nc
copyright
Jacqueline Courteau, modified from Wikipedia
original
visit source
partner site
EOL authors

Protected areas in East Africa may not be conserving iconic plants - News and events, The University of York

provided by EOL authors

A new study led by researchers from the University of York suggests protected areas in East Africa are not conserving plants such as the iconic Acacia tree.

license
cc-publicdomain
original
visit source
partner site
EOL authors

Description

provided by Flora of Zimbabwe
Trees or shrubs, sometimes climbing, armed with thorns (native spp.) or unarmed (introduced spp.). Leaves alternate, 2-pinnate or (in some introduced spp.) modified to phyllodes and thus appearing to have simple leaves. Pinnae opposite, subopposite, sometimes alternate. Gland usually present on the upper side of the petiole, sometimes also glands on the rhachis. Inflorescences usually axillary, racemose or paniculate; flowers in elongated spikes or spherical heads, bisexual or unisexual. Calyx gamosepalous, subtruncate or with 4-5 lobes. Corolla 4-5(-7)-lobed. Stamens numerous. Anthers glandular or eglandular. Pod very variable, dehiscent or indehiscent. An important genus, occurring commonly in a wide range of habitats. A careful distinction should be made between the stipules which in some species are modified into straight spines arising from near the leaf base and prickles, which are usually curved and are usually found near the nodes but may occur along the stems. Some acacias, especially older trees, may be unarmed, which can be very puzzling. It is recommended that a careful search is made of the tree (if possible) or of similar trees in the area. An important general rule with acacias is that those with straight spines (stipules) have flowers in spherical heads and those with curved prickles have flowers in spikes. The exceptions are: Faidherbia albida has straight spines and flowers in spikes. Acacia mellifera has curved prickles but the flower spike is so short as to appear almost spherical. Acacia schweinfurthii has curved prickles and flowers in spherical heads. Acacia tortilis has both curved prickles and straight spiny stipules and flowers in spherical heads.
license
cc-by-nc
copyright
Mark Hyde, Bart Wursten and Petra Ballings
bibliographic citation
Hyde, M.A., Wursten, B.T. and Ballings, P. (2002-2014). Acacia Flora of Zimbabwe website. Accessed 28 August 2014 at http://www.zimbabweflora.co.zw/speciesdata/genus.php?genus_id=667
author
Mark Hyde
author
Bart Wursten
author
Petra Ballings
original
visit source
partner site
Flora of Zimbabwe

Associated Forest Cover

provided by Silvics of North America
Botanists and foresters have listed more than 80 trees, shrubs, vines, herbs, ferns, club mosses, grasses, and sedges associated with koa. Trees associated with koa (20,33,48) include:


'ahakea (Bobea spp.)
'ala'a (Pouteria sandwicensis)
kalia (Elaeocarpus bifidus)
kauila (Alphitonia ponderosa)
kawa'u (Ilex anomala)
kolea (Myrsine lessertiana)
kopiko (Psychotria spp.)
loulu palm (Pritchardia spp.)
mamani (Sophora chrysophylla)
naio (Myoporum sandwicense)
'ohe'ohe (Tetraplasandra hawaiiensis)
'ohi'a (Metrosideros polymorpha)
'olapa (Cheirodendron trigynum)
olomea (Perrottetia sandwicensis)
olopua (Osmanthus sandwicensis)
pilo (Coprosma spp.)
sandalwood (Santalum spp.)

license
cc-by-nc
copyright
USDA, Forest Service
original
visit source
partner site
Silvics of North America

Climate

provided by Silvics of North America
Hawaii is tropical in latitude, with mild and equable temperatures at low elevations (table 1). Day length is nearly uniform year-round, varying by 2 hours. The northeasterly trade winds dominate; however, "Kona" storms from the south or west during winter, and occasional tropical storms throughout the year, bring high winds and heavy rains to the islands. Hawaii's mountains, especially massive Mauna Loa and Manna Kea on Hawaii, and Haleakala on Maui, have a strong influence on the weather and provide climates ranging from the tropic to the subarctic (7).

Table 1-Mean temperature at five stations on the east flank of Mauna Kea, island of Hawaii¹

Station Elevation
(m) Mean Temperature January
(°C) August
(°C) Olaa (6) 85 21 24 Waiakea Forest 550 18 21 Waiakea Forest 915 17 19 Waiakea Forest 1220 13 16 Kulani Camp (6) 1580 4 14

(ft) (°F) (°F) Olaa 280 70 75 Waiakea Forest 1800 64 69 Waiakea Forest 3000 62 67 Waiakea Forest 4000 55 61 Kulani Camp 5190 39 5 ¹Data on file at the Pacific Southwest Forest and Range Experiment Station, Forest Service, U.S. Department of Agriculture, Honolulu, HI.

Rainfall varies greatly within short distances. Monthly amounts recorded over a period of years at weather stations in the koa belts show a phenomenal range. A Forest Service station at 1200 m (4,000 ft) elevation recorded a mean annual rainfall of 4300 mm (170 in) for a 14-year period, with extremes of 3450 to 5500 mm (136 to 216 in). During the driest month, only 19 mm (0.74 in) was recorded; the wettest month was 1380 mm (54.4 in).

Koa grows best in the high rainfall areas, those receiving 1900 to 5100 mm (75 to 200 in) annually. It also grows in areas that receive much less than this amount, but growth is slower and tree form is generally poorer. Cloud cover and fog commonly shroud the middle forest zone (600 to 1800 m or 2,000 to 6,000 ft) where commercial koa stands are concentrated. Frost is not uncommon during winter months above 1200 m (4,000 ft) elevation. Temperature ranges within the koa belt are small, as may be seen from data for Mauna Kea, island of Hawaii (table 1).

license
cc-by-nc
copyright
USDA, Forest Service
original
visit source
partner site
Silvics of North America

Damaging Agents

provided by Silvics of North America
Hawaiian forestry literature is full of references to the disastrous effects of cattle, pigs, sheep, and goats on koa and other native species (1,4,5,1 7,26,35,38,40,77). Records of the Hawaii Division of Forestry and Wildlife show that more than 250,000 pigs, goats, and sheep were destroyed from 1921-46 in the forests of the island of Hawaii (10) during an eradication program. Such efforts did much to reduce the amount of browsing by these animals on koa forests. Feral cattle are particularly fond of koa root sprouts, seedlings, pods, and leaves. They straddle and trample large saplings to devour the foliage and bark. Feral goats have nearly disrupted the replacement cycle of koa on the Hawaii Volcanoes National Park (84). In recent years, park rangers have taken steps to radically reduce the size of the g oat herds within the park. A study was conducted on the recovery of vegetation on koa parklands on Maui following the exclusion of goats. After 7 years, young koa regeneration was present both within and outside the enclosure, but the koa got large only if the goats were excluded (69). Koa will recover on these parklands if goats are eliminated. A large number of feral pigs inhabit the kon rain forests, and their rooting destroys many koa seedlings. It is thought that if the pig population is permitted to increase, the koa rain forest ecosystem will deteriorate (16).

Koa attracts other kinds of animals. Black-tailed deer, introduced from Oregon to the island of Kauai in 1961, eat koa seedlings, but have little impact on the native vegetation. Less than 10 percent of the koa was browsed (94). The tree rat and the Hawaiian rat damage koa saplings by stripping off bark. One thousand koa saplings (2 to 5 years old) along an elevation transect from 770 to 1330 m (2,520 to 4,370 ft) in the Laupahoehoe area of the Hilo Forest Reserve were examined (71). Thirty percent of the trees had been wounded by rats, with wounds occurring as high as 10 m (33 ft). Bark along the main trunk and on lateral branches was subject to stripping. Terminal and lateral shoot dieback were observed where complete girdling occurred. In a study of mortality of koa saplings severely wounded by rats, damage was reported most severe in the vicinity of brush piles where nests were likely to be located.

In 1925, more than 40 species of native insects were considered enemies of koa (92), and by 1983 the number of phytophagous insects associated with koa reached 101 (87). Insect damage to koa is well documented (18,22,58,59,91). One authority believes "there are more endemic insect species attached to this koa complex (Acacia koa and related koa members) than to any other genus in the Hawaiian islands" (93)

One of the most destructive insects of koa is the koa moth (Scotorythra paludicola), a lepidopterus defoliator found on the islands of Hawaii, Maui (105), Oahu, and Kauai ( 87). Severe outbreaks occur periodically. When these insects appear in large numbers, they may completely defoliate koa stands. Following an outbreak on Maui in which 1841 ha (4,550 acres) were completely defoliated, growth was reduced 71 percent, and about one-third of the trees died within 20 months (88).

The introduced koa haole seed weevil (Araecerus levipennis) is the most prevalent insect that infests koa seeds, the next most common being Stator limbatus (85). The koa seedworm (Cryptophlebia illepida) destroys seeds and is a problem to control when seeds are collected for reforestation purposes. Eighty percent of the damage from this Tortricid occurs above 1037 m (3,400 ft) (85). Three other Tortricid species destroy koa pods or seeds (85,91). These seed moths may destroy 90 percent or more of any given seed crop in the pods (93). Stein (86) reviewed the biology and host range of koa seed insects, their parasites, and hyperparasites.

At high elevations, koa terminals are sometimes heavily attacked by the Fuller rose beetle (Pantomorus cervinus), but the attacks appear to be highly seasonal and of no serious consequence. The acacia psyllid (Psylla uncatoides), first found in Hawaii in 1966, feeds and breeds in the new growth of koa. This psyllid also has become a serious pest of the closely related koaia (Acacia koaia) (47). The black twig borer (Xylosandrus compactus) is associated with injury and mortality.

Information on diseases of koa has increased in recent years. Seedlings may be attacked by Calonectria theae, which causes a shoot blight (55) and C. crotalariae, which causes a crown rot (57). This pathogen also caused a collar rot that severely affected koa seedlings regenerating a burned-over area (2). A wilt disease, Fusarium oxysporum, was observed among koa seedlings (24). This fungus may contribute to the premature decline or death of old koa trees growing within the Hawaii Volcanoes National Park. Indications are that this fungus is seed-borne, but seed disinfection did not reduce disease incidence (24). Koa was moderately tolerant to Phytophihora cinnamomi in greenhouse tests (42).

Dieback is common in the crowns of old trees, and it was observed in more than half the sawtimber-size koa measured during the 1959-61 forest survey The root-rot fungus Armillaria mellea is associated with this dieback (44,61). Stands possibly weakened by old age, extended droughts, and grazing have succumbed to attacks by this fungus. Other diseases of koa are those caused by the sooty molds, such as Meliola koae, that cover the leaves and restrict growth.

Four rust fungi, Uromyces koae, U. digitatus, Endoracejum acaciac, and E. hawaiiense, occur on koa (25,32). Both species in the genus Uromyces, obligate parasites, cause witches' brooms and leaf blisters that deform branches and phyllodes. When infections are heavy, they can deform and debilitate both young and old trees (23,30,31).

The Hawaiian mistletoe (Korthalsella complanata) has been observed in many koa stands, and it can deform young koa. Heart rot, caused principally by Laetiporus sulphureus and Pleurotus ostreatus, is common in most mature and overmature koa (6). More than half the large koa measured in the 1959-61 forest survey were unmerchantable because of excessive rot (98).

Pole-size and small, sawtimber-size koa have thin bark and are easily damaged by fires.

Weeds are serious problems in certain areas. The banana poka (Passiflora mollissima) smothers both koa reproduction and mature trees by laying a curtain of vines over them. The German-ivy (Senecio mikanioides) is also difficult to control.

license
cc-by-nc
copyright
USDA, Forest Service
original
visit source
partner site
Silvics of North America

Flowering and Fruiting

provided by Silvics of North America
The flowers of koa are borne over the outer part of the crown. Seedlings have been observed in flower and fruit (3,80) at 2 and 3 years of age. One of the pollinating insects found on koa flowers is the honeybee (Apis mellifera). The extent to which other insects, birds, and wind affect pollination is not well documented. Koa initiates flower development nearly year-round at the high elevation on Mauna Loa, reaching a peak during the wet season in late winter (46). On adjacent Mauna Kea, koa flowers appear from December through February, with few flowers at any other time. At lower elevations, on all of the islands, flowering usually occurs from late winter to early summer (July). Weather conditions, especially severe droughts, influence the timing and extent of flowering at any time of the year.

The inflorescence of koa is an axillary raceme of pale yellow heads averaging 8.5 mm (0.3 in) in diameter (29), one to three on a common peduncle, and composed of many hermaphroditic (bisexual) flowers. Each flower has an indefinite number of free stamens and a single elongated style. The heads are highly dichogamous, with anthers dehiscing 3 to 8 days before the stigmas are fully exserted (8).

The fruit is a legume, slow to dehisce, about 15 cm (6 in) long and 2.5 to 4 cm (1 to 1.5 in) wide. The pods contain about 12 seeds that vary from dark brown to black. They mature at different times throughout the year, depending on location and weather conditions.

license
cc-by-nc
copyright
USDA, Forest Service
original
visit source
partner site
Silvics of North America

Genetics

provided by Silvics of North America
Morphological differences in koa have been observed on several islands. In 1920, Rock (63), named two varieties: Acacia koa var. lanaiensis (Hillebrand's A. koa-B var.) and A. koa var. hawaiiensis, after the islands on which they were found. Ecotypic variation can be found from island to island. Studies of such variation are complicated by past plantings of mixed seed lots collected throughout the islands; such mixed plantings could now be hybridizing.

Collections of the koa group, all commonly referred to as koa, were studied, and in 1979 this classification was presented by St. John (90):
Acacia koa
var. koa, grows on the six larger is-lands.
Acacia koa var. waianacensis grows only on Oahu, and most commonly in the Waianae Mountains.
Acacia koa var. latifolia; syn. A. koa var. hawaiiensis Rock, grows on the island of Hawaii in the rain forest, and at higher elevations on the more open ranch and park land. Altitudinal races of koa probably exist (52).

Two other native species related to koa are recognized. On western Kauai, one of the oldest Hawaiian Islands, a form of acacia is found that differs from koa in sepals, petals, inflorescence (63), and seed shape (37). This species, also called koa, is Acacia kauaiensis. A second species closely related to koa is koaia (A. koaia), a narrowly distributed, small, shrubby tree occupying dry, leeward sites below 1050 m (3,500 ft) on Molokai, Maui, and Hawaii (89). Acacia koaia differs from koa in the shape of the pods and phyllodes (63). The native and introduced species of Acacia found on Lanai have been described (20).

Other Acacia species related to koa are found outside of Hawaii. Mascarene acacia (A. heterophylla) is endemic to Reunion island and Mauritius island, both about 725 km (450 mi) east of Madagascar, in the Indian Ocean. It is so similar to koa that the trees were initially identified as the same species. The two were identified by another botanist as separate species, however, entirely on the basis of distance and isolation. In 1969, significant differences were found in fruit and seed size, corolla structure, and morphology of the first two leaves of the two species (95).

Tasmanian blackwood (Acacia melanoxylon), native to Australia but planted in many countries, resembles koa. It has straighter and shorter phyllodes, a narrower curved pod, a more pointed crown (63), but similar wood. Another closely related species, A. simplicifolia, grows in Samoa, New Hebrides, New Caledonia, and Fiji (20,59,60).

In 1948, one investigator determined that koa is a tetraploid with 2n = 52 and stated that all other phyllodinous acacias studied have the diploid chromosome complement (3). He reasoned "that polyploidy in Acacia koa occurred after the initiation of phylloidy. This is supported by its distribution as an endemic island extension of the Australian flora." In 1978, koa was observed to have a gametic number of 26, verifying that it is tetraploid (14). Another investigator (95) reported on the work of Lescanne, who observed that the closely related A. heterophylla was also a tetraploid, with 2n = 52.

license
cc-by-nc
copyright
USDA, Forest Service
original
visit source
partner site
Silvics of North America

Growth and Yield

provided by Silvics of North America
Age of koa trees cannot be determined. Growth rings were not correlated with "annual rings" (102). Old relic forests still in existence were probably present at the time Captain James Cook discovered the Hawaiian Islands in 1778. The largest koa tree on record had a d.b.h. of 363 cm (143 in), total height of 43 m (140 ft), and a crown spread of 45 m (148 ft) (56).

Stocking and growth data for natural regeneration on heavily disturbed sites and one plantation on the island of Hawaii are available (table 2).



Table 2-Characteristics of koa growing in three natural stands and a plantation in Hawaii¹

Location Annual rainfall
(mm) Age
(yr) Stand stocking
(stems/ha) Dominants D.b.h. (cm) Height (m) Natural stands 1 3810 8 3460 12.7 6.0 2 5080 17 790 23.1 17.4 3 2540 15 2720 18.5 13.1 Plantation 3810 27 395 31.0 14.4 (in) (yr) (stems/acre) (in) (ft) Natural stands 1 150 8 1400 5.0 19.6 2 200 17 320 9.1 57.0 3 100 15 1100 7.3 43.0 Plantation 150 27 160 12.2 47 ¹Ching, Wayne F. 1981. Growth of koa at selected sites on the island of Hawaii. Unpublished report. HDepartment of Land and Natural Resources, Division of Forestry and Wildlife, Honolulu, HI. l0p.

The form of koa varies greatly. Most mature trees have large, open, scraggly crowns with limby, fluted boles. In the rain forests, on deep, rich soil, an occasional koa tree may surpass 34 m (110 ft) in height, but few possess clean, straight boles. On drier sites, the form of koa is even poorer, and trees are often stunted and misshapen. Precise yield figures from koa stands are not available.

Missing from the koa and ohia-koa forests in many areas are the koa-size classes that normally form the recently mature, vigorous stands. In 1913, the condition of large tracts of koa forest was graphically described by Rock (62):

"Above Kealakekua, South Kona, of the once beautiful koa forest, 90 percent of the trees are now dead, and the remaining 10 percent in a dying condition. Their huge trunks and limbs cover the ground so thickly that it is difficult to ride through the forest, if such it can be called.... It is sad, however, to see these gigantic trees succumb to the ravages of cattle and insects." Forest survey data from 1959-61 (98) indicated the condition of much of the sawtimber-size koa (trees more than 27.7 cm [10.9 in] in d.b.h.). Of 103 trees classified according to merchantability on the basis of form and defect, 36 percent were merchantable, 15 percent sound cull (with such defects as crook, excessive limbs, or poor form), and 49 percent rotten cull (excessive rot). Of the 103 trees, the average d.b.h. was 89 cm (35 in); of 31 trees, the average height was 22 m (72 ft), and the average crown diameter was 18 m (58 ft). Log grades were determined for logs in 103 koa trees. Less than two-fifths of all butt logs (first 4.9 m [16 ft]) met the specifications for either factory lumber logs or tie and timber logs. More than three-fifths were cull. Only 35 percent of the 103 trees sampled had an upper log of 2.4 m (8 ft) or more, and more than half of these logs were graded cull (98). Remeasurements in 1969-70 of the plots inventoried 10 years earlier (54) permit estimates of annual growth and mortality of koa on the island of Hawaii. Net annual growth was found to be a negative 4.52 million board feet of sawtimber and a negative 15 660 m³ (553,000 ft³) of growing stock (50). One study offers guidelines for estimating the volume of unsound wood associated with log surface defects common in koa (12)

license
cc-by-nc
copyright
USDA, Forest Service
original
visit source
partner site
Silvics of North America

Reaction to Competition

provided by Silvics of North America
Koa is classed as intolerant of shade both in the dry forest (28) and in the rain forest, and at all ages (26). Under favorable light, moisture, and soil conditions, koa competes aggressively with other vegetation.

Koa has been classified in various ways by different investigators. One referred to koa as a pioneer species on the grassy slopes of dry forest sites (28), but another considered it a climax species (21). Koa has been considered the ultimate forest type, following the ohm forest on the ancient "an" lava flows (37). "At maturity a grove (of koa) casts a shade in which its own seedlings have difficulty in growing, and unless they fill a vacancy in the parental ranks, they must seek the outer limits of the stand" (64). Another investigator believed that koa "reproduction need not be especially frequent to maintain the forest (type)"

Koa failed when underplanted in a dense native ohia rain forest at 870 m (2,850 ft), showing poor survival (44 percent), vigor, and form (70 percent cull), but three introduced nonleguminous species from Australia performed well (100).

The effect of thinning and/or fertilizing a 12-year-old, stagnated kon stand were studied on the island of Maui. In this precommercial thinning, the number of stems was reduced 50 percent. Basal area growth rates for a 3-year period indicated that thinning increased growth significantly. Fertilizer yielded limited response; and the investigator thought that the fertilizer should be applied before crown closure (72).

license
cc-by-nc
copyright
USDA, Forest Service
original
visit source
partner site
Silvics of North America

Rooting Habit

provided by Silvics of North America
Little is known of the root development of koa. The tree grows on the deep Hawaiian soils, but also reaches impressive size on the shallow "an" lava flows. "The root system of the mature koa is shallow and extensive, spreading out radially from the base for distances as great as 30 m (100 ft) or more" (5). "The tree has a shallow rooted system, a flat plane of roots spreading out in all directions just beneath the surface of the ground. For this reason the larger top-heavy trees are easily overturned by severe windstorms...." (37). Large koa trees were toppled during a severe earthquake on the island of Hawaii in 1973. In describing the root systems of lava-flow plants, a researcher classified koa as one of the comparatively deep-rooted woody species (48).

license
cc-by-nc
copyright
USDA, Forest Service
original
visit source
partner site
Silvics of North America

Seed Production and Dissemination

provided by Silvics of North America
No records of the frequency of exceptionally good or poor seed years are available, but seed years do vary. Koa seed pods dehisce while on the tree or fall to the ground unopened, where they either dehisce or disintegrate. "The horny seed often remains on the tree for a year after it ripens, and when lying on the ground is known to have retained for a period for 25 years its ability to germinate" (37). Koa seeds are seldom dispersed far beyond the crown, but, occasionally, wind may carry unopened pods some distance. Seeds from koa growing in gulches may be carried downstream to lower elevations, especially during torrential rains.

Koa seeds, like those of other acacias, are among the most durable of tree seeds and need not be kept in sealed containers. They will germinate after many years of storage if kept in a cool, dry place. The seeds have hard coats that retard germination unless they are first mechanically scarified, briefly treated with sulfuric acid, or soaked in hot water. The water treatment is the most practical. The seeds are placed in nearly boiling water, after the heat source is removed, and allowed to soak for 24 hours. Seeds that fail to swell the first time may again be subjected to this pregermination treatment, often with success (99). In seven samples, the number of clean seeds ranged from a low of 5.3OO/kg to a high of 16,3OO/kg (2,400 to 7,400/lb).

license
cc-by-nc
copyright
USDA, Forest Service
original
visit source
partner site
Silvics of North America

Seedling Development

provided by Silvics of North America
The mode of germination is epigeal (99). Light is not a requirement for germination (83). Under favorable conditions-bare mineral soil, adequate moisture, and exposure to sunlight-koa seedlings will grow readily. Soil aeration and soil temperature may influence germination (83).

Until recent years, the standard nursery practice was to sow koa seeds in wooden flats, then transplant the seedlings to tin cans (35). Now, plastic bags or tubes are used. Tube-grown seedlings are easier to plant.

Properly pretreated koa seeds should be covered with 6 to 12 mm (0.25 to 0.5 in) of soil; they begin to germinate within a week. Seedlings in bags or tubes can be grown to plantable size of 20 cm (8 in) high in 10 to 14 weeks.

Direct seeding of koa on prepared seed spots has been moderately successful (9,13) In two trials comparing broadcast sowing with direct sowing into prepared spots, stocking was four times higher on the direct seeded spots on Maui, whereas no difference in the percentage of stocked spots or of height growth was evident on the island of Hawaii.

Koa has been recommended for watershed planting on well drained areas (34,37,39) and is described as "the one native tree which can be easily handled in nursery and planting operations... suitable for the larger portion of areas in need of reforestation and particularly for the drier ridges and slopes" (35).

Other investigators, less enthusiastic about planting koa, did not recommend it (13,17), commenting as follows: "Results on older soil formations have been uniformly disappointing. Frequently, the trees die out after 15 to 20 years" (17). Plantations established on Maui during the late 1930's developed scattered, large trees of exceptionally poor form. Relatively few koa seedlings were planted after World War II. However, in the past 10 years, private land owners on the island of Hawaii, influenced by the short supply, began planting koa (104).

Seedlings usually appear soon after land is cleared for pasture or roads, or after fires. As many as 354,700 koa seedlings per hectare (143,537/acre) were counted in the vicinity of old koa trees in burned-over areas (41). Seeds escaping the flames may be induced to germinate by the heat.

Koa seedlings grow rapidly. One month after a burn, koa seedlings were at least 2.5 cm (1 in) tall; after 3 months they ranged from 10 to 28 cm (4 to 11 in) tall, averaging about 13 cm (5 in) (41). On a cleared area at 500 m (1,700 ft) elevation, 1-year-old seedlings ranged from 0.6 to 4 m (2 to 13 ft) tall and averaged 2 m (6 ft). On favorable sites, seedlings attain 9 m (30 ft) in 5 years (37). Eight months after a fire on Kauai, koa regeneration was most common near fire-killed parent trees, and maximum height growth was 4.6 m (15 ft) (103). The abundance, distribution, growth, and mortality of koa on burned-over areas on Oahu were monitored over a 2.5-year period (73). During this time, seedling density declined dramatically. The root-crown fungus Calonectria crotalariae caused more than half of this mortality. On these sites the seedlings grew about 2.3 cm (1 in) per month. Koa did poorly when planted on abandoned sugarcane land on the windward coast of the island of Hawaii. Survival at age 6 years was 78 percent, but trees averaged only 3 m (10 ft) tall, and only 62 percent were judged vigorous. Tree form varied from good to poor, with 77 percent cull (101).

The abundance and distribution of natural regeneration after logging were studied on a 200-ha (500-acre) tract heavily infested with pigs and vines on the island of Hawaii (70). Seedling density of koa was about three times as great in disturbed as in undisturbed areas. Most koa seedlings found on the ground disturbed by logging were well established, but none of those growing on undisturbed ground were large enough to have much chance of surviving the menacing pigs and cattle. Koa seedlings in disturbed areas tend to be clustered around seed trees (70). In 1922, Krabel stated: "Where cattle have been excluded for a number of years, koa groves are developing with surprising speed on exposed and barren ridges" (43).

The stimulating effect of soil scarification on seedling emergence is helpful in regenerating koa on degraded forest land where seed reserves still exist in the soil. Disking in the sparsely wooded pastures of the Hakalau Forest National Wildlife Refuge resulted in koa reproduction. Even in open areas far removed from live or skeletal remains of koa, a few seedlings emerged (15).

In the natural rain forest, koa seedlings can emerge from mineral soil and organic seedbeds, such as decaying logs and treefern trunks. Seedling growth is generally slower on old logs than on mineral soil, possibly due to low nutrient availability. However, seedlings tend to survive better on organic seedbeds because these sites are elevated and out of reach of feral pigs. In the Kilauea Forest, more than 60 percent of the mature koa initially emerged from logs or other large organic seedbeds (16). Nevertheless, rarely do koa seedlings survive in the dense rain forest unless openings have been created, as by windthrow. Gap-phase replacement seems to be the primary mechanism by which koa is maintained in natural rain forest communities (53). Serious disturbances, such as fire or hurricane-induced windthrow, typically stimulate large-scale koa reproduction.

license
cc-by-nc
copyright
USDA, Forest Service
original
visit source
partner site
Silvics of North America

Soils and Topography

provided by Silvics of North America
Koa is found on volcanic soils of all geologic ages and degrees of development, from the young ash and "aa" lava rock soils on the island of Hawaii to the oldest soils on Oahu and Kauai. The tree grows best on moderately well drained and well drained, medium to very strongly acid soils. These recent soils are higher in plant nutrients, having been subjected to less leaching and erosion than have the soils on the older islands.

Most koa forests grow on two of the great groups in the soil order Inceptisol: Hydrandepts and Dystrandepts. Hydrandepts are found in areas of high rainfall. They are high in amorphous materials and have high cation exchange capacities, but extremely low base saturations due to the high rainfall. Although deficient in available phosphorus, sodium, potassium, calcium, and silica, they have a high content of organic matter and hydrous oxides of iron and aluminum, manganese, and titanium. Infiltration rates are rapid and erosion is slight to moderate, depending upon the degree of slope. Dystrandepts are formed under lower rainfall than the Hydrandepts. They have slightly greater base saturations than the Hydrandepts.

The next most abundant soil great group on which koa grows is the well drained Tropofolists (organic soils of the order Histosols). Other minor soils include Haplohumults and Kandihumults of the order Ultisols and Hapludox and Acrudox of the order Oxisols.

Koa grows at elevations ranging from 90 m (300 ft) on Oahu (45) to 2100 m (7,000 ft) on Hawaii (37), on flatlands and slopes. Koa has been listed as a component of the forests occupying gulch and ravine walls sloping 40 to 800 (49). The flora of Hawaii have been divided into groups occupying different zones of elevation (29):

The lowland zone, at or near sea level; open country, with isolated trees or clumps of trees. Koa rarely grows here.
The lower forest zone, upper limit 300 to 600 m (1,000 to 2,000 ft); tropical in character, woods rather open. Koa grows in scattered stands, in admixture with ohia.
The middle forest zone, upper limit 1500 to 1800 m (5,000 to 6,000 ft); within the region of clouds, where vegetation develops the greatest luxuriance. Here koa reaches its greatest development in size and number.
The upper forest zone,
upper limit as high as 2400 to 2700 m (8,000 to 9,000 ft). Koa reaches into this zone, but seldom above 2100 m (7,000 ft).

license
cc-by-nc
copyright
USDA, Forest Service
original
visit source
partner site
Silvics of North America

Special Uses

provided by Silvics of North America
The most important use of koa timber by the Hawaiians was to build canoes. The largest of the giant war canoes extended 21 m (70 ft). Canoe hulls were made of single, giant koa logs. Koa was also used for sursurfboardsiboards, some 5.5 m (18 ft) or longer, for paddles, and for framing grasshouses. The bark provided dye to tapa, a light cloth made from the bark of wauke (Broussonetia papyrifera) (11,19).

Koa wood is now used primarily for furniture, cabinet work, and face veneers. It is widely used in woodcraft. Cabinet makers recognize a dozen or more types of koa wood, including curly or "fiddle back" koa, red koa, and yellow koa (11). One local use is for making ukuleles. At one time koa was sold on the world market as Hawaiian mahogany (62).

Large logs have a narrow, creamy-white band of sapwood. The heartwood may vary through many rich shades of red, golden brown, or brown. The heartwood seasons well without serious degrade from warping, checking, or splitting (74).

Although it has been stated that foresters in Hawaii have paid little attention to koa (83), more than 1.3 million koa seedlings were planted by the Hawaii Division of Forestry and Wildlife between 1915 and 1946 (78) for watershed protection. Koa, however, did not perform as well as many introduced species on these deteriorated sites.

license
cc-by-nc
copyright
USDA, Forest Service
original
visit source
partner site
Silvics of North America

Vegetative Reproduction

provided by Silvics of North America
An intensive study of koa reproduction was made in 1943 (5) in an area of the Volcanoes National Park on the island of Hawaii, where annual rainfall is about 1000 mm (40 in). Koa stands appeared to regenerate almost entirely by means of root suckers on this once heavily grazed site. The researchers reported that "many vigorous suckers arise from the buried and exposed roots of a single tree. In three cases, suckers were seen 15, 27, and 29 m (50, 90, and 95 ft) away from the base of isolated koa trees. Suckers developed into healthy trees 8 to 16 cm (3 to 6 in) in diameter breast height in 5 to 6 years and were estimated to be 4 m (12 ft) tall." Koa colonies (root sprouts originating from the mother tree) in the park expanded at the rate of 0.5 to 2.5 m (1.5 to 8 ft) per year (51). In 1973, a study to determine the influence of feral goats on growth of these root suckers found that the suckers became more numerous and vigorous once the goats were excluded (84). Suckering, however, did not occur where the soil was covered with tall dense grass (83).

Koa can be propagated by rooting of cuttings under mist and shade when the material is in the immature, true-leaf stage of growth. Air layers of root suckers gave 16 percent rooting success, but rooting of root sucker cuttings under mist was highly variable, generally with a 20 percent success rate (76). Koa can be also propagated by callus cultures derived from shoot tips, but the method is slow and labor-intensive and not presently adaptable to large scale propagation (79). However, one clone, comprised of hundreds of ramets, has been produced by tissue culture of seedling shoot-tip callus (81). These tissue-cultured trees have been successfully out-planted in progeny tests (82).

Koa root sprouts are common in rain forests as well as in savanna stands. Efforts to induce suckering of roots of selected plus trees, in situ, on both wet and dry areas failed, however. Attempts to simulate the actions of pigs and cattle with treatments including knife wounding, "chewing" with pliers, pounding, and exposure had no effect. Koa root suckers in rain forests are much more common on roots in deep shade or hidden under dense grass than in roots exposed to direct sunlight (76). Stump sprouts have rarely been observed but do occur.

license
cc-by-nc
copyright
USDA, Forest Service
original
visit source
partner site
Silvics of North America

Distribution

provided by Silvics of North America
The range of koa extends from longitude 154° to 160° W; its latitude ranges from 19° to 22° N. It is found on all six of the major islands of the Hawaiian chain: Kauai, Oahu, Molokai, Maui, Lanai, and Hawaii.


-The native range of koa.

license
cc-by-nc
copyright
USDA, Forest Service
original
visit source
partner site
Silvics of North America

Brief Summary

provided by Silvics of North America
Koa

Leguminosae Legume family

Craig D. Whitesell

From the time of the early Hawaiians, koa (Acacia koa) has been prized for its exceptionally fine wood and is currently considered the most valuable of the common native timber species in Hawaii (29,60). Koa frequently has curly grain and striking coloration and has excellent working properties (11,37,75). It grows in nearly pure stands or in admixtures with ohia (Metrosideros polymorpha). Other tree species are sparse in these forests. A large evergreen hardwood tree endemic to the State, koa belongs to the thornless, phyllodinous group of the Acacia subgenus Heterophyllum.

Koa forests were more extensive in the past than they are today Land clearing, poor cutting practices, and destruction by animals, insects (49), and fire (26,36,67;96) have all taken a toll. The volume of koa sawtimber totaled about 187 million board feet in 1970. At that time the commercial koa forest land in the State totaled about 7500 ha (18,600 acres), and commercial ohia-koa forests about 17,500 ha (43,200 acres). The estimated growing-stock volume of commercial koa exceeded 0.7 million m³ (25 million ft³) in 1978 (50).

Koa is an important component of montane Hawaiian rain forests. It is a nitrogen-fixing species. In dense, pole-size stands, nitrogen-rich koa foliage can account for 50 to 75 percent of the leaf-litter biomass produced annually (68). On the floor of cool mesic forests, koa phyllodes decompose rapidly; mean residence time has been estimated at 0.6 year (68). The abundance and distribution of the akiapolaau, akepa, and Hawaiian creeper, three of the endangered forest birds on the island of Hawaii, are strongly associated with koa in forest communities (66). Mature koa is needed for bird habitat: endangered birds do not use young, pure stands of koa, but do use the old, mixed-species stands adjacent to young stands (65).

license
cc-by-nc
copyright
USDA, Forest Service
original
visit source
partner site
Silvics of North America

Acacia ( Afrikaans )

provided by wikipedia AF

Acacia is 'n plantgenus wat behoort tot die subfamilie Mimosoideae wat op sy beurt behoort tot die familie Fabaceae. Akasias se blare is dubbelveervormig saamgestel met klein tot baie klein veeragtige blaartjies. Die blomme is donserig en geel of wit. Al die inheemse akasias het dorings terwyl dié wat uit Australië ingevoer is doringloos is. Baie van die uitheemse bome het genaturaliseer geraak; voorbeelde is die wattel-, swarthout- en rooikransbome. Laasgenoemde is 'n ernstige plaag en geklassifiseer as 'n indringerplant. Van die inheemse spesies skei gom af wat gebruik kan word vir die maak van lekkergoed en kleefmiddels.

In 2011 alreeds was daar besluit dat alle Acacia's met 'n oorsprong uit Afrika se genus naam na Vachellia of Senegalia verander sal word. DNS toetse het bewys dat die spesies verskil. Die naamsverandering word nou eers toegepas in Suid-Afrika. [1]

Boom spesies

Foto's van verskeie spesies

Sien ook

Wikispecies
Wikispecies het meer inligting oor: Acacia

Bron

Verwysings

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia skrywers en redakteurs
original
visit source
partner site
wikipedia AF

Acacia: Brief Summary ( Afrikaans )

provided by wikipedia AF

Acacia is 'n plantgenus wat behoort tot die subfamilie Mimosoideae wat op sy beurt behoort tot die familie Fabaceae. Akasias se blare is dubbelveervormig saamgestel met klein tot baie klein veeragtige blaartjies. Die blomme is donserig en geel of wit. Al die inheemse akasias het dorings terwyl dié wat uit Australië ingevoer is doringloos is. Baie van die uitheemse bome het genaturaliseer geraak; voorbeelde is die wattel-, swarthout- en rooikransbome. Laasgenoemde is 'n ernstige plaag en geklassifiseer as 'n indringerplant. Van die inheemse spesies skei gom af wat gebruik kan word vir die maak van lekkergoed en kleefmiddels.

In 2011 alreeds was daar besluit dat alle Acacia's met 'n oorsprong uit Afrika se genus naam na Vachellia of Senegalia verander sal word. DNS toetse het bewys dat die spesies verskil. Die naamsverandering word nou eers toegepas in Suid-Afrika.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia skrywers en redakteurs
original
visit source
partner site
wikipedia AF

Akasiya ( Azerbaijani )

provided by wikipedia AZ
 src=
Acacia sp.

Akasiya (lat. Acacia)[1] - paxlakimilər fəsiləsinə aid bitki cinsi.[2]

Sinonimləri

Növləri

Azərbaycanın dərman bitkiləri

Digər növləri

Şəkillər

İstinadlar

  1. Nurəddin Əliyev. Azərbaycanın dərman bitkiləri və fitoterapiya. Bakı, Elm, 1998.
  2. Elşad Qurbanov. Ali bitkilərin sistematikası, Bakı, 2009.

Həmçinin bax

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Vikipediya müəllifləri və redaktorları
original
visit source
partner site
wikipedia AZ

Akasiya: Brief Summary ( Azerbaijani )

provided by wikipedia AZ
 src= Acacia sp.

Akasiya (lat. Acacia) - paxlakimilər fəsiləsinə aid bitki cinsi.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Vikipediya müəllifləri və redaktorları
original
visit source
partner site
wikipedia AZ

Acàcia ( Catalan; Valencian )

provided by wikipedia CA
 src= Per a altres significats, vegeu «Acàcia (desambiguació)».

Les acàcies (Acacia) són un gènere de plantes amb flor de la subfamília mimosoideae, de la família de les fabàcies, amb nom científic Robinia pseudoacacia. Aquest gènere és originari dels territoris que formaven el continent arcaic de Gondwana. La majoria d'espècies (950) habiten a Austràlia i la resta es reparteixen entre l'Àfrica tropical, el sud de l'Àsia i el continent americà. L'espècie Acacia farnesiana (aromer) es considera subespontània[1] en algunes parts del sud del País Valencià. Les acàcies tenen usos forestals (fusta, goma aràbiga), ornamentals, culinaris o medicinals.

Morfologia

 src=
Acàcia al Serengeti, Tanzània
 src=
Acacia drepanolobium

Les acàcies són arbres o arbusts, generalment de fulles compostes pinnades, però que en alguns casos tenen els pecíols que fan la funció de les fulles. Les flors són petites i amb cinc pètals, normalment grocs, però poden ser d'uns altres colors, com el morat. El fruit és un llegum. De vegades, són plantes espinoses que ocasionalment poden acollir formiguers en simbiosi.

Taxonomia

El gènere Acacia no és monofilètic i això ha fet que, finalment, la taxonomia se n'hagi de subdividir en cinc gèneres. Aquesta divisió ha estat ratificada el 30 de juliol del 2005 en l’International Botanical Congress fet a Viena.[2]

Els nous gèneres han rebut les denominacions següents:

El gènere Acacia inclou unes 1.450 espècies. Algunes d'aquestes són:

Referències

Enllaços externs

En altres projectes de Wikimedia:
Commons
Commons (Galeria)
Commons
Commons (Categoria) Modifica l'enllaç a Wikidata
Viquiespècies
Viquiespècies


license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autors i editors de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia CA

Acàcia: Brief Summary ( Catalan; Valencian )

provided by wikipedia CA

Les acàcies (Acacia) són un gènere de plantes amb flor de la subfamília mimosoideae, de la família de les fabàcies, amb nom científic Robinia pseudoacacia. Aquest gènere és originari dels territoris que formaven el continent arcaic de Gondwana. La majoria d'espècies (950) habiten a Austràlia i la resta es reparteixen entre l'Àfrica tropical, el sud de l'Àsia i el continent americà. L'espècie Acacia farnesiana (aromer) es considera subespontània en algunes parts del sud del País Valencià. Les acàcies tenen usos forestals (fusta, goma aràbiga), ornamentals, culinaris o medicinals.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autors i editors de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia CA

Acesia ( Welsh )

provided by wikipedia CY
 src=
Acacia drepanolobium
 src=
Acacia sp.

Mae rhyw 1,300 rhywogaeth o acesia (neu acasia). Gelwir rhai yn mimosa hefyd. Mae llawer yn frodor o Awstralia.

 src=
Acacia dealbata (yn Cagnes-sur-Mer, Ffrainc)
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Awduron a golygyddion Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia CY

Akácie ( Czech )

provided by wikipedia CZ
 src=
Africká akácie Acacia xanthophloea

Akácie (Acacia), česky též kapinice, je rod rostlin z čeledi bobovité. Jsou to keře, stromy nebo i liány s dvakrát zpeřenými listy. Řada druhů má listy s rozšířeným, plochým řapíkem a bez čepele. Květy jsou drobné, bílé nebo žluté, uspořádané v kulovitých klubkách nebo podlouhlých hroznech. Akácie rostou v tropech a subtropech téměř celého světa v počtu asi 1200 druhů. Nejvíce druhů se vyskytuje v Austrálii. Některé druhy jsou v tropech a subtropech pěstovány jako okrasné dřeviny a lze se s nimi setkat i ve Středomoří. Akácie mají využití v medicíně, některé druhy poskytují trvanlivé dřevo, gumy, třísloviny nebo parfémové silice.

V současné taxonomii byl rod akácie na základě fylogenetických studií rozdělen na celkem 5 samostatných rodů: Acacia, Acaciella, Senegalia, Mariosousa a Vachellia.

Popis

Akácie jsou keře a stromy, řidčeji i dřevnaté liány. Mnohé druhy mají nápadné trny, vzniklé přeměnou palistů. Listy jsou dvojnásobně zpeřené, složené z drobných a většinou vstřícných, krátce řapíčkatých až přisedlých lístků. U mnohých druhů je čepel listů redukovaná a asimilační funkci přebírá plochý rozšířený řapík (tzv. fylodie), takže listy vyhlížejí jako jednoduché, s paralelní žilnatinou. Palisty bývají drobné a opadavé nebo přeměněné v trny. Na řapíku a někdy i na vřetenu listu bývají přítomny žlázky (extraflorální nektária). Květy jsou drobné, oboupohlavné nebo samčí a oboupohlavné, bílé, žluté nebo krémové, uspořádané v hustých válcovitých klasech nebo kulovitých klubkách. Tato květenství vyrůstají buď ve svazcích v úžlabí listů nebo jsou uspořádaná v bohatých vrcholových latách. Kalich je trubkovitý nebo zvonkovitý, se 4 nebo 5 cípy. Koruna je trubkovitá, nálevkovitá až zvonkovitá, 4 nebo 5-četná. Tyčinek je mnoho, jsou nápadné, vyčnívající z květu, volné nebo pouze na bázi srostlé. Semeník je přisedlý nebo stopkatý. Plody jsou velmi různorodé, pukavé nebo nepukavé, rovné nebo zakřivené. Semena bývají oválná až podlouhlá, více či méně zploštělá, s tvrdým osemením, bezkřídlá, obvykle bez míšku.[1][2]

Rozšíření

Rod akácie zahrnuje asi 1200 až 1300 druhů. Je to druhý nejobsáhlejší rod bobovitých. Akácie jsou rozšířeny v tropech a subtropech po celém světě, zejména však na jižní polokouli. Centrum druhové diverzity je v australské oblasti, kde roste celkem asi 900 druhů akácií. Akácie je v tomto regionu druhově nejbohatší rod cévnatých rostlin. Největší druhová pestrost je v semiaridních oblastech jihozápadní Austrálie a ve východní Austrálii, kde dominují druhy z podrodu Phyllodineae. Z Ameriky je uváděno asi 270 druhů akácií, z Afriky asi 130, z Madagaskaru asi 100 a z Asie asi 55 druhů.[1][2][3]

V evropské květeně není žádný druh akácie původní. Některé australské a v menší míře i africké či americké druhy jsou vysazovány ve Středomoří jako okrasné dřeviny.[1][4][5]

Akácie vyhledávají otevřená, slunná stanoviště. Rostou zejména na březích řek, v monzunových lesích, na mýtinách ve stálezeleném tropickém lese, na savanách a v suchomilné keřové vegetaci. Často tvoří významnou součást daných rostlinných společenstev. Preferují dobře propustné půdy v nižších nadmořských výškách do 800 metrů nad mořem.[2]

Ohrožené druhy

V Červeném seznamu ohrožených druhů IUCN jsou jako kriticky ohrožené uvedeny 4 druhy akácií: Acacia belairioides a Acacia roigii z Kuby, Acacia mathuataensis z ostrova Vanua Levu v souostroví Fidži a Acacia anegadensis z ostrova Anegada v souostroví Panenské ostrovy. V kategorii ohrožených je vedeno celkem 9 druhů pocházejících z Austrálie, tropické Ameriky (zejména z Kuby) a Madagaskaru.[6]

Taxonomie

Rod Acacia byl popsán v roce 1754 Philipem Millerem. Od té doby sem bylo zařazeno množství nově popisovaných druhů, řazených dnes do zcela jiných rodů. V roce 1842 George Bentham jasně stanovil limity tohoto rodu, mezi které náleželo zejména množství volných tyčinek v květu. V roce 1875 pak publikoval celosvětovou klasifikaci akácií, která byla v platnosti téměř 100 let.[3]

Klasická taxonomie akácií

Rod Acacia byl v taxonomii bobovitých řazen do samostatného tribu Acacieae, obsahujícího jediný rod. V některých systémech byl do tribu Acacieae řazen ještě africký monotypický rod Faidherbia. Rod Acacia byl dále tradičně členěn na 4 podrody: Acacia, Aculeiferum, Phyllodineae a Filicinae, případně na 3 podrody, pokud byly Filicinae brány jako sekce v rámci podrodu Aculeiferum. V taxonomii akácií, jejich příbuzenských vztahů s ostatními triby bývalé podčeledi Mimosoideae stejně jako v jejich vnitrorodovém členění panovaly dlouho nejasnosti. V roce 1986 Pedley základním 3 podrodům (Acacia, Aculeiferum, Phyllodineae ) přidělil úroveň rodů a rod Acacia tak rozdělil na tři nové rody: Acacia, Senegalia a Racosperma. Toto řešení však nebylo všeobecně přijato.[2][3][7][8]

Nová taxonomie akácií

Několika molekulárními kladistickými studiemi, z nichž první vyšla v roce 1995, bylo potvrzeno, že rod Acacia v klasickém pojetí není monofyletický. Jednotlivé vývojové linie akácií, jak je ukazují fylogenetické studie, jsou dokonce rozesety v několika různých tribech bývalé podčeledi Mimosoideae. Na základě těchto studií byl rod Acacia rozdělen na celkem 5 samostatných rodů: Acacia s. str., Acaciella, Mariosousa, Senegalia a Vachellia. Výzkum však stále není dovršen a jsou indicie, že rod Senegalia není ani v současném pojetí monofyletický. Také není dosud známo nové rozdělení této části podčeledi Caesalpinioideae do tribů. Většina zdrojů poskytujících taxonomické informace (např.[9][10]) tyto změny dosud nereflektuje.[2][3][7]

Typovým druhem, na jehož základě byl rod Acacia popsán, je Acacia nilotica. Tento druh se po rozdělení rodu Acacia ocitl ve skupině čítající pouze asi 160 druhů (bývalý podrod Acacia), která by měla podle pravidel botanické nomenklatury nést rodové jméno Acacia, zatímco pro největší skupinu čítající téměř 1000 vesměs australských druhů akácií (bývalý podrod Phyllodineae) bylo k dispozici jméno Racosperma. Záležitost byla řešena na dvou botanických kongresech v letech 2003 a 2004, kde byla podána žádost na změnu typového druhu. V roce 2005 byla tato změna schválena a novým typovým druhem pro rod Acacia se stal druh Acacia penninervis. Rodové jméno tak zůstalo největší skupině akácií z bývalého podrodu Phyllodineae, zatímco bývalý podrod Acacia dostal nové rodové jméno Vachellia.[11]

Rod Acaciella

Rod zahrnuje 15 druhů, v minulosti tvořících podrod či sekci Filicinae. Je rozšířen v Americe od USA po Argentinu. Největší druhové bohatství je v Mexiku. U akácií tohoto rodu nejsou vyvinuty na listech nektáriové žlázky.

Rod Acacia s.str.

Největší rod akácií, zahrnující téměř 1000 druhů z bývalého podrodu Phyllodineae. Dominuje zejména v Austrálii (asi 950 druhů) a Tichomoří (7 druhů), je rozšířen také na Taiwanu a ve východní části jv. Asie (celkem 10 druhů) a na Madagaskaru (2 druhy). U většiny druhů tohoto rodu jsou listy redukovány na různě tvarovaná fylódia, řidčeji jsou listy dvakrát zpeřené. Na řapících a středních žebrech listů jsou žlázky. Tyto akácie jsou většinou beztrnné, pouze u nemnohých druhů jsou palisty přeměněny v trny.

Rod Senegalia

Pantropicky rozšířený rod zahrnující asi 203 druhů řazených v minulosti do podrodu Aculeiferum. Je rozšířen v Americe (asi 100 druhů), Africe a na Madagaskaru (celkem 69 druhů), v Asii (43 druhů) a Austrálii (pouze 2 druhy). Jsou to stromy, keře, šplhavé keře a řadí se sem i všechny akácie liánovitého vzrůstu. Listy dospělých rostlin jsou dvakrát zpeřené, na řapíku a středním žebru listu jsou žlázky. Na větévkách bývají trny, které jsou rozesety mezi internodii nebo po dvou či po třech pod bází internodia. Palisty nejsou přeměněné v trny.

Rod Mariosousa

Marisousa je nový rod, popsaný v roce 2006. Zahrnuje 13 druhů akácií, rozšířených v Severní a Střední Americe.

Rod Vachellia

Rod zahrnuje asi 163 druhů, v minulosti řazených do podrodu Acacia. Je rozšířen v Africe, Asii a Americe a sporadicky i v Austrálii, kde však roste pouze 9 druhů. Jsou to stromy nebo keře. Listy dospělých rostlin jsou dvakrát zpeřené, se žlázkami na řapíku a středním žebru listu. Všechny druhy tohoto rodu mají palisty přeměněné v trny. Africké druhy mívají charakteristické, v horní části zploštělé koruny.[2][3][12][13]

Vývojový strom odvozenější části podčeledi Caesalpinioideae



Vachellia




Parkia




Piptadenia, Mimosa aj. rody z tribu Mimoseae




Senegalia




Mariosousa




Acaciella



Inga



Calliandra



Albizia



Archidendron



Zygia




Paraserianthes



Acacia s.str.









[14]

Ekologické interakce

Květy akácií jsou opylovány zejména včelami.[2] Pro mnohé druhy amerických akácií je charakteristická symbióza s mravenci. Tento vztah se označuje jako myrmekofilie. Na koncích lístků takové akácie jsou produkována tzv. Beltova tělíska, sloužící mravencům k výživě. Mimo to mívají tyto druhy na řapíku listů zvětšená nektária produkující sladkou šťávu. Některé druhy akácií mají nápadné zvětšené duté trny, které slouží mravencům za obydlí. Mravenci na oplátku chrání rostlinu před býložravci a škůdci a likvidují konkurenční vegetaci. U druhu Acacia cornigera bylo prokázáno, že vymizí-li z oblasti symbiotický mravenec Pseudomyrmex ferruginea, přežijí jen izolované rostliny této akácie a pouze za výjimečných okolností. Obligátní myrmekofilie nebyla zjištěna u australských druhů akácií.[15][16]

Některé druhy akácií, např. africká Acacia ataxacantha a australské A. concinna, A. megaladena, A. pennata aj. druhy z podrodu Aculeiferum, mají velkou fenotypovou plasticitu v závislosti na prostředí, v němž rostou. Zatímco v husté stromové vegetaci jsou to dřevnaté liány, na otevřených stanovištích rostou jako vzpřímené keře nebo stromy.[2] Mladé semenáčky těch druhů akácií, které mají listy redukované na fylódia, mohou mít první listy jednoduše nebo dvakrát zpeřené a až později se objevují fylódia. U některých takových druhů, např. Acacia melanoxylon, se u dospělých rostlin dokonce objevují větve s dvakrát zpeřenými listy.[2] U druhu A. heterophylla se mimo jednoduchých fylódií objevují i listy tvořené na bázi fylódiem a v horní části dvakrát zpeřenou čepelí.

Zástupci

Význam

Akácie mají poměrně mnohostranné využití. Různé druhy poskytují zejména trvanlivé dřevo, gumy, třísloviny a vonné extrakty. Mnohé druhy mají také využití v medicíně. Pěstují se i jako okrasné dřeviny.

Okrasné rostliny

Různé druhy akácií jsou v klimaticky příhodných oblastech světa pěstovány jako okrasné dřeviny. V jižní Evropě se lze setkat např. s australskými druhy Acacia cyanophylla, A. dealbata, A. longifolia, A. mearnsii, A. melanoxylon, A. pycnantha a A. retinodes. Z afrických druhů se vysazuje zejména Acacia karoo, z amerických dnes již pantropicky rozšířená akácie Farnesova (Acacia farnesiana). Posledně zmíněný druh je v Evropě pěstován již od roku 1611. V Malajsii se jako pouliční strom vysazuje australská akácie A. auriculiformis.[2][4][5][17]

 src=
Kmen havajské akácie Acacia koa

Dřevo

Dřevo akácií je velmi trvanlivé, o hustotě 640 až 800 kg/m3, je však dosti obtížně opracovatelné. Dřevo statnějších druhů akácií je používáno zejména na obklady, stavbu lodí a výrobu hudebních nástrojů, ze dřeva pomalu rostoucích drobnějších druhů se vyrábějí zejména dýmky, držadla a podobné drobnější předměty. Mezi častěji těžené druhy náleží v dnešní době zejména Acacia glaucescens, A. melanoxylon a A. nigrescens. Na Havaji poskytoval v minulosti velmi ceněné dřevo místní druh Acacia koa, nazývaný havajský mahagon (hawaiian mahogany). Dřevo bylo používáno zejména k výrobě surfovacích prken, kánoí a dřevěných mís. Akácie slouží také jako vyhledávaný zdroj topiva a dřevěného uhlí, navíc často rostou v oblastech kde je otopu nedostatek. Dřevo australské akácie Acacia melanoxylon je obchodováno pod jménem blackwood. Je velmi trvanlivé a dobře opracovatelné, s úzkou bělavou bělí a zlatohnědým až načervenale hnědým jádrovým dřevem. Dosti široké využití má i dřevo australského druhu A. crassicarpa. V jižních oblastech Jižní Ameriky je významným zdrojem dřeva druh A. visco.[2][15][16][20]

Využití v kuchyni a medicíně

Kyselé plody Acacia concinna mají využití ve filipínské kuchyni.[2] Extrakty z některých druhů se používají v lidovém léčitelství, v Africe např. kořeny Acacia nilotica při léčbě spavé nemoci.[21] Guma z akácie arabské (Acacia nilotica) působí proti průjmům a používá se proti amébám a křečím. Prášek z lusků tohoto druhu hubí vodní plže přenášející bilharziózu. Guma severoafrické akácie Acacia tortilis se používá při zánětech očí, onemocněních plic a na hojení ran.[17] Akácie katechová (A. catechu) je využívána v tradiční čínské medicíně.[22] Listy A. pluricapitata se používají v Malajsii při bolestech hlavy a medicínské využití má i kůra z kořenů.[2]

Technické produkty

Z některých druhů akácií se získává klovatina, tzv. arabská guma, používaná v potravinářství, farmacii i jinde. Nejlepší klovatinu produkuje akácie senegalská (Acacia senegalensis) a akácie egyptská (A. seyal), méně kvalitní akácie arabská (A. nilotica). Mimo to je možno klovatinu získávat i z afrických druhů A. abyssinica, A. giraffae, A. horrida, A. kirkii a australské A. pycnantha. Z extraktu indické akácie katechové (Acacia catechu) se získává pryskyřičná hmota nazývaná katechu a sloužící k barvení látek, v koželužství a v potravinářství jako aromatikum. Extrakt z květů akácie Farnesovy (A. farnesiana) je používán při přípravě nejluxusnějších parfémů a rostlina má využití i v tradiční medicíně. Z kůry akácií Acacia mearnsii, A. dealbata a A. pycnantha jsou získávány třísloviny.[2][17]

Ostatní využití

Australská akácie A. mangium náleží k velmi rychle rostoucím dřevinám, v devíti letech může dosáhnout výšky až 23 metrů a průměru kmene přes 20 cm. V Malajsii je používána k zalesňování. Další rychle rostoucí druh, Acacia auriculiformis, pocházející z jihovýchodní Asie a Austrálie, je v tropech pěstován na plantážích jako zdroj biomasy, topiva a kvalitního dřevěného uhlí. Některé akácie, např. australské A. saligna a A. cyclops a australská A. tortilis, jsou vysazovány ke zpevnění písků a proti erozi. Mnohé druhy akácií jsou významným zdrojem pastvy pro včely.[17] Listy mnohých druhů akácií se používají jako krmivo pro dobytek, listy i plody některých druhů však obsahují kyanogenní glykosidy a mohou být jedovaté.[13]

Odkazy

Reference

  1. a b c BERRY, P.E. et al. Flora of the Venezuelan Guayana (vol. VI). Missouri: Timber Press, 2001. ISBN 0-915279-81-9.
  2. a b c d e f g h i j k l m n NIELSEN, I.C. Flora Malesiana. Vol. 11 (1): Mimosaceae. Leiden, Niederlands: Foundation Flora Malesiana, 1992. ISBN 90-71236-16-1.
  3. a b c d e World Wide Wattle [online]. Dostupné online.
  4. a b Flora Europaea [online]. Royal Botanic Garden Edinburgh. Dostupné online.
  5. a b Florabase - The Western Australian Flora [online]. Dostupné online.
  6. The IUCN red list of threatened species [online]. International Union for Conservation of Nature and Natural Resources, rev. 2013 [cit. 2014-05-01]. Dostupné online. (anglicky)
  7. a b Acacieae. Tribe information [online]. Kew Royal Botanical Gardens. Dostupné online.
  8. MASLIN, B.R. et al. Overview of the generic status of Acacia (Leguminosae: Mimosoideae). Australian Systematic Botany. 2003, čís. 16.
  9. The Plant List [online]. Dostupné online.
  10. International Legume Database: GENUS [online]. Dostupné online.
  11. Australian National Herbarium: The name Acacia retained for Australian species [online]. 2011. Dostupné online.
  12. SEIGLER, David S. et al. A new species of Senegalia (Fabaceae) from Brazil. Phytotaxa. 2013, čís. 132. Dostupné online. ISSN 1179-3155.
  13. a b Acacia [online]. Kew Royal Botanical Gardens. Dostupné online.
  14. BRUNEAU, Anne et al. Legume phylogeny and classification in the 21st century: progress, prospects and lessons for other species-rich clades. Taxon. 2013, roč. 62 (2).
  15. a b SMITH, Nantan et al. Flowering Plants of the Neotropics. Princeton: Princeton University Press, 2003. ISBN 0691116946.
  16. a b ALLEN, O.N.; ALLEN, E.K. The Leguminosae, a Source Book of Characteristics, Uses, and Nodulation. Madison: The University of Wisconsin Press, 1981. ISBN 0-299-08400-0.
  17. a b c d e VALÍČEK, Pavel a kol. Užitkové rostliny tropů a subtropů. Praha: Academia, 2002. ISBN 80-200-0939-6.
  18. ZELENÝ, Václav. Rostliny Středozemí. Praha: Academia, 2005. ISBN 80-200-1224-9.
  19. KUNTE, Libor; ZELENÝ, Václav. Okrasné rostliny tropů a subtropů. Praha: Grada, 2009. ISBN 978-80-247-1548-3.
  20. WAGERFUHR, R. Dřevo. Obrazový lexikon. Praha: Grada Publishing, 2002. ISBN 80-247-0346-7.
  21. Adewunmi CO, Agbedahunsi JM, Adebajo AC, Aladesanmi AJ, Murphy N, Wando J. Ethno-veterinary medicine: screening of Nigerian medicinal plants for trypanocidal properties. J Ethnopharmacol. Srpen 2001, roč. 77, čís. 1, s. 19–24. PMID 11483373.
  22. VALÍČEK, Pavel et al. Léčivé rostliny tradiční čínské medicíny. Hradec Králové: Svítání, 1998. ISBN 80-86198-01-4.

Externí odkazy

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia autoři a editory
original
visit source
partner site
wikipedia CZ

Akácie: Brief Summary ( Czech )

provided by wikipedia CZ
 src= Africká akácie Acacia xanthophloea

Akácie (Acacia), česky též kapinice, je rod rostlin z čeledi bobovité. Jsou to keře, stromy nebo i liány s dvakrát zpeřenými listy. Řada druhů má listy s rozšířeným, plochým řapíkem a bez čepele. Květy jsou drobné, bílé nebo žluté, uspořádané v kulovitých klubkách nebo podlouhlých hroznech. Akácie rostou v tropech a subtropech téměř celého světa v počtu asi 1200 druhů. Nejvíce druhů se vyskytuje v Austrálii. Některé druhy jsou v tropech a subtropech pěstovány jako okrasné dřeviny a lze se s nimi setkat i ve Středomoří. Akácie mají využití v medicíně, některé druhy poskytují trvanlivé dřevo, gumy, třísloviny nebo parfémové silice.

V současné taxonomii byl rod akácie na základě fylogenetických studií rozdělen na celkem 5 samostatných rodů: Acacia, Acaciella, Senegalia, Mariosousa a Vachellia.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia autoři a editory
original
visit source
partner site
wikipedia CZ

Akacie ( Danish )

provided by wikipedia DA
 src=
Acacia drepanolobium
 src=
Acacia sp.

Akacie (Acacia) er en meget stor planteslægt. Den er udbredt i de subtropiske og tropiske egne af Mellemamerika, Sydasien, Australien og Afrika. Bladene er som regel uligefinnede, men nogle arter klarer sig uden blade og har i stedet flade, grønne bladstilke, fyllodier. Blomsterne sidder ordnet i runde eller aflange hoveder. De har meget små, som regel gule eller hvidlige kronblade. Akacier er ofte tornede. Her omtales kun de arter, som har økonomisk betydning i Danmark.

Arter

Barken af visse australske arter sælges under navnet wattle. Den har et højt indhold af garvestoffer, som gør den værdifuld i læderindustrien. Blandt arterne findes Acacia pycnantha (Guld-Wattle), Acacia decurrens (Garve-Wattle), Acacia dealbata (Sølv-Wattle) og Acacia mearnsii (Sort Wattle). Den ægte gummi arabicum stammer fra Acacia senegal, som vokser i Sahelbæltet i Afrika.


license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia-forfattere og redaktører
original
visit source
partner site
wikipedia DA

Acacia ( German )

provided by wikipedia DE
 src= Der Titel dieses Artikels ist mehrdeutig. Weitere Bedeutungen sind unter Akazie aufgeführt. Wissenschaftlicher Name Acacia Mill.

Die Pflanzengattung Acacia gehört zur Unterfamilie Mimosengewächse (Mimosoideae) innerhalb der Familie der Hülsenfrüchtler (Fabaceae). Die heute etwa 950 Arten kommen hauptsächlich in Australien vor, aber keine Art in der Neuen Welt oder auf dem afrikanischen Kontinent.

Namensverwirrungen Akazien und Mimosen

Die Arten der Tribus Acacieae werden Akazien genannt, also die Arten der Gattungen Acacia, Acaciella, Mariosousa, Senegalia und Vachellia.

Im Volksmund wird der Name „Akazie“ oft auf die Robinie übertragen. Die Tribus Acacieae und die Gattung Robinia sind jedoch nicht nahe miteinander verwandt und gehören zu unterschiedlichen Unterfamilien der Fabaceae. Arten der Tribus Acacieae, die in wärmeren Regionen häufig als Ziergehölze gepflanzt werden, werden dort häufig „Mimosen“ genannt. Die echte Mimose (Mimosa pudica) ist jedoch ein kurzlebiger Halbstrauch mit rosafarbenen köpfchenförmigen Blütenständen.

Beschreibung und Ökologie

 src=
Zweig mit Nebenblattdornen (deshalb jeweils ein Paar) und Phyllodien vom Kängurudorn (Acacia paradoxa)
 src=
Illustration: Zweige mit Blättern, unterschiedlich geformte Phyllodien, von Acacia alata var. platyptera, B Acacia lineata, C Acacia verticillata, D Kängurudorn (Acacia paradoxa), E Acacia truncata, F Acacia spectabilis
 src=
Illustration von Acacia longifolia
 src=
Samen mit Arillus der Gold-Akazie (Acacia pycnantha)

Erscheinungsbild

Acacia-Arten sind selten Bäume, meist Sträucher. Manche Arten besitzen Dornen. Acacia-Arten gehören zu den Harthölzern. Die Wurzeln von Akazien-Arten bilden mit Knöllchenbakterien (Rhizobium spec.) eine Symbiose, mit deren Hilfe sie Luftstickstoff pflanzenverfügbar machen.

Blätter und Nebenblätter

Selten werfen sie in der Trockenzeit ihr Laub ab, meist sind sie immergrün. Bei vielen Akazien-Arten liegt Heterophyllie vor. Junge Exemplare besitzen oft Laubblätter mit normalen Blattstiel und doppelt gefiederter Blattspreite. Dann gibt es manchmal ein Übergangsstadium, bei denen der Blattstiel schon abgeflacht ist, aber es noch eine mehr oder weniger große gefiederte Blattspreite gibt. Meist ist mindestens an ausgewachsenen Exemplaren der Blattstiel abgeflacht und er übernimmt die Photosynthese-Funktion, Blattspreiten sind keine vorhanden, dies nennt man Phyllodium. Die Form der Phyllodien ist sehr unterschiedlich. Phyllodien sind bei den meisten Acacia s. str. vorhanden, dagegen besitzen bei den meisten aus Acacia s. l. ausgegliederten Arten die Blätter auch an angewachsenen Exemplaren meist vollentwickelte doppelt gefiederte Blattspreiten.

Es sind zwei Nebenblätter vorhanden, die früh abfallen oder beständig sind; meist sind sie klein, schuppenförmig oder zu Dornen umgewandelt.

Blütenstände und Blüten

An den Enden der Zweige stehen, seitig in bündeligen Gesamtblütenständen oder einzeln auf Blütenstandsschäften oder sitzend, kugelige kopfige, zylindrische ährige oder traubig Blütenstände, in denen viele Blüten meist dichtgedrängt zusammen stehen. Jede Blüte steht über einem kleinen, bräunlichen, spatel- oder schildförmigen, genagelten Deckblatt.

Die relativ kleinen Blüten sind radiärsymmetrisch, vier- oder fünfzählig und meist zwittrig mit doppelter Blütenhülle. Die Farbe der Blüten reicht von sattgelb bis cremeweiß, sehr selten sind sie rot. Die jeweils vier oder fünf Kelch- und Kronblätter können frei oder verwachsen sein. Die unter oder gerade über der Basis des Fruchtblattes entspringenden vielen Staubblätter überragen die Blütenhüllblätter. Das Fruchtblatt ist kahl oder flaumig behaart. Es sind viele Samenanlagen vorhanden. Der dünne Griffel überragt die Staubblätter. Oft verströmen die Blüten einen starken Duft und bringen reichlich Pollen hervor, dies lockt Bienen an.

Früchte und Samen

Die Hülsenfrüchte sind lineal bis länglich, gerade bis gekrümmt oder spiralig gedreht, im Querschnitt rund oder abgeflacht. Die Samen sind länglich, fast kugelig oder abgeflacht-eiförmig und besitzen einen Arillus. In der Regel sind die Samen lange lebensfähig, einige benötigen Feuer, um keimen zu können.

Vorkommen

Von den etwa 950 Acacia-Arten sind fast alle nur auf dem australischen Kontinent verbreitet. Nur etwa ein Dutzend Arten kommen in anderen Gebieten Australasiens vor. Acacia-Arten kommen in allen australischen Bundesstaaten vor. Sie gedeihen von den Küstengebieten bis in die Berge und im trockenen Inland. Überall in der australischen Vegetation sind Acacia-Arten als dominante Florenelemente vertreten, besonders in den ariden bis semiariden Gebieten[1].

 src=
Illustration von W.Miller von Acacia verticillata
 src=
Illustration: Zweige mit Blütenständen und Hülsenfrüchten, Blüten im Detail von Acacia tetragonophylla

Systematik

Der Gattungsname Acacia wurde 1754 durch Philip Miller in The Gardeners Dictionary Abridged, 4. Auflage[2] erstveröffentlicht. Der Gattungsname Acacia leitet sich vom griechischen Wort akakia für die Arabische Gummi-Akazie (Acacia nilotica, heute ein Synonym von Vachellia nilotica (L.) P.J.H.Hurter & Mabb.) ab, der sich aus ake oder akis für scharfe Spitze oder Dorn, akazo für schärfen ableitet.[1] Synonyme für Acacia Mill. sind: Acaciopsis Britton & Rose, Bahamia Britton & Rose, Delaportea Thorel ex Gagnep., Fishlockia Britton & Rose, Manganaroa Speg., Myrmecodendron Britton & Rose, Nimiria Prain ex Craib, Poponax Raf., Racosperma Mart., Siderocarpos Small, Tauroceras Britton & Rose.[3]

Die Gattung Acacia gehört zur Tribus Acacieae in der Unterfamilie der Mimosoideae innerhalb der Familie der Fabaceae.[3]

Die Gattung Acacia wurde historisch seit Pedley 1978 in drei Untergattungen und Sektionen gegliedert:[4]

  • Untergattung Acacia
  • Untergattung Aculeiferum Vassal mit den Sektionen:
    • Sektion Spiciflorae DC.
    • Sektion Filicinae
  • Untergattung Phyllodineae (DC.) Ser. mit den Sektionen:
    • Sektion Alatae F.Muell.
    • Sektion Botrycephalae (Benth.) Taub.
    • Sektion Juliflorae F.Muell.
    • Sektion Lycopodiifoliae Pedley
    • Sektion Phyllodineae DC.
    • Sektion Plurinerves F.Muell.
    • Sektion Pulchellae (Benth.) Taub.

Aus der Gattung Acacia s. l. (damals 1350 bis 1450 Arten) wurden etwa 400 Arten in kleinere Gattungen ausgegliedert. Und so ist obige doch schon sehr alte Untergliederung der Gattung nicht mehr aktuell. Die ehemaligen Untergattungen Acacia sowie Aculeiferum fallen weg. Ihre Arten wurden den neuen Gattungen zugeordnet.[5][6][7]

2003 wurde von Orchard & Maslin auf der Sitzung der Nomenclature Section of the XVII International Botanical Congress in Vienna als neue Typusart Acacia penninervis Sieber ex DC., die Acacia nilotica (L.) Willd. ex Delile ersetzt, vorgeschlagen und in The official report of the Spermatophyta Committee, with detailed discussion of the reasons for their decision, In: Taxon, Volume 53, Number 3, 1. August 2004, S. 826–829, veröffentlicht, dies ist seit 30. Juli 2005 gültig. Dies geschah, damit fast 950 australische Arten in der Gattung Acacia verbleiben.[8]

Die neuen Gattungen sind:[5][6][7][4]

  • Acacia Mill. s. str.: Es handelt sich auch nach der Ausgliederung von fast 400 Arten um eine der artenreichsten Gattung der Familie Fabaceae. Sie enthält heute etwa 948 Arten hauptsächlich in Australien, aber auch sieben auf Pazifischen Inseln, ein oder zwei in Madagaskar und zehn im tropischen Asien. Sie ist heute in sechs Untergattungen gegliedert:
    • Alatae
    • Botrycephalae
    • Juliflorae
    • Lycopodiifoliae
    • Phyllodinae
    • Plurinerves
    • Pulchellae

Einige der Arten, die in neuen Gattungen eingeordnet wurden, siehe unter: Akazien (Acacieae)

  • Acaciella Britton & Rose (früher Acacia subg. Aculeiferum sect. Filicinae): Die etwa 15 Arten sind in der Neotropis verbreitet.
  • Mariosousa Seigler & Ebinger: Die etwa 13 Arten sind in der Neotropis verbreitet.
  • Senegalia Raf. (früher Acacia subg. Aculeiferum):[9] Sie ist pantropisch mit 203 Arten verbreitet.
  • Vachellia Wight & Arn. (früher Acacia subg. Acacia, Syn.: Acaciopsis Britton & Rose, Bahamia Britton & Rose, Fishlockia Britton & Rose, Myrmecodendron Britton & Rose, Poponax Raf., Tauroceras Britton & Rose): Sie ist pantropisch mit 163 Arten verbreitet.[3][9][10]
 src=
Zweig mit Phyllodien und köpfchenförmigen Blütenständen von Acacia acanthoclada
 src=
Phyllodien und köpfchenförmige Blütenstände von Acacia heterophylla
 src=
Zweig mit Phyllodien und zylindrischen Blütenständen von Acacia longifolia
 src=
Zweig mit Phyllodien und zylindrischen Blütenständen von Acacia obtusifolia
 src=
Zweig mit Phyllodien und zylindrischen Blütenständen von Acacia oxycedrus.
 src=
Gefiederte Laubblätter und köpfchenförmige Blütenständen von Acacia parramattensis
 src=
Zweig mit Phyllodien und köpfchenförmigen Blütenständen von Acacia pendula.
 src=
Zweig mit Phyllodien und köpfchenförmigen Blütenständen von Acacia penninervis
 src=
Zweig mit Phyllodien und köpfchenförmigen Blütenständen von Acacia podalyriifolia
 src=
Habitus, Phyllodien und Blütenstände von Acacia prominens
 src=
Phyllodien und köpfchenförmige Blütenstände der Gold-Akazie (Acacia pycnantha)
 src=
Habitus und Blütenstände der Immerblühenden Akazie (Acacia retinodes)
 src=
Zweig mit Phyllodien und Blütenständen von Acacia rostellifera
 src=
Offene Hülsenfrüchte mit Samen von Acacia salicina.
 src=
Phyllodien und köpfchenförmige Blütenstände der Weidenblatt-Akazie (Acacia saligna)
 src=
Gefiederte Laubblätter und köpfchenförmige Blütenständen von Acacia schinoides
 src=
Zweig mit gefiederten Laubblättern und köpfchenförmigen Blütenständen von Acacia spectabilis
 src=
Zweig mit Phyllodien und Blütenständen von Acacia spirorbis
 src=
Habitus und gegliederte Hülsenfrüchte von Acacia stenophylla
 src=
Zweig mit Phyllodien und köpfchenförmigen Blütenständen von Acacia stricta
 src=
Zweig mit Phyllodien und Blütenständen von Acacia suaveolens
 src=
Gefiederte Laubblätter und köpfchenförmige Blütenstände von Acacia terminalis
 src=
Phyllodien, köpfchenförmige Blütenstände und Hülsenfrüchte von Acacia tetragonophylla
 src=
Doppeltgefiederte Laubblätter und Blütenstände von Acacia trachyphloia
 src=
Phyllodien und Blütenstände von Acacia triptera
 src=
Zweig mit köpfchenförmigen Blütenständen von Acacia ulicifolia
 src=
Phyllodien und köpfchenförmige Blütenstände von Acacia verniciflua
 src=
Phyllodien und Blütenstände von Acacia verticillata
 src=
Knospige und aufgeblühte köpfchenförmige Blütenstände von Acacia victoriae

Arten in Acacia s. str.

Es gibt in der Gattung Acacia s. str. etwa 950 Arten:

Nationalpflanze

Die Gold-Akazie (Acacia pycnantha), in Australien Golden Wattle genannt, ist die Nationalpflanze Australiens.

Nutzung

Von einigen Arten, beispielsweise Acacia spirorbis, wird das Holz genutzt. Aus den Schoten und Rinde von Acacia nilotica wird „Bablah“ oder „Babul“, ein Gerbmittel für Leder, Zebu­häute (Kipsen), hergestellt.[11]

Einige Arten werden als Zierpflanzen verwendet.

Die Samen von Acacia tenuissima wurden in der Region Pilbara von Aborigines gesammelt und zur Herstellung von Damper (eine Art traditionellem australischen Brot) benutzt.[12]

Quellen

Einzelnachweise

  1. a b Electronic Flora of South Australia genus Fact Sheet: Acacia.
  2. Philip Miller: The Gardeners Dictionary, 4. Auflage, 1754 bei Google-Books Online.
  3. a b c Acacia im Germplasm Resources Information Network (GRIN), USDA, ARS, National Genetic Resources Program. National Germplasm Resources Laboratory, Beltsville, Maryland. Abgerufen am 1. August 2013.
  4. a b WorldWideWattle
  5. a b B. R. Maslin, J. T. Miller & D. S. Seigler: Overview of the generic status of Acacia (Leguminosae: Mimosoideae), In: Australian Systematic Botany, Volume 16, Issue 1, 2003, S. 1–18. doi:10.1071/SB02008
  6. a b R. K. Brummitt: Report of the Committee for Spermatophyta: 55. Proposal 1584 on Acacia, In: Taxon, Volume 53, Issue 3, 2004, S. 826–829.
  7. a b David S. Seigler, John E. Ebinger & Joseph T. Miller: Mariosousa, a New Segregate Genus from Acacia s.l. (Fabaceae, Mimosoideae) from Central and North America. In: Novon, Volume 16, Issue 3, 2006 S. 413–420. doi:10.3417/1055-3177(2006)16[413:MANSGF]2.0.CO;2
  8. The name Acacia retained for Australian species vom Centre for Plant Biodiversity Research - CPBR.
  9. a b B. Kyalangalilwa & J. S. Boatwright: Phylogenetic position and revised classification of Acacia s.l. (Fabaceae: Mimosoideae) in Africa, including new combinations in Vachellia and Senegalia, In: Bot. J. Linn. Soc., Volume 172, 2013, S. 500–523.
  10. D. S. Seigler & J. E. Ebinger: New combinations in the genus Vachellia (Fabaceae: Mimosoideae) from the New World, In: Phytologia, Volume 87, 2006, S. 139–178.
  11. M. Bergmann, H. Gnamm, W. Vogel: Die Gerbung mit Pflanzengerbstoffen: Gerbmittel und Gerbverfahren. 2. Band, Springer, 1931, ISBN 978-3-7091-5982-8, S. 84 f.
  12. Factsheet Acacia tenuissima. In: Wattles of the Pilbara. Department of Environment and Conservation. 2010. Abgerufen am 16. November 2018.

Weblinks

Historische Literatur

 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia Autoren und Herausgeber
original
visit source
partner site
wikipedia DE

Acacia: Brief Summary ( German )

provided by wikipedia DE

Die Pflanzengattung Acacia gehört zur Unterfamilie Mimosengewächse (Mimosoideae) innerhalb der Familie der Hülsenfrüchtler (Fabaceae). Die heute etwa 950 Arten kommen hauptsächlich in Australien vor, aber keine Art in der Neuen Welt oder auf dem afrikanischen Kontinent.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia Autoren und Herausgeber
original
visit source
partner site
wikipedia DE

Acacia ( Walloon )

provided by wikipedia emerging languages
 src=
ombion d' on bouxhon d' acacia (Acacia karroo ?)
 src=
fleurs di mimozas
 src=
Acacia drepanolobium
 src=
Acacia sp.

Les acacias, ki beacôp s' lomnut eto mimozas, c' est des åbes u des bouxhons, k' i gn a dipus d' 1500 sôres sol Daegn, inte di zeles dipus d' 1000 rén k' e l' Ostraleye.

No e sincieus latén : Acacia spp.

Famile : påwionacêyes

Uzaedjes

Les acacias, c' est ene påwionacêye, eto, c' est on sourdant d' proteyenes po les magneus d' yebes, k' î betchtèt voltî.

Li fleur est vizitêyes pås moxhes al låme k' endè rexhèt avou des grossès hozêyes.

Bråmint des acacias siervèt eto po ndè saetchî ene gome, k' on fwait do rodje souke avou.

Li bwès d' acacia est stocaesse, mins ploye åjheymint : c' est do bwès k' on fwait des violes.

Sacwants acacias

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Acacia ( Scots )

provided by wikipedia emerging languages

Acacia is a monophyletic genus[10] o flouerin plants in the legume faimily, Fabaceae, commonly kent as thorn trees or shittah trees.

References

  1. Carruthers, Jane; Robin, Libby (February 2010). "Taxonomic imperialism in the battles for Acacia: Identity and science in South Africa and Australia". Transactions of the Royal Society of South Africa. 65 (1): 48–64. doi:10.1080/00359191003652066. Retrieved 6 November 2015.
  2. Seigler DS, Ebinger JE. (2005). "New combinations in the genus Vachellia (Fabaceae: Mimosoideae) from the New World". Phytologia. 87 (3): 139–78.
  3. Kyalangalilwa B, Boatwright JS, Daru BH, Maurin O, van der Bank M. (2013). "Phylogenetic position and revised classification of Acacia s.l. (Fabaceae: Mimosoideae) in Africa, including new combinations in Vachellia and Senegalia". Bot J Linn Soc. 172 (4): 500–523. doi:10.1111/boj.12047.CS1 maint: multiple names: authors leet (link)
  4. Seigler DS, Ebinger JE. (2010). "New Combinations in Senegalia and Vachellia (Fabaceae: Mimosoideae)" (PDF). Phytologia. 92 (1): 92–95.
  5. Maslin BR, Seigler DS, Ebinger J. (2013). "New combinations in Senegalia and Vachellia (Leguminosae: Mimosoideae) for Southeast Asia and China". Blumea. 58 (1): 39–44. doi:10.3767/000651913X669914.CS1 maint: multiple names: authors leet (link)
  6. Clarke HD, Seigler DS, Ebinger JE. (2009). "Taxonomic Revision of the Acacia acuifera Species Group (Fabaceae: Mimosoideae) in the Caribbean". Syst Bot. 34 (1): 84–101. doi:10.1600/036364409787602285.CS1 maint: multiple names: authors leet (link)
  7. Maslin B. "List of Acacia sensu lato species". World Wide Wattle. Retrieved 4 January 2014.
  8. Kodela PG, Wilson PG (2006). "New combinations in the genus Vachellia (Fabaceae: Mimosoideae) from Australia". Telopea. 11: 233–244.
  9. Maslin, B. R.; Orchard, A. E.; West, J. G. "Nomenclatural and classification history of Acacia (Leguminosae: Mimosoideae), and the implications of generic subdivision" (PDF). http://worldwidewattle.com. Retrieved 5 November 2015. External link in |website= (help)
  10. Rico Arce, M. de L.; Bachman, S. (16 May 2007). "A taxonomic revision of Acaciella (Leguminosae, Mimosoideae)". Anales del Jardín Botánico de Madrid. 63 (2): 189–244. doi:10.3989/ajbm.2006.v63.i2.7. Retrieved 20 November 2015.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Acacia ( Kapampangan )

provided by wikipedia emerging languages

Ing Acacia metung yang genus ning tanaman ampong pundutungsubfamily Mimosoideae na ning familia Fabaceae, mumunang me tungge king Africa uli ning Swedish botanist Carolus Linnaeus inyang 1773.

Deng Acacia bantug la naman kareng lagyung thorntrees o kaya wattles, kayabe la reng yellow-fever acacia ampong umbrella acacias.

 src=
Acacia collinsii Thorns
 src=
Acacia tree near the end of its range in the Negev Desert of southern Israel.
 src=
Acacia drepanolobium

Kayu

Tanaman

Seed pods

Butul

Suksuk

Pundutung

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Acacia ( Occitan (post 1500) )

provided by wikipedia emerging languages

Acacia es un genre d'arbres e arbrilhons qu'apartenon a la familha dels Fabacèas (sosfamilha dels Mimosoidèas). Dins lo lengatge corrent, las espècias d'aqueste genre prenon, segon los cases, l'apelacion d'acacia, cacièr, mimòsa, mulga o encara tamarin. En França, se designa sovent amb lo nom commun « acacia » un arbre entièrament diferent, lo robinièr fals cacièr de l'espècia Robinia pseudoacacia.

Caracteristicas

 src=
Branca de cacièr
 src=
Grana de cacièr

Se compta mai de 1 500 espècias de cacièrs a travèrs lo mond dont prèp de 1 000 unicament en Austràlia. D'alhors es un cacièr o mimòsa, lo mimòsa daurat (Acacia pycnantha) qu'es la flor nacionala d'Austràlia. Los cacièrs se rencontran dins una granda varietat de condicions ecologicas, que van de las zònas litoralas, a las zònas fòrtament aisagadas o a las regions submontanhosas en passant per las zònas aridas o subaridas. Pasmens, es dins aquelas darrièras que n'i a lo mai.

Las flors son regularas, generalament pichonas, gropadas en tèstas globulosas o en espigas cilindricas. Segon las spècias las inflorescéncias pòdon comportar de qualques flors a mai d'un centenat. En general, florisson long de l'annada amb una espelida principala a la prima e una florason de mendra importància la rèsta de l'annada. Las flors son en general jaunas, quitament s'existisson qualques espècias de flors ròsas.

Los fruches son de tecas.

Las fuèlhas son compausadas de fòrça paras de foliòlas, mas certanas espècias desvolopan de fillòdis. Qualques-unas, mai raras, an pas cap de fuèlhas e possedisson de tijas transformadas en cladòdas. Lor posicion verticala assegura una proteccion contra la desidratacion e la tròp granda insolacion.

Simbiòsi

Mantun genre de formigas, de Tetraponera[1], los Crematogaster mimosae[2] e Crematogaster nigriceps[3], vivon en simbiòsi amb l’Acacia drepanolobium dins d'estructuras apeladas domàcias.

Lo cacièr produsís de cavitats dins de grandas espinas, que son utilizadas per las formigas coma nis e font de noiridura.

Importància

Acacia Negev.JPG

Dins las regions semi-aridas, los Cacièr son fòrça importants autant d’un punt de vista economic coma ecologic. Aqueste genre provesís d’ombra als òmes e als animals amai de procurar (amb sos fruches en teca) de noiridura pels animals (per exemple, per las crabas e los dromadaris, doas espècias animalas sovent domesticadas per la populacion locala). Tanben es utilizat coma energia pels fuòcs e coma material de construccion. Aquel arbre tanben pòt servir a bastir de barrièras de proteccion a l'entorn dels vilatges e dels camps (aquò gràcias a las espinas ponchudas que se retròban sus las brancas del Cacièr)[4].

Amai, aquel genre a tanben una granda importància ecologica en essent un fogal per mantuna espècia d’ausèls. Tanben crèa un endrech propici per que d’autras espècias de plantas se vengan establir a proximitat en fixant l'azòt (gràcias a un trabalh de simbiòsi amb de bactèris) e en enriquissent lo sòl d’autres nutriments, gràcia a las rasigas que los van anar quèrre mai en prigondor e los remontar a la surfàci[5].

Utilizacion per l'òme

aòrça espècias produsisson de goma. La vertadièra goma arabica proven de l'espècia Acacia senegal comuna tan plan dins las regions tropicalas d'Africa de l'Oèst coma en Africa de l'Èst. En Índia, Acacia arabica produsís de goma mas de qualitat inferiora a la vertadièra goma arabica. En Índia tanben Acacia concinna es utilizat tradicionalament per suenhar los cavals.

Un medicament astringent, apelat catechon, es obtengut en fasent bolhir la fusta de l'espècia Acacia catechu puèi per evaporacion.

Enfin, lo cacièr es utilizat per las membruras de batèu.

Principalas espècias

Flòra australiana

Flòra africana

Flòra indiana

Flòra americana

Flòra de las illas oceanicas

Reparticion geografica

Lista de las espècias

Catalogue of Life (13 de junh de 2012)[6]

Nòtas e referéncias

  1. (en) Truman P. Young et coll (1997) Ants on swollen-thorn acacias : species coexistence in a simple system, Oecologia 109, p. 98-107.
  2. (en) Truman P. Young, Maureen L. Stanton, Caroline E. Christian (2003) Effects of natural and simulated herbivory on spine lengths of Acacia drepanolobium in Kenya. Oikos April 2003, 101 (1), 171–179. (DOI:10.1034/j.1600-0706.2003.12067.x)
  3. (en) Stapley L (1999) Physical worker castes in colonies of an acacia-ant (Crematogaster nigriceps) correlated with an intra-colonial division of defensive behaviour. Insectes sociaux 1999, vol. 46, n°2, p. 146-149.
  4. Legesse, K. et Van der Maarel, E. 1990, « Population Ecology of Acacia tortilis in the Semi-Arid Region of the Sudan », Journal of Vegetation Science, vol.1 n°3:419-424
  5. Midgley, J.J. et Bond, W.J. 2001, A Synthesis of the Demography of African Acacias, Journal of Tropical Ecology, vol. 17, n° 6:871-886
  6. Catalogue of Life, consultat lo 13 de junh de 2012

Vejatz tanben

Suls autres projèctes Wikimèdia :

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Acacia: Brief Summary ( Occitan (post 1500) )

provided by wikipedia emerging languages

Acacia es un genre d'arbres e arbrilhons qu'apartenon a la familha dels Fabacèas (sosfamilha dels Mimosoidèas). Dins lo lengatge corrent, las espècias d'aqueste genre prenon, segon los cases, l'apelacion d'acacia, cacièr, mimòsa, mulga o encara tamarin. En França, se designa sovent amb lo nom commun « acacia » un arbre entièrament diferent, lo robinièr fals cacièr de l'espècia Robinia pseudoacacia.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Acacia: Brief Summary ( Scots )

provided by wikipedia emerging languages

Acacia is a monophyletic genus o flouerin plants in the legume faimily, Fabaceae, commonly kent as thorn trees or shittah trees.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Acacia: Brief Summary ( Walloon )

provided by wikipedia emerging languages
 src= ombion d' on bouxhon d' acacia (Acacia karroo ?)  src= fleurs di mimozas  src= Acacia drepanolobium  src= Acacia sp.

Les acacias, ki beacôp s' lomnut eto mimozas, c' est des åbes u des bouxhons, k' i gn a dipus d' 1500 sôres sol Daegn, inte di zeles dipus d' 1000 rén k' e l' Ostraleye.

No e sincieus latén : Acacia spp.

Famile : påwionacêyes

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Acacia: Brief Summary ( Kapampangan )

provided by wikipedia emerging languages

Ing Acacia metung yang genus ning tanaman ampong pundutungsubfamily Mimosoideae na ning familia Fabaceae, mumunang me tungge king Africa uli ning Swedish botanist Carolus Linnaeus inyang 1773.

Deng Acacia bantug la naman kareng lagyung thorntrees o kaya wattles, kayabe la reng yellow-fever acacia ampong umbrella acacias.

 src= Acacia berlandieri  src= Acacia smallii  src= Acacia retinodes  src= Acacia dealbata  src= Acacia collinsii Thorns  src= Acacia tree near the end of its range in the Negev Desert of southern Israel.  src= Acacia covenyi  src= Acacia drepanolobium
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Akacio ( Ido )

provided by wikipedia emerging languages
 src=
Acacia drepanolobium
 src=
Acacia sp.

Akacio es genero de planti mimozea, di qui ula speci donas kachuo, glutino-gumo.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Akasya ( Tagalog )

provided by wikipedia emerging languages

 src=
Acacia drepanolobium
 src=
Acacia sp.

Ang akasya (Ingles at Kastila: acacia) ay isang uri ng matinik na punung-kahoy.[1] Nasa genus ito ng mga palumpong at puno at kabilang sa subfamily Mimosoideae ng family Fabaceae. Una itong sinalarawan nit Carolus Linnaeus noong 1773 sa Aprika.

Mga talasanggunian

  1. English, Leo James. Diksyunaryong Tagalog-Ingles, Kongregasyon ng Kabanalbanalang Tagapag-ligtas, Maynila, ipinamamahagi ng National Book Store, may 1583 na mga dahon, ISBN 971-91055-0-X


Puno Ang lathalaing ito na tungkol sa Puno ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa nito.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Mga may-akda at editor ng Wikipedia

Akasya: Brief Summary ( Tagalog )

provided by wikipedia emerging languages
 src= Acacia drepanolobium  src= Acacia sp.

Ang akasya (Ingles at Kastila: acacia) ay isang uri ng matinik na punung-kahoy. Nasa genus ito ng mga palumpong at puno at kabilang sa subfamily Mimosoideae ng family Fabaceae. Una itong sinalarawan nit Carolus Linnaeus noong 1773 sa Aprika.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Mga may-akda at editor ng Wikipedia

Akatsiya ( Uzbek )

provided by wikipedia emerging languages

Akatsiya – burchokdoshlar oilasiga mansub daraxt va butalar: 1) chin A. (Acacia) – mimozadoshlar kenja oilasiga mansub daraxt. 500 ga yaqin turi bor. Ko‘proq Avstraliya (250 dan ortiqroq turi), qisman Afrika va Arabiston yarim orol ida tarqalgan. Keyingi vaqtda A.ning ba’zi turlari boshqa joylar (Qora dengiz sohillari)da ham iqlimlashtirilgan. Chin A. mayda patsimon bargli, to‘pgullari erta bahorda ochiladigan bo‘lgani uchun xushmanzara o‘simlik sifatida o‘stiriladi. Senegal, Efiopiya va Arabiston A.laridan aqoqiyo, ko‘pchilik chin A.turlarining po‘stlog‘idan oshlovchi moddalar olinadi; ba’zi chin A.turlarining mevasi va yog‘ochida ham oshlovchi va yelim moddalar bor; yog‘ochi mebel ishlab chiqarishda foydalaniladi; 2) oq A. yoki soxta A. (Robinia pseudoacacia) – kapalakguldoshlar kenja oilasiga mansub daraxt (qarang Ots akasiya); 3) sariq A. (Caragana arborescens) – buta tarzida o‘sadi (qarang Qarag‘ay).[1]

Manbalar

  1. "Akatsiya" OʻzME. A-harfi Birinchi jild. Toshkent, 2000-yil

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Vikipediya mualliflari va muharrirlari

Akatsiya: Brief Summary ( Uzbek )

provided by wikipedia emerging languages

Akatsiya – burchokdoshlar oilasiga mansub daraxt va butalar: 1) chin A. (Acacia) – mimozadoshlar kenja oilasiga mansub daraxt. 500 ga yaqin turi bor. Ko‘proq Avstraliya (250 dan ortiqroq turi), qisman Afrika va Arabiston yarim orol ida tarqalgan. Keyingi vaqtda A.ning ba’zi turlari boshqa joylar (Qora dengiz sohillari)da ham iqlimlashtirilgan. Chin A. mayda patsimon bargli, to‘pgullari erta bahorda ochiladigan bo‘lgani uchun xushmanzara o‘simlik sifatida o‘stiriladi. Senegal, Efiopiya va Arabiston A.laridan aqoqiyo, ko‘pchilik chin A.turlarining po‘stlog‘idan oshlovchi moddalar olinadi; ba’zi chin A.turlarining mevasi va yog‘ochida ham oshlovchi va yelim moddalar bor; yog‘ochi mebel ishlab chiqarishda foydalaniladi; 2) oq A. yoki soxta A. (Robinia pseudoacacia) – kapalakguldoshlar kenja oilasiga mansub daraxt (qarang Ots akasiya); 3) sariq A. (Caragana arborescens) – buta tarzida o‘sadi (qarang Qarag‘ay).

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Vikipediya mualliflari va muharrirlari

Chiváto guasu ( Guarani )

provided by wikipedia emerging languages
Acaciacaven29.jpg
 src=
Acacia drepanolobium

Chiváto guasu (karaiñe'ẽ: Acacia) oĩ ko yvyraty.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Darcêwî ( Kurdish )

provided by wikipedia emerging languages
 src=
Acacia constricta
 src=
Fêkiyên darcêwiya zîvzêrkî (Acacia dealbata)
 src=
Acacia karroo
 src=
Acacia melanoxylon
 src=
Acacia drepanolobium
 src=
Acacia sp.

Darcêwî, akasya (latînî: Acacia) komekê riwekan ji binekoma mimosoideae ya malbata famîleya baqilan e. Tenê li Awistraliyayê 900 heya 1000 cureyên vê komê digihên. Li seranser erdxanê (dinya) 1350-1450 cureyên wê digihên. Ji cihên germ hez dikin.

Pirranî gupikên wan zer, carnan jî sor vedidin. Hin cureyên wê bo xemla baxçeyan tên çandin. Li Bîrmanya û Çînê dara cureyê A.catechu tê kelandin, ji wê bo boyaxkirina bestiran sûd tê wergirtin. Ji A.arabica û A.senegal jî, şîrêz tê çêkirin. Qalikên darcêwiyê di çermvaniyê de tên bikaranîn.

Hin cureyên wê yên li Kurdistanê belavbûyî ye

Cureyên navdar

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Nivîskar û edîtorên Wikipedia-ê

Darcêwî: Brief Summary ( Kurdish )

provided by wikipedia emerging languages
 src= Acacia constricta  src= Fêkiyên darcêwiya zîvzêrkî (Acacia dealbata)  src= Acacia karroo  src= Acacia melanoxylon  src= Acacia drepanolobium  src= Acacia sp.

Darcêwî, akasya (latînî: Acacia) komekê riwekan ji binekoma mimosoideae ya malbata famîleya baqilan e. Tenê li Awistraliyayê 900 heya 1000 cureyên vê komê digihên. Li seranser erdxanê (dinya) 1350-1450 cureyên wê digihên. Ji cihên germ hez dikin.

Pirranî gupikên wan zer, carnan jî sor vedidin. Hin cureyên wê bo xemla baxçeyan tên çandin. Li Bîrmanya û Çînê dara cureyê A.catechu tê kelandin, ji wê bo boyaxkirina bestiran sûd tê wergirtin. Ji A.arabica û A.senegal jî, şîrêz tê çêkirin. Qalikên darcêwiyê di çermvaniyê de tên bikaranîn.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Nivîskar û edîtorên Wikipedia-ê

Muwati ( Swahili )

provided by wikipedia emerging languages
 src=
"Majani" (vikonyo) ya muwati wa Madagaska

Miwati ni miti ya jenasi Acacia katika familia Fabaceae iliyo na majani yenye sehemu nyingi, lakini vikonyo vya majani vya spishi nyingi vimekuwa vipana na vimebadili majani menyewe. Zamani jenasi hii ilikuwa na spishi takriban 1300 lakini wanasayansi wameigawanya kwenye jenasi tano sasa: Acacia, Vachellia, Senegalia, Acaciella na Mariosousa[1]. Spishi za Acacia zinatofautiana na zile za jenasi Vachellia, Senegalia na Acaciella kwa ukosa wa miiba (ghairi ya muwati kangaruu). Hazina mastipula (majani mawili madogo chini ya jani kuu) kama spishi za Mariosousa. Kwa asili miti hii inatokea Australia lakini imewasilishwa katika mabara mengine.

Spishi ya Afrika (Madagaska na kisiwa cha Reunion)

Spishi zilizowasilishwa katika Afrika

Picha

Marejeo

  1. The Acacia Debate. Science In Public (2011). Iliwekwa mnamo 2011-08-03.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Waandishi wa Wikipedia na wahariri

Muwati: Brief Summary ( Swahili )

provided by wikipedia emerging languages
 src= "Majani" (vikonyo) ya muwati wa Madagaska

Miwati ni miti ya jenasi Acacia katika familia Fabaceae iliyo na majani yenye sehemu nyingi, lakini vikonyo vya majani vya spishi nyingi vimekuwa vipana na vimebadili majani menyewe. Zamani jenasi hii ilikuwa na spishi takriban 1300 lakini wanasayansi wameigawanya kwenye jenasi tano sasa: Acacia, Vachellia, Senegalia, Acaciella na Mariosousa. Spishi za Acacia zinatofautiana na zile za jenasi Vachellia, Senegalia na Acaciella kwa ukosa wa miiba (ghairi ya muwati kangaruu). Hazina mastipula (majani mawili madogo chini ya jani kuu) kama spishi za Mariosousa. Kwa asili miti hii inatokea Australia lakini imewasilishwa katika mabara mengine.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Waandishi wa Wikipedia na wahariri

Ακακία ( Greek, Modern (1453-) )

provided by wikipedia emerging languages

Η Ακακία αποτελεί γένος φυτών, που ανήκει στην οικογένεια των Μιμηλεοειδών, στην τάξη των Κυαμωδών.

Η ακακία είναι δέντρο ή θάμνος, αειθαλής ή φυλλοβόλος, με φύλλα σύνθετα διπτεροειδή, με αγκάθια μικρά και ισχυρά. Τα άνθη της είναι μικρά ωχροκίτρινα, κίτρινα, πορτοκαλοκίτρινα και σπανιότερα λευκά, τοποθετημένα σε ταξιανθίες που σχηματίζουν σφαιρικές κεφαλές, κυλινδρικούς ίουλους ή στάχεις.

 src=
Ακακία

Χαρακτηριστικό της ακακίας είναι ότι εκκρίνει το αραβικό κόμμι ακόμη και σε άριστες συνθήκες καλλιέργειας, το οποίο θεωρείται παθολογικό φαινόμενο. Ο φλοιός και οι λοβοί πολλών ειδών περιέχουν μεγάλη ποσότητα δεψικών ουσιών και χρησιμοποιούνται στη βυρσοδεψία και τη φαρμακευτική. Το αραβικό κόμμι, διαλυμένο σε κρύο νερό, δίνει τη γνωστή «γόμα» για τα χαρτιά.

Είδη

Τα περισσότερα είδη ευδοκιμούν σε πυριτικά, αμμώδη και φτωχά εδάφη και αντέχουν την ξηρασία. Μερικά είδη, όπως η Ακακία η κρεμοκλαδής (Acacia pendula), ευδοκιμούν σε νοτερούς, υγρούς και ελώδεις τόπους, και άλλα, όπως η Ακακία η κατεχού (Acacia catechou), αντέχουν και σε θερμοκρασίες λίγων βαθμών κάτω από 0 °C. Θεωρούνται βραχύβια φυτά, παρουσιάζουν όμως γρήγορη αύξηση. Μέσα σε λίγους μήνες αποκτούν ύψος 3 μέτρων. Το συνολικό ύψος μπορεί να ξεπεράσει τα 7 μέτρα. Από τον 30ό χρόνο αρχίζουν να παρακμάζουν. Πολλαπλασιάζονται κυρίως με σπέρματα, που φυτεύονται απευθείας στο χώμα, αλλά και με μοσχεύματα από βλαστούς ημιώριμους. Φυτεύεται σε πάρκα, σχηματίζοντας δεντροστοιχίες για καλλωπιστικούς σκοπούς, αλλά και για να συγκρατεί αμμώδη εδάφη ή αμμόλοφους.

Η γνωστή από δενδροστοιχίες ακακία, με τα λευκά μυρωδάτα άνθη που κρέμονται σε τσαμπιά (βότρεις), δεν ανήκει στο γένος Acacia, αλλά είναι το φυτό Ροβίνια η ψευδοακακία (Robinia pseudoacacia).

Μερικά από τα πιο γνωστά είδη ακακίας είναι τα εξής:

Το γένος περιλαμβάνει γύρω στα 1300 είδη, ορισμένα από τα οποία παρατίθενται στον κατάλογο που ακολουθεί:[2]

 src=
Aκακία η πυκνανθής ανθισμένη
 src=
Άνθη του είδους ακακία η ετερόφυλλος
 src=
Άνθη και αγκάθια της ακακίας της αφύλλου
 src=
Aκακία η μυρτόφυλλος
 src=
Acacia drepanolobium
 src=
Acacia sp.
  • A. adenocalyx (A. η αδενοκάλυξ)
  • Α. adoxa (A. η άδοξος)
  • A. amazonica (A. η αμαζόνειος)
  • A. ancistrocarpa (Α. η αγκιστρόκαρπος)
  • A. ancistroclada Α. η αγκιστροκλαδής)
  • A. ancistrophylla (Α. η αγκιστρόφυλλος)
  • A. anisophylla (Α. η ανισόφυλλος)
  • A. anomala (Α. η ανώμαλος)
  • A. aphylla (Α. η άφυλλος)
  • A. argyraea (Α. η αργυρά)
  • A. argyrophylla (Α. η αργυρόφυλλος)
  • A. argyrotricha (Α. η αργυρότριχος)
  • A. boliviana (Α. η βολιβιανή)
  • A. brachycarpa (Α. η βραχύκαρπος)
  • A. brachyclada (Α. η βραχυκλαδής)
  • A. buxifolia (Α. η πυξόφυλλος)
  • A. chariessa (Α. η χαρίεσσα)
  • A. condyloclada (Α. η κονδυλοκλαδής)
  • A. cyperophylla (Α. η κυπειρόφυλλος)
  • A. dermatophylla (Α. η δερματόφυλλος)
  • A. decurrens (Α. η καταθέουσα)
  • A. excelsa (Α. η υψικάρηνος)
  • A. ferruginea (Α. η σκωριώδης)
  • A. fragilis (Α. η εύθραυστος)
  • A. glauca (Α. η γλαυκή)
  • A. grandifolia (Α. η μεγαλόφυλλος)
  • A. hadrophylla (Α. η αδρόφυλλος)
  • A. haematoxylon (Α. το αιματόξυλον)
  • A. helicophylla (Α. η ελικόφυλλος)
  • A. heterochroa (Α. η ετερόχρους)
  • A. horrida (Α. η φρικώδης)
  • A. leptoloba (Α. η λεπτόλοβος)
  • A. leucophloea (Α. η λευκόφλοιος)
  • A. longifolia (Α. η μακρόφυλλος)
  • A. malacocephala (Α. η μαλακοκέφαλος)
  • A. maschalocephala (Α. η μασχαλοκέφαλος)
  • A. microbotrya (Α. η μικρόβοτρυς)
  • A. microcarpa (Α. η μικρόκαρπος)
  • A. millefolia (Α. η χιλιόφυλλος)
  • A. nilotica (Α. η νειλώα)
  • A. pendula (Α. η κρεμοκλαδής)
  • A. pachyphylla (Α. η παχύφυλλος)
  • A. paradoxa (Α. η παράδοξος)
  • A. platycarpa (Α. η πλατύκαρπος)
  • A. plectocarpa (Α. η πλεκτόκαρπος)
  • A. polyacantha (Α. η πολυάκανθος)
  • A. purpurea (Α. η πορφυρά)
  • A. purpureopetala (Α. η πορφυροπέταλος)
  • A. pycnantha (Α. η πυκνανθής)
  • A. rhodophloia (Α. η ροδόφλοιος)
  • A. rhodoxylon (Α. το ροδόξυλον)
  • A. sarcophylla (Α. η σαρκόφυλλος)
  • A. scleroclada (Α. η σκηροκλαδής)
  • A. scleroxyla (Α. η σκληρόξυλος)
  • A. senegal (Α. η σενεγάλειος)
  • A. stenophylla (Α. η στενόφυλλος)
  • A. tenuifolia (Α. λεπτόφυλλος)
  • A. tetraneura (Α. η τετράνευρος)
  • A. tortilis (Α. η στρεπτή)
  • A. trigonocarpa (Α. η τριγωνόκαρπος)
  • A. xanthocarpa ( Α. η ξανθόκαρπος)
  • A. xerophila (Α. η ξηρόφιλος)
  • A. xiphophylla (Α. η ξιφόφυλλος)

Βιβλιογραφία

  • Φυτολογία, Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 10, Εκδοτική Αθηνών 1990
  • Γεννάδιος Π., Λεξικόν φυτολογικόν, Αθήνα 1914

Παραπομπές

  1. Genus: Acacia Mill. - Germplasm Resources Information Network (GRIN)
  2. Tο γένος Ακακία The plant list

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Συγγραφείς και συντάκτες της Wikipedia

Ακακία: Brief Summary ( Greek, Modern (1453-) )

provided by wikipedia emerging languages

Η Ακακία αποτελεί γένος φυτών, που ανήκει στην οικογένεια των Μιμηλεοειδών, στην τάξη των Κυαμωδών.

Η ακακία είναι δέντρο ή θάμνος, αειθαλής ή φυλλοβόλος, με φύλλα σύνθετα διπτεροειδή, με αγκάθια μικρά και ισχυρά. Τα άνθη της είναι μικρά ωχροκίτρινα, κίτρινα, πορτοκαλοκίτρινα και σπανιότερα λευκά, τοποθετημένα σε ταξιανθίες που σχηματίζουν σφαιρικές κεφαλές, κυλινδρικούς ίουλους ή στάχεις.

 src= Ακακία

Χαρακτηριστικό της ακακίας είναι ότι εκκρίνει το αραβικό κόμμι ακόμη και σε άριστες συνθήκες καλλιέργειας, το οποίο θεωρείται παθολογικό φαινόμενο. Ο φλοιός και οι λοβοί πολλών ειδών περιέχουν μεγάλη ποσότητα δεψικών ουσιών και χρησιμοποιούνται στη βυρσοδεψία και τη φαρμακευτική. Το αραβικό κόμμι, διαλυμένο σε κρύο νερό, δίνει τη γνωστή «γόμα» για τα χαρτιά.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Συγγραφείς και συντάκτες της Wikipedia

Акация ( Kirghiz; Kyrgyz )

provided by wikipedia emerging languages
 src=
Acacia karroo.

Акация - (лат. Acacia) - өсүмдүктөрдүн чанактуулар тукумундагы уруусу. Дарак, бадал, чанда лианалар. Жалбырагы татаал, кош канат сымал, көп учурда учтуу же узун тикенектери өсөт. Гүлү сары, майда, анча чоң эмес башча топгүлү татаал шыпыргы топгүлчө чогулган. Мөмөсү көп уруктуу чанак. Анын 1000ден ашык түрү Африка, Азия, Америка жана Австралиянын кургакчыл райондорунда таралган. Көп түрлөрү баалуу жыгач. Сенегал акациясы - медицинада колдонулуучу гумми-арабиктин жогорку сортун алууда чийки зат. Россиянын Кара деңиз жээктеринде кара жыгачтуу акация жашылдандыруу үчүн өстүрүлөт. Айрымдары танниддерге бай келип, булгаары ийлөөдө, сапаттуу сөңгөгү эмерек, кагаз жасоодо колдонулат. Кыргызстанда 3 түрү (ак, сары, кумдак акация) өстүрүлөт.

Колдонулган адабияттар

  • “Кыргызстан”. Улуттук энциклопедия: 1-том. Башкы ред. Асанов Ү. А., Б.: Мамлекеттик тил жана энциклопедия борбору, 2006. ISBN 9967—14— 046—1
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia жазуучу жана редактор

Акация: Brief Summary ( Kirghiz; Kyrgyz )

provided by wikipedia emerging languages
 src= Acacia karroo.

Акация - (лат. Acacia) - өсүмдүктөрдүн чанактуулар тукумундагы уруусу. Дарак, бадал, чанда лианалар. Жалбырагы татаал, кош канат сымал, көп учурда учтуу же узун тикенектери өсөт. Гүлү сары, майда, анча чоң эмес башча топгүлү татаал шыпыргы топгүлчө чогулган. Мөмөсү көп уруктуу чанак. Анын 1000ден ашык түрү Африка, Азия, Америка жана Австралиянын кургакчыл райондорунда таралган. Көп түрлөрү баалуу жыгач. Сенегал акациясы - медицинада колдонулуучу гумми-арабиктин жогорку сортун алууда чийки зат. Россиянын Кара деңиз жээктеринде кара жыгачтуу акация жашылдандыруу үчүн өстүрүлөт. Айрымдары танниддерге бай келип, булгаары ийлөөдө, сапаттуу сөңгөгү эмерек, кагаз жасоодо колдонулат. Кыргызстанда 3 түрү (ак, сары, кумдак акация) өстүрүлөт.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia жазуучу жана редактор

Акација ( Macedonian )

provided by wikipedia emerging languages

Акација (латински јазик|Acacia) е род на повеќе годишни дрвенести растенија од фамилијата на бобова или мешунки (лат. Fabaceae). Постојат околу 1.300 вида на акации, од кои некои се многу значајни во саванските екосистеми, или како нидиколни растенија за мравките.

Видови

Познати видови на мимози се:[2]

Карактеристики

 src=
Цвет на мимоза
 src=
Лист на мимоза

Мимоза, дрво од семејството акации, во однос на некој друг вид, нема долг век. Има краток животен век, најголем број живеат од 15—30 години, домашна мимоза може да успее околу 30 години, а италијанката до петнаесет години. Акации се најчесто грмушки или помали стебла кои растат на сушни и сончеви предели. Обично пораснуваат до 12 м висина, иако некои можат да достигнат и поголема висина. Многу видови имаат зелени перасти листови кои се густо збиени на гранките и создаваат впечаток на папрати. африкански вид на акации се прекриени со оштри боцки кои всушност се модифицирани гранки или листови. Мимоза има мириѕливи цветови, најчесто во форма на грашок и со жолта боја, а цветовите се со голем број на прашници и се сместени во густи гроздести цвасти на крајот на гранката. Мимозите цветаат од февруари до март, но има и од оние видови кои цветаат во јуни и јули, па и оние кои цветаат неколку пати во годината (Acacia semperflorens). Отпорна е на ниске температури до -7 °C, но сепак треба да се бара локација каде се заштитени од продирање на постудени ветрови.

Бразилски вид на срамежлива мимоза (Mimosa pudica) се одликува со осетливост на листовите при допир. Листовите на овој вид покажуваат сеизмонастички движења — прво по ред се преклопуваат лиските, а потоа надразувањето се пренесува на петекката па целиот пераст лист се поклопува како овенет.

Слики на акација

Наводи

  1. Pedley, Les (2003). „A synopsis of Racosperma. C.Mart. (Leguminosae: Mimosoideae).”
  2. «Acacia dealbata» EOL. Consulted on 21 November 2013.

Литература

  • Pedley, Les. A synopsis of Racosperma. C.Mart. (Leguminosae: Mimosoideae).. „Austrobaileya“ том 6 (3): 445-496.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Автори и уредници на Википедија

Акација: Brief Summary ( Macedonian )

provided by wikipedia emerging languages

Акација (латински јазик|Acacia) е род на повеќе годишни дрвенести растенија од фамилијата на бобова или мешунки (лат. Fabaceae). Постојат околу 1.300 вида на акации, од кои некои се многу значајни во саванските екосистеми, или како нидиколни растенија за мравките.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Автори и уредници на Википедија

Сәрви агачы ( Tatar )

provided by wikipedia emerging languages

Сәрви агачы (лат. Acacia Mill., 1754[1]) — күбәләкчәчәклеләр гаиләлегенә караган үсемлекләр ыруы.

Искәрмәләр

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Википедия авторлары һәм редакторлары

Сәрви агачы: Brief Summary ( Tatar )

provided by wikipedia emerging languages

Сәрви агачы (лат. Acacia Mill., 1754) — күбәләкчәчәклеләр гаиләлегенә караган үсемлекләр ыруы.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Википедия авторлары һәм редакторлары

Сәрүәр ( Bashkir )

provided by wikipedia emerging languages

Сәрүәр ағасы йәки бохар селеге (урыҫ. Акация)- ҡуҙаҡлылар ғаиләһенә ингән ваҡ япраҡлы. һары, аҡ сәскәле, ҡуҙаҡ орлоҡло, селеккә оҡшаған ағас; май- июнь айҙарында сәскә ата; бал ҡорттары уның татын яратып йыя.

Таксономия

Сәрүәр ағасыырыуы трибаһына Acacieae кесе ғаиләһенә Мимозалар (Mimosoideae) ғаиләһенә Ҡуҙаҡлылар (Fabaceae) рәтенә инә Ҡуҙаҡ сәскәлеләр (Fabales).

Ырыуға 1300 тирәһе төр инә.

Әҙәбиәт

Һылтанмалар

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Сәрүәр: Brief Summary ( Bashkir )

provided by wikipedia emerging languages

Сәрүәр ағасы йәки бохар селеге (урыҫ. Акация)- ҡуҙаҡлылар ғаиләһенә ингән ваҡ япраҡлы. һары, аҡ сәскәле, ҡуҙаҡ орлоҡло, селеккә оҡшаған ағас; май- июнь айҙарында сәскә ата; бал ҡорттары уның татын яратып йыя.

Таксономия

Сәрүәр ағасыырыуы трибаһына Acacieae кесе ғаиләһенә Мимозалар (Mimosoideae) ғаиләһенә Ҡуҙаҡлылар (Fabaceae) рәтенә инә Ҡуҙаҡ сәскәлеләр (Fabales).

Ырыуға 1300 тирәһе төр инә.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

बाभूळ ( Marathi )

provided by wikipedia emerging languages
 src=
बाभूळ
 src=
बाभळीची पिवळी फुले

बाभूळ (Acacia) हा उष्ण कटिबंधीय प्रदेशातला एक विशाल वाढणारा वृक्ष आहे. बाभळीचे लाकूड कठीण असते. बाभळीच्या खोडाला छेद केल्यास त्यातून डिंक स्रवतो. हा उत्तम प्रकारचा डिंक पाैष्टिक असल्याने त्याचा कूट करून त्यापासून बनवलेले लाडू बाळंतिणीला खायला घालतात.

तो वृक्ष नसतो तेव्हा त्याला वेडी बाभळ म्हणतात. घरांना-शेतांना वेड्या बाभळीच्या काटेरी झुडपांचे कुंपण घालतात.

बाभळीवी अन्य नावे : बब्बूळ, बब्बूल, बर्बुर (संस्कृत), कीकर, बाबुल (हिंदी), बावळ (गुजराथी), शमीरूकु (कोंकणी), कुरूवेलम (मल्याळम), करूवेल (तेलुगू) वगैरे

बाभळाच्या जाती

  • गावठी गाभूळ
  • देवबाभूळ (केसुरडी बाभळ, किंकिरात, कासेबाभूळ, कोकई)

उपयोग

बाभळीच्या कोवळ्या फांद्यांचा (काड्यांचा) उपयोग दात घासण्यासाठी करतात. या वृक्षास श्रावण महिन्यात सुंदर पिवळी फुले येतात. याचा पाला बकऱ्यांचे व मेंढ्यांचे एक आवडते खाद्य आहे. बाभळीच्या काही उपजातींचा लाकडी सामान बनवण्यासही उपयोग होतो.

बाभूळ हे झाड शेतकरी व शेतीसाठी अत्यंत उपयोगी आहे.

मराठी साहित्यात बाभूळ

अनेक मराठी लेखक-कवींच्या साहित्यात बाभूळ येते. उदा०

लवलव हिरवीगार पालवी - काटयांची वर मोहक जाळी
घमघम करती लोलक पिवळे - फांदी तर काळोखी काळी
झिरमिळ करती शेंगा नाजूक - वेलांटीची वळणे वळणे,
या साऱ्यातुनि झिरमिर झरती - रंग नभाचे लोभसवाणे
कुसर कलाकृति अशी बाभळी - तिला न ठावी नागर रीती
दूर कुठेतरी बांधावरती - झुकून जराशी उभी एकटी (अपूर्ण)

- इंदिरा संत

अस्सल लाकूड भक्कम गाठ
ताठर कणा टणक पाठ
वारा खात गारा खात
बाभूळझाड उभेच आहे -
देहा फुटले बारा फाटे
अंगावरचे पिकले काटे
आभाळात खुपसुन बोटे
बाभूळझाड उभेच आहे
अंगावरची लवलव मिटली
माथ्यावरची हळद विटली
छाताडाची ढलपी फुटली
बाभूळझाड उभेच आहे (अपूर्ण)

--वसंत बापट

कांट्यांनी भरलें शरीर अवघें, छाया नसे दाटही
नाहीं वास फुलांस, भूक न निवे ज्याच्या फळें अल्पही
नाहीं एकही पांथ येत जवळीं, तूझ्या असो गोष्ट ही
अन्याचीं न फळेंं मिळोत म्हणुनी होशी तयांतें वही

--कृष्णशास्त्री चिपळूणकर

license
cc-by-sa-3.0
copyright
विकिपीडियाचे लेखक आणि संपादक

बाभूळ: Brief Summary ( Marathi )

provided by wikipedia emerging languages
 src= बाभूळ  src= बाभळीची पिवळी फुले

बाभूळ (Acacia) हा उष्ण कटिबंधीय प्रदेशातला एक विशाल वाढणारा वृक्ष आहे. बाभळीचे लाकूड कठीण असते. बाभळीच्या खोडाला छेद केल्यास त्यातून डिंक स्रवतो. हा उत्तम प्रकारचा डिंक पाैष्टिक असल्याने त्याचा कूट करून त्यापासून बनवलेले लाडू बाळंतिणीला खायला घालतात.

तो वृक्ष नसतो तेव्हा त्याला वेडी बाभळ म्हणतात. घरांना-शेतांना वेड्या बाभळीच्या काटेरी झुडपांचे कुंपण घालतात.

बाभळीवी अन्य नावे : बब्बूळ, बब्बूल, बर्बुर (संस्कृत), कीकर, बाबुल (हिंदी), बावळ (गुजराथी), शमीरूकु (कोंकणी), कुरूवेलम (मल्याळम), करूवेल (तेलुगू) वगैरे

license
cc-by-sa-3.0
copyright
विकिपीडियाचे लेखक आणि संपादक

తుమ్మ ( Telugu )

provided by wikipedia emerging languages

తుమ్మ ఒక రకమైన దట్టంగా ముళ్ళతో కూడిన చెట్టు. ఇవి ఫాబేసి (Fabaceae) కుటుంబంలోని అకేసియా (Acacia) ప్రజాతికి చెందినవి. ఇది ముళ్లతో ఉండే కొమ్మలు, నల్లని బెరడు, పసుపు రంగులో ఉండే పువ్వులు కలిగి యుంటాయి.

రకాలు

పెరిగే ప్రదేశాలు

ఇది ప్రాథమికంగా పాకిస్థాన్, లోని సింధ్ ప్రాంతానికి చెందినది. ఇది భారతదేశంలో ఇక్కడ చూసినా తుమ్మచెట్లు విరివిగా కనబడుతాయి. ఆఫ్రికా అంతటా ఇది పెరుగుతుంది. తుమ్మ చెట్టులోంచి మనకి దొరికేది ముఖంగా జిగురు అనేవిషయం మనందరికీ తెలిసినదే.

ఉపయోగాలు

  • తుమ్మ చెట్టులో ముఖ్యంగా ఉపయోగపడేవి ఆకులు, బెరడు, జిగురు, వీటిలోనే ఔషధ గుణాలున్నాయి.
  • కొన్ని జాతుల మొక్కలు ఔషధాలుగా ఉపయోగపడతాయి.
  • తుమ్మ చెట్టు నుండి జిగురు లభిస్తుంది.
  • తుమ్మ ఆకులు జీలకర్ర, వాము కలిపి కాచిన కషాయం తాగితే డయేరియా తగ్గుతుంది.బెరడుతో చేసే కషాయం కూడా ఇలానే పనిచేస్తుంది.
  • రోజూ తుమ్మ బెరడును నములుతుంటే పంటి సమస్యలు తగ్గిపోతాయి. కదిలే పళ్ళు గట్టిపడతాయి. చిగుళ్ల వాపులు తగ్గుతాయి.
  • దంత సమస్యలను నివారిస్తుంది. కొద్దిగా బొగ్గుపొడి, తుమ్మబెరడు చూర్ణం, పటికపొడి, కొద్దిగా సైంధవ లవణం కలిపిన పౌడర్ తో రూజూ పళ్ళు తోముకుంటె ఎటువంటి దంత సమస్యలు దరిచేరవు.
  • తుమ్మ బెరడు కషాయంలో కొద్దిగా సైంధవ లవణం కలిపి పుక్కిలి పడితే వాచిన టాన్సిల్స్ నొప్పి వెంటనే తగ్గిపోతుంది.
  • బెరడు కషాయాన్న్ని "వెజైనల్ వాష్" (యోని ప్రక్షాళన) కు వాడితే లుకేరియా తగ్గుతుంది.
  • లేత తుమ్మకాయలు తింటే స్వప్న స్ఖలనాలు తగ్గుతాయి. అలాగే శీఘ్ర స్కలనం నివారించబడుతుంది.
  • ఎండిన తుమ్మ చెట్టు కంపలను కంచెగా పంటపొలాలను పశువులనుండి రక్షించడానికి వేస్తారు.

చిత్రమాలిక

సూచికలు

యితర లింకులు

license
cc-by-sa-3.0
copyright
వికీపీడియా రచయితలు మరియు సంపాదకులు

ಅಕೇಶಿಯ(Acacia) ( Kannada )

provided by wikipedia emerging languages

ಅಕೇಶಿಯ (pronounced /əˈkeɪʃə/) ಫ್ಯಾಬಸಿಯೆ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮಿಮೋಸೋಯ್ಡಿ ಉಪಪ್ರಭೇದ ಪೊದೆಗಳು ಹಾಗು ಮರಗಳ ಕುಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆ. ಇದರ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸ್ವೀಡಿಶ್‌ನ ಸಸ್ಯವಿಜ್ಞಾನಿ ಕಾರ್ಲ್ ಲಿನ್ನಯಯುಸ್ 1773ರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಆಫ್ರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿದರು. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯನ್ ಪ್ರಭೇಧವಲ್ಲದ ಹಲವು ಮರಗಳು ಮುಳ್ಳಿನಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಬಹುತೇಕ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯನ್ ಅಕೇಶಿಯಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳ್ಳುಗಳಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇವುಗಳು ಬೀಜಕೋಶದಿಂದ ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ, ಜೊತೆಗೆ ಸಸ್ಯರಸ ಹಾಗು ಎಲೆಗಳು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಟ್ಯಾನಿನ್ ಗಳನ್ನು (ಚರ್ಮ ಹದ ಮಾಡಲು ಹಾಗು ಶಾಯಿಯನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ಮರದ ತೊಗಟೆಗಳಿಂದ ತೆಗೆದ ಬಂಧಕ ವಸ್ತು) ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತವೆ. ಮರಕ್ಕೆ ಅದರ ಕುಲದ ಹೆಸರು ακακία(ಅಕಾಕಿಯ ) ನಿಂದ ವ್ಯತ್ಪತ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಹಿಂದಿನ ಗ್ರೀಕ್ ಸಸ್ಯವಿಜ್ಞಾನಿ-ವೈದ್ಯ ಪೆಡನಿಯಸ್ ಡಿಯೋಸ್ಕೋರೈಡೆಸ್(ಸುಮಾರು 40-90) ಔಷಧೀಯ ಮರವಾದ A. ನಿಲೋಟಿಕಾ ಗೆ ತಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕ ಮಟೆರಿಯ ಮೆಡಿಕಾ ನಲ್ಲಿ ಈ ಹೆಸರನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.[೨] ಮರವು ಈ ಹೆಸರನ್ನು ಗ್ರೀಕ್ ನಿಂದ ತನ್ನ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಮುಳ್ಳುಗಳಿಂದಾಗಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ, ακις (ಅಕಿಸ್, ಮುಳ್ಳು ).[೩] ಮರವು ನೈಲ್ ನದಿಯ ತಟದುದ್ದಕ್ಕೂ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿರುವ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ನಿಲೋಟಿಕ ಎಂಬ ಪ್ರಭೇದ ಹೆಸರನ್ನು ಲಿನ್ನಯುಸ್ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಅಕೇಶಿಯಗಳನ್ನು ಮುಳ್ಳಿನಮರಗಳು , ಸಿಳ್ಳೆಯಂತೆ ಶಬ್ದಮಾಡುವ ಮುಳ್ಳು ಗಳು ಅಥವಾ ವಾಟಲ್‌ಗಳು (ತಡಿಕೆಗಳು) ಎಂದೂ ಸಹ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೊ-ಫೀವರ್ ಅಕೇಶಿಯ ಹಾಗು ಅಂಬ್ರೆಲಾ ಅಕೇಶಿಯಗಳೂ ಸೇರಿವೆ. ಕಳೆದ 2005ರವರೆಗೂ, ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿ ಸರಿಸುಮಾರು ಅಕೇಶಿಯದ 1300 ಪ್ರಭೇದಗಳು ಇವೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 960 ಅಕೇಶಿಯಗಳು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯ ಮೂಲದ್ದಾಗಿದೆ, ಉಳಿದ ಅಕೇಶಿಯಗಳು ಎರಡೂ ಖಗೋಳಾರ್ಧದ ಉಷ್ಣವಲಯದಿಂದ ಸಮಶೀತೋಷ್ಣ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಹರಡಿಕೊಂಡಿವೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಯುರೋಪ್, ಆಫ್ರಿಕಾ, ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯ ಹಾಗು ಅಮೇರಿಕಾಗಳು ಸೇರಿವೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈ ಕುಲವನ್ನು ಐದು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ, ಅಕೇಶಿಯ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯನ್ ಪ್ರಭೇದಗಳಿಗೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ, ಹಾಗು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಹೊರಗಿರುವ ಬಹುತೇಕ ಸಸ್ಯ ಪ್ರಭೇದಗಳನ್ನು ವಚೆಲ್ಲಿಯ ಹಾಗು ಸೆನೆಗಲಿಯ ಎಂದು ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಪರಿವಿಡಿ

ವರ್ಗೀಕರಣ

 src=
ಅಕೇಶಿಯ ಪಿಕ್ನಂಥಾ
 src=
ಅಕೇಶಿಯ ಬರ್ಲಂಡಿಯೇರಿ
 src=
ಅಕೇಶಿಯ ಸ್ಮಲ್ಲೀ

ಅಕೇಶಿಯ ಕುಲದ ಸಸ್ಯವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಏಕಜೈವಿಕಕುಲದ್ದಾಗಿಲ್ಲ. ಈ ಶೋಧನೆಯಿಂದಾಗಿ ಅಕೇಶಿಯ ಸಸ್ಯದ ಐದು ಹೊಸ ಕುಲಗಳ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಅಕೇಶಿಯ ಪ್ರಭೇದಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸಾಧಾರಣ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿ, "ಅಕೇಶಿಯ" ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಸಾಂಧರ್ಬಿಕವಾಗಿ ರೋಬಿನಿಯ ಕುಲದ ಸಸ್ಯ ಪ್ರಭೇದಗಳೊಂದಿಗೆ ತಪ್ಪಾಗಿ ಬಳಕೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ, ಇದೂ ಸಹ ಬಟಾಣಿ ಗಿಡದ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಅಮೆರಿಕನ್ ಪ್ರಭೇದ ರೋಬಿನಿಯ ಸ್ಯುಡೋಅಕೇಶಿಯ ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ಲೋಕಸ್ಟ್ ಎಂದು ಪರಿಚಿತವಾಗಿದೆ, ಇದನ್ನು ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿ "ನಕಲಿ ಅಕೇಶಿಯ" ಎಂದು ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಮ್ ನ ಬೇಸಾಯದಲ್ಲಿ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಭೌಗೋಳಿಕ

ದಕ್ಷಿಣತುದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಸಸ್ಯಕುಲದ ಪ್ರಭೇದಗಳೆಂದರೆ ಅಕೇಶಿಯ ಡೆಲ್ಬಾಟ (ಸಿಲ್ವರ್ ವಾಟಲ್), ಅಕೇಶಿಯ ಲೊಂಗಿಫೋಲಿಯ (ಕೋಸ್ಟ್ ವಾಟಲ್ ಅಥವಾ ಸಿಡ್ನಿ ಗೋಲ್ಡನ್ ವಾಟಲ್), ಅಕೇಶಿಯ ಮೆಯರ್ನ್ಸೀ (ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ವಾಟಲ್), ಹಾಗು ಅಕೇಶಿಯ ಮೆಲನೋಜೈಲೋನ್ (ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ವುಡ್)ಗಳು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ತಾಸ್ಮೇನಿಯನಲ್ಲಿ 43°30'Sವರೆಗೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ, ಅಕೇಶಿಯ ಕಾವೆನ್ (ಎಸ್ಪಿನಿಲ್ಲೋ ನೆಗ್ರೋ ) ಅರ್ಜೆಂಟೀನದ ಚುಬುತ್ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಈಶಾನ್ಯ ದಿಕ್ಕಿನ ದೂರದ ದಕ್ಷಿಣದವರೆಗೂ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯನ್ ಪ್ರಭೇದಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ವಾಟಲ್ ಗಳೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಆಫ್ರಿಕನ್ ಹಾಗು ಅಮೆರಿಕನ್ ಪ್ರಭೇದಗಳನ್ನು ಅಕೇಶಿಯಗಳೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.

 src=
ಅಕೇಶಿಯ ರೆಟಿನೋಡ್ಸ್

ಅಕೇಶಿಯ ಅಲ್ಬಿಡಾ , ಅಕೇಶಿಯ ಟೋರ್ಟಿಲಿಸ್ ಹಾಗು ಅಕೇಶಿಯ ಇರಾಕೆನ್ಸಿಸ್ ಗಳು ಸಿನೈ ಮರುಭೂಮಿ ಹಾಗು ಜೋರ್ಡನ್ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಇದು ಉಷ್ಣವಲಯದ ಭೂಖಂಡದ ವಾತಾವರಣದ ಸವಾನ್ನ ಸಸ್ಯರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಇದು ವೆಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಸ್ ನ ಮೊಂಟ್ಸೆರ್ರಾಟ್‌ನಲ್ಲೂ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಇದು 'ಕುಶ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪರಿಚಿತವಾಗಿದೆ.

ವರ್ಣನೆ

ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಅಕೇಶಿಯದ ಎಲೆಗಳು ಸಂಯುಕ್ತ ಜೋಡಿಪರ್ಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಕೆಲವು ಪ್ರಭೇದಗಳಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯನ್ ಹಾಗು ಪೆಸಿಫಿಕ್ ದ್ವೀಪಗಳ ಪ್ರಭೇದಗಳಲ್ಲಿ, ಪರ್ಣಕಗಳು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗು ಎಲೆಯ ದಂಟುಗಳು (ಪರ್ಣವೃಂತಗಳು) ಲಂಬವಾಗಿ ಚಪ್ಪಟೆಯಾಕಾರದಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ, ಜೊತೆಗೆ ಇವು ಎಲೆಗಳಿಗೆ ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ವೃಂತಗಳು (ಚಪ್ಪಟೆಯಾದ ಎಲೆಯ ಕಾವು) ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ವೃಂತಗಳ ಲಂಬಾಕಾರದ ಸ್ಥಾನವು ಅವುಗಳನ್ನು ತೀವ್ರವಾದ ಸೂರ್ಯ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ, ಅವುಗಳ ತುದಿಯು ಆಕಾಶದೆಡೆಗೆ ಹಾಗೂ ಭೂಮಿಯೆಡೆಗೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ ಹಾಗು ಸಮತಲವಾದ ಎಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ಬೆಳಕನ್ನು ನಿರೋಧಿಸಿದಂತೆ ಅದು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೆಳಕನ್ನು ನಿರೋಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಪ್ರಭೇದಗಳಲ್ಲಿ (ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಅಕೇಶಿಯ ಗ್ಲುಕಾಪ್ಟೆರ ) ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಎಲೆಗಲಾಗಲಿ ಅಥವಾ ವೃಂತಗಳಾಗಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ಚಪ್ಪಟೆ ಕಾಂಡಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ, ಪರಿವರ್ತಿತ ಎಲೆ ಮಾದರಿಯ ದ್ಯುತಿಸಂಶ್ಲೇಷಕ ಕಾಂಡಗಳು ಎಲೆಗಳ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ.

 src=
ಅಕೇಶಿಯ ಡೆಲ್ಬಾಟ

ಸಣ್ಣ ಹೂವುಗಳು ಐದು ಸಣ್ಣದಾದ ದಳಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ, ಇವುಗಳು ಬಹುತೇಕವಾಗಿ ಉದ್ಧವಾದ ಕೇಸರಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಿರುತ್ತವೆ. ಜೊತೆಗೆ ಇದು ದಟ್ಟವಾದ ಗೋಳಾಕಾರದ ಅಥವಾ ಸಿಲಿಂಡರಾಕಾರದ ಗೊಂಚಲುಗಳಿಂದ ಜೋಡಣೆಯಾಗಿರುತ್ತವೆ; ಹಲವು ಪ್ರಭೇದಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಹಳದಿ ಅಥವಾ ಕೆನೆ ಬಣ್ಣದಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತವೆ, ಕೆಲವು ಪ್ರಭೇದಗಳು ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ್ದಾಗಿರುತ್ತವೆ, ಕೆಲವೊಂದು ನೇರಳೆ ಬಣ್ಣದಲ್ಲೂ ಸಹ ಇರುತ್ತವೆ (ಅಕೇಶಿಯ ಪರ್ಪರಿಯಪೆಟಲ ) ಅಥವಾ ಕೆಂಪು (ಅಕೇಶಿಯ ಲೆಪ್ರೋಸ ಸ್ಕಾರ್ಲೆಟ್ ಬ್ಲೇಜ್). ಅಕೇಶಿಯ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಅಲ್ಬಿಜಿಯ ಕುಲದಿಂದ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಇವುಗಳ ಕೇಸರಗಳು ಬುಡದಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೆ, ಮಿಮೋಸ ಹೂವುಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ, ಅಕೇಶಿಯ ಹೂವುಗಳು 10ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೇಸರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.[೪] ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶುಷ್ಕ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಸಸ್ಯಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಗಡುಸಾದ ರಚನೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿ ಇವುಗಳು ಚಿಕ್ಕದಾದ, ಕಠಿಣವಾದ ಹಾಗು ಮೊನಚಾದ ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ, ಅಥವಾ ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿ ಎಲೆ-ವೃಂತಪರ್ಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಅಕೇಶಿಯ ಅರ್ಮಟ ಎಂಬುದು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಕಾಂಗರೂ-ಮುಳ್ಳಾಗಿದೆ ಹಾಗು ಅಕೇಶಿಯ ಏರಿಯೋಲೋಬ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಕ್ಯಾಮಲ್ ಮುಳ್ಳಾಗಿದೆ. ಅಕೇಶಿಯ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಚಿಗುರೊಡೆಸುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟಕರವಾಗುತ್ತದೆ. ವಿವಿಧ ತಾಪಮಾನಗಳಲ್ಲಿ (ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸುಮಾರು 80 °Cನಷ್ಟು) ಬೀಜವನ್ನು ಹುದುಗಿಸಿಡುವುದರಿಂದ ಹಾಗು ಬೀಜದ ಸಿಪ್ಪೆಯನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಸುಲಿಯುವುದರಿಂದ ಸರಾಸರಿ ಶೇಕಡಾ 80ವರೆಗೆ ಇಳುವರಿ ಸುಧಾರಣೆಯಾಗಬಹುದೆಂದು ಸಂಶೋಧನೆಯು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಿದೆ.[೫]

ಸಹಜೀವನ

 src=
ಅಕೇಶಿಯ ಕಾಲ್ಲಿನ್ಸೀ ಮುಳ್ಳುಗಳು

ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಅಮೆರಿಕನ್ ಅಕೇಶಿಯ ಸ್ಫಯೇರೋಸೆಫಲ , ಅಕೇಶಿಯ ಕಾರ್ನಿಗೆರ , ಹಾಗು ಅಕೇಶಿಯ ಕಾಲ್ಲಿನ್ಸೀ (ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಬುಲ್ ಥಾರ್ನ್ ಅಕೇಶಿಯಗಳೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ), ಮುಳ್ಳಿನ ಮಾದರಿಯ ದೊಡ್ಡ ವೃಂತಪರ್ಣವು ಟೊಳ್ಳಾಗಿರುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಹಲವಾರು ಪ್ರಭೇದಗಳ ಸ್ಯೂಡೋಮೈರ್ಮೆಕ್ಸ್ ಇರುವೆಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದೆ. ಇವುಗಳು ಎಲೆಯ-ಕಾಂಡದ ಮೇಲಿರುವ ರಸವನ್ನು ಜೊತೆಗೆ ಪರ್ಣಕಗಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹವಾಗಿರುವ ಬೆಲ್ತಿಯನ್ ಬಾಡೀಸ್ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ, ಮೇದಸ್ಸು ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿರುವ ಆಹಾರಾಂಶಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತವೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ, ಇರುವೆಗಳು ಸಸ್ಯಾಹಾರಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಸಸ್ಯಕ್ಕೆ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ.[೬] ಇರುವೆಗಳ ಕೆಲವು ಪ್ರಭೇದಗಳು ಅಕೇಶಿಯ ಸುತ್ತ ಬೆಳೆಯುವ ಅದರ ವಿರೋಧಿ ಸಸ್ಯಗಳ ವಿರುದ್ಧವೂ ಸಹ ಹೋರಾಡುತ್ತದೆ, ತೊಂದರೆಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವ ಸಸ್ಯದ ಎಲೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ದವಡೆಯಿಂದ ಕಚ್ಚಿ ಹಾಕಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸಾಯಿಸುತ್ತವೆ. ಇರುವೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಇತರ ಪ್ರಭೇದಗಳು ತಮ್ಮ ಪೋಷಕ ಸಸ್ಯಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇರುವೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಇದೇ ರೀತಿಯಾದ ಪರಸ್ಪರಾವಲಂಬನೆಗಳು ಆಫ್ರಿಕಾದ ಅಕೇಶಿಯ ಮರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ನಡೆಯುತ್ತದೆ, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಅಕೇಶಿಯದ ಸಿಳ್ಳೆಯಂತೆ ಶಬ್ದ ಮಾಡುವ ಮುಳ್ಳು. ಅಕೇಶಿಯಗಳು ಇರುವೆಗಳಿಗೆ ಮುಳ್ಳುಗಳಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ ಹಾಗು ತಮ್ಮನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುವ ಕ್ರೆಮಟೋಗಸ್ಟೆರ್ ಮಿಮೊಸೆ ಪ್ರಭೇದದ ಇರುವೆಗಳಿಗೆ ಹೂವಿನ ಹೊರಗಿರುವ ಮಕರಂದ ಗ್ರಂಥಿಗಳಿಂದ ಮಕರಂದ ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ, ಇರುವೆಗಳು ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸುವ ದೊಡ್ಡ ಸಸ್ತನಿ ವರ್ಗದ ಸಸ್ಯಾಹಾರಿಗಳ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತವೆ ಜೊತೆಗೆ ಸಸ್ಯಕ್ಕೆ ಹಾನಿಯುಂಟುಮಾಡುವ ಕಾಂಡ ಕೊರೆಯುವ ಜೀರುಂಡೆಗಳಿಂದಲೂ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತವೆ.

ಉಪದ್ರವಕಾರಿ ಕೀಟಗಳು

ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿ, ಅಕೇಶಿಯ ಪ್ರಭೇದ ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿ A. ಲಿಂಗಿವೆರೆನ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಯೆನೆಟಸ್ ಕುಲದ ಹೆಪಿಯಾಲಿಡ್ ಪತಂಗದ ಮರಿಹುಳುಗಳು ಆಹಾರದ ಸಸ್ಯವಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳು ಕಾಂಡವನ್ನು ಮಟ್ಟಸವಾಗಿ ನಂತರ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಲಂಬವಾಗಿ ಕೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಅಕೇಶಿಯ ವನ್ನು ಆಹಾರವಾಗಿ ಬಳಸುವ ಇತರ ಲೆಪಿಡೋಪ್ಟೆರ ಮರಿಗಳೆಂದರೆ ಬ್ರೌನ್-ಟೈಲ್, ಎಂಡೋಕ್ಲಿಟ ಮಲಬಾರಿಕಸ್ ಹಾಗು ಟರ್ನಿಪ್ ಜೀರುಂಡೆ. ಎಲೆಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಕೆಲವು ಬುಕ್ಕುಲಟ್ರಿಸಿಡ್ ಜೀರುಂಡೆಗಳೂ ಸಹ ಅಕೇಶಿಯ ಸಸ್ಯವನ್ನು ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಕೇಶಿಯ ಹೊರ್ರಿಡ ವನ್ನು ಆಹಾರಕ್ಕೆ ಅವಲಂಬಿಸುತ್ತದೆ ಹಾಗು ಬುಕ್ಕುಲಾಟ್ರಿಕ್ಸ್ ಫ್ಲೆಕ್ಸುಒಸ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಕೇಶಿಯ ನಿಲೋಟಿಕ ವನ್ನು ಆಹಾರಕ್ಕೆ ಅವಲಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಉಪದ್ರವಕಾರಿ ಕೀಟಗಳು ಹಾಗು ಮೇಯುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಕೇಶಿಯಗಳು ಹಲವು ಜೈವಿಕ ಸಂಯುಕ್ತಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ.[೭]

ಉಪಯೋಗಗಳು

ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆ

 src=
ಅಕೇಶಿಯ ಬೀಜಕೋಶಗಳು, ಇದನ್ನು ಗುವಜೆಸ್ ಎಂದೂ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ, ಇದು ಮೆಕ್ಸಿಕೋನ ಒಆಕ್ಸಕಾನಲ್ಲಿ ಬೋಟಾನ ತಿನಿಸಿನ ಭಾಗವಾಗಿ ಬಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
 src=
ನೆಗೆವ್, ಇಸ್ರೇಲ್ ನಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದ ಅಕೇಶಿಯ ಬೀಜಗಳು.

ಅಕೇಶಿಯ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಹಾಗು ವಿವಿಧ ಇತರ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬರ್ಮಾ, ಲಾವೋಸ್ ಹಾಗು ಥೈಲ್ಯಾಂಡ್ ನಲ್ಲಿ, ಅಕೇಶಿಯ ಪೆನ್ನಾಟ ದ ಗರಿತುಂಬಿರುವ ಎಳೆಯ ಬಳ್ಳಿಗಳನ್ನು (ಅಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಚಾ-ಒಮ್ , ชะอม ಹಾಗು ಸು ಪೌಟ್ ಯ್ವೆಟ್ ಎಂದು ಬರ್ಮೀಸ್ ನಲ್ಲಿ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ) ಸೂಪ್ ಗಳು, ಕರಿಗಳು, ಆಮ್ಲೆಟ್‌ಗಳು, ಹಾಗು ಹುರಿದ ಪದಾರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಜೇನುಹುಳವು ಅಕೇಶಿಯ ಹೂವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಆಹಾರ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಮಕರಂದವನ್ನು ಒಂದು ಸವಿ ತಿನಿಸೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಅದರ ಮಧುರವಾದ ಹೂವಿನ ಸ್ವಾದ, ಮೃದುವಾದ ಅದರ ರಚನೆ ಹಾಗು ಗಾಜಿನಂತೆನೋಟಕ್ಕೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದೆ. ಸ್ಫಟಿಕೀಕರಣಗೊಳ್ಳದ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಮಧುಗಳಲ್ಲಿ ಅಕೇಶಿಯ ಮಧುವು ಒಂದಾಗಿದೆ.[೮]
ಮೆಕ್ಸಿಕೋನಲ್ಲಿ ಇದರ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಗುವಾಜೆಸ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಗುವಾಜೆಸ್ ಅಥವಾ ಹುವಾಜೆಸ್ ಅಕೇಶಿಯ ಮರದ ಮಟ್ಟಸವಾದ, ಹಸಿರು ಬೀಜಕೋಶಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿ ಬೀಜಕೋಶಗಳು ತೆಳುವಾದ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣ ಅಥವಾ ಕಡುಗೆಂಪು ಬಣ್ಣವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ-ಎರಡರ ಸ್ವಾದವು ಒಂದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಗುವಾಜೆ ಬೀಜಗಳು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಲಿಮ ದ್ವಿದಳ ಧಾನ್ಯದ ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ ಜೊತೆಗೆ ಇದನ್ನು ಗುವಾಕಾಮೋಲ್ ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಹಸಿಯಾಗಿ ತಿನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿ ಬೇಯಿಸಿ ಅದರಿಂದ ಸಾಸ್ ತಯಾರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇವುಗಳಿಂದ ಪನಿಯಾಣವನ್ನೂ ಸಹ ತಯಾರಿಸಬಹುದು. ಭೂಮಿಯಡಿಯ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗಿನ ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿಯ ಸ್ವಾದವನ್ನು ಮೋಲ್‌(ಸಾಸ್)ಗೆ ನೀಡುವಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಗುವಾಕ್ಸಮೋಲ್ (ಹುವಾಕ್ಸಾಮೋಲ್) ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಒಣಗಿದ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಹುರಿದು ಅದಕ್ಕೆ ಉಪ್ಪು ಹಚ್ಚಿ ಸ್ನಾಕ್‌(ಲಘು ಆಹಾರ)ನಂತೆ ತಿನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು "ಕಾಕಾಲಾಸ್" ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮೆಕ್ಸಿಕನ್ ನ ವಿಶೇಷ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ತಾಜಾ ಅಥವಾ ಒಣಗಿದ ಇಡಿಯಾದ ಉದ್ದದ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವಂತೆ ಹೇರಳವಾಗಿದ್ದ ಸಸ್ಯಾಹಾರಿ ಜೇಡ ಬಗ್ಹೀರ ಕಿಪ್ಲಿಂಗಿಯು ಮಧ್ಯ ಅಮೆರಿಕ ಹಾಗು ಮೆಕ್ಸಿಕೋನಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಇದು ಪ್ರೋಟೀನ್ ನ ಅಧಿಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಬೆಲ್ತಿಯನ್ ಬಾಡೀಸ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುವ ಅಕೇಶಿಯ ಸಸ್ಯದ ತುದಿಯನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದುದ್ದನ್ನು 2009ರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ದಾಖಲಿಸಿಕೊಂಡು ಚಿತ್ರೀಕರಣ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಇತರ 40,000 ಜೇಡದ ಪ್ರಭೇದಗಳು ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಮಾಂಸಾಹಾರಿಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಕೇಶಿಯವನ್ನು ಸಿಟ್ರಸ್ ಮೃದು ಪಾನೀಯವಾದ ಸನ್ ಡ್ರಾಪ್, ಫ್ರೆಸ್ಕಾನಲ್ಲಿ, RC ಕೋಲದಲ್ಲಿ, ಬಾರ್ಕ್ಸ್ ನ ಬೇರಿನ ಬಿಯರ್, ಫುಲ್ ತ್ರಾಟಲ್ ಅನ್ಲೆಡೆಡ್ ಎನರ್ಜಿ ಡ್ರಿಂಕ್, ಸ್ಟ್ರಾಬೆರಿ-ಲೆಮೊನೆಡ್ ಪವರೆಡ್ ಹಾಗು ಲಕೆರೋಲ್ ಪಾಸ್ಟಿಲ್ಲೇ ಕ್ಯಾಂಡಿಗಳು, ಅಲ್ಟೋಯಿಡ್ ಮಿಂಟ್ ಗಳು, ಲಾಂಗರ್ಸ್ ಪೈನಾಪಲ್ ಕೊಕೊನಟ್ ಜ್ಯೂಸ್, ರಿಗ್ಲೇಸ್ ಎಕ್ಲಿಪ್ಸ್ ಚೂಯಿಂಗ್ ಗಮ್ ಹಾಗು M&Ms ಪ್ರೆಟ್ಜೆಲ್ ಗಳ ತಯಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಗೋಂದು

ಅಕೇಶಿಯದ ಮರದ ವಿವಿಧ ಪ್ರಭೇದಗಳು ಗೋಂದನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತವೆ. ನೈಜ ಗಮ್ ಅರಾಬಿಕ್ ಅಕೇಶಿಯ ಸೆನೆಗಲ್ ನ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗಿದೆ. ಇದು ಶುಷ್ಕ ಉಷ್ಣವಲಯದ ಪಶ್ಚಿಮ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಸೆನೆಗಲ್ ನಿಂದ ಉತ್ತರ ನೈಜೀರಿಯವರೆಗೂ ವಿಪುಲವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಅಕೇಶಿಯ ಅರೇಬಿಕ , ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಗಮ್-ಅರೇಬಿಕ್ ಮರವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇದು ನೈಜ ಗಮ್-ಅರೇಬಿಕ್‌ಗಿಂತ ಕೆಳ ಮಟ್ಟದ ಗೋಂದನ್ನು ಉತ್ಪತ್ತಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

 src=
ಅಕೇಶಿಯ ಕಾವೆನ್ಯಿ

ಔಷಧೀಯ ಉಪಯೋಗಗಳು

ಹಲವು ಅಕೇಶಿಯ ಮರದ ಪ್ರಭೇದಗಳು ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಔಷಧ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಬಳಕೆಗಳು ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಆಧರಿಸಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಹಲವಾರು ಪ್ರಭೇದಗಳಲ್ಲಿ ಪತ್ತೆಯಾದ ರಾಸಾಯನಿಕ ಸಂಯುಕ್ತಗಳು ಔಷಧೀಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಆಯುರ್ವೇದ ಔಷಧ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ, ಅಕೇಶಿಯ ನಿಲೋಟಿಕ ಶೀಘ್ರ ಸ್ಖಲನವನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸಲು ನೆರವಾಗುವ ಪರಿಹಾರೋಪಾಯವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. 19ನೇ ಶತಮಾನದ ಇಥಿಯೋಪಿಯನ್ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಗ್ರಂಥವು ಇಥಿಯೋಪಿಯಾದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಅಕೇಶಿಯ ಪ್ರಭೇದಿಂದ (ಇದನ್ನು ಗ್ರಾರ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ) ತಯಾರಾದ ಔಷಧದ ಗುಟುಕನ್ನುತಾಚ ದ ಬೇರಿನೊಂದಿಗೆ ಮಿಶ್ರಣ ಮಾಡಿ ನಂತರ ಕುದಿಸಿ, ರೇಬಿಸ್ ಕಾಯಿಲೆಯನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸಲು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.[೯] ಟ್ಯಾನಿಕ್ ಆಸಿಡ್ ಅಧಿಕವಾಗಿರುವ ಆಸ್ಟ್ರಿನ್ಜೆಂಟ್ ಔಷಧವನ್ನು ಕಾಟೆಚು ಅಥವಾ ಕುಟ್ಚ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ, ಇದನ್ನು ಹಲವಾರು ಪ್ರಭೇದಗಳಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಕೇಶಿಯ ಕಾಟೆಚು ನಿಂದ ತಯಾರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಮರದ ತೊಗಟೆಯನ್ನು ಕುದಿಸುವುದರೆ ಜೊತೆಗೆ ದ್ರಾವಣವನ್ನು ಆವಿಗೊಳಿಸಿ ಅದರಿಂದ ಸಾರವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.[೧೦]

ಅಲಂಕಾರಿಕ ಬಳಕೆ

ಕೆಲವು ಪ್ರಭೇದಗಳನ್ನು ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಅಲಂಕಾರಿಕವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಬಹುಶಃ ಅತ್ಯಂತ ಜನಪ್ರಿಯವಾದುದೆಂದರೆ ಅಕೇಶಿಯ ಡೆಲ್ಬಾಟ (ಸಿಲ್ವರ್ ವಾಟಲ್), ಜೊತೆಗೆ ಇದು ತನ್ನ ಆಕರ್ಷಕವಾದ ಮಾಸಲು ಬೂದು ಹಸಿರು ಅಥವಾ ನೀಲಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಬೆಳ್ಳಿ ಬಣ್ಣದ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಹಾಗು ಗಾಢ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಹೂಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ; ಇದನ್ನು ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕುಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮಿಮೋಸ ದ ಜೊತೆಗೆ ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಿ, ಕೃಷಿ ಮಾಡುವ ಕೆಲವು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಮಿಮೋಸ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಅಲಂಕಾರಿಕ ಅಕೇಶಿಯವೆಂದರೆ ಅಕೇಶಿಯ ಜಂತ್ಹೋಫ್ಲ್ಯೋಯಿಯ (ಫೀವರ್ ಟ್ರೀ). ದಕ್ಷಿಣ ಯೂರೋಪಿನ ಹೂವಾಡಿಗರು ಅಕೇಶಿಯ ಬೈಲೆಯಾನ , ಅಕೇಶಿಯ ಡೆಲ್ಬಾಟ , ಅಕೇಶಿಯ ಪಿಕ್ನಂಥಾ ಹಾಗು ಅಕೇಶಿಯ ರೆಟಿನೋಡ್ಸ್ ಗಳನ್ನು ಕೀಳುವ ಹೂಗಳಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಜೊತೆಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮಿಮೋಸ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.[೧೧] ಅಲಂಕಾರಿಕ ಪ್ರಭೇದ ಅಕೇಶಿಯಗಳನ್ನು ಮನೆಯ ಒಡೆಯರು ಹಾಗು ಭೂದೃಶ್ಯ ವಿನ್ಯಾಸಕರು ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಸುರಕ್ಷತೆಗೆ ಸಹ ಬಳಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಚೂಪಾದ ಮುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಕೆಲವು ಪ್ರಭೇದಗಳು ಖಾಸಗಿ ಸ್ವಾಮ್ಯದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಅನಧಿಕೃತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಪ್ರವೇಶಿಸದಂತೆ ತಡೆಯುತ್ತವೆ, ಜೊತೆಗೆ ಇವುಗಳನ್ನು ಕಿಟಕಿಗಳು ಹಾಗು ನೀರು ಕೊಳವೆಗಳ ಸಮೀಪ ನೆಟ್ಟರೆ ಕಳ್ಳರು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಅಕ್ರಮವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅಕೇಶಿಯ ಸಸ್ಯಗಳ ಸೌಂದರ್ಯೋಪಾಸಕ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳು, ಅವರ ಮನೆಯ ಸುರಕ್ಷತೆ ಗುಣಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಕೃತಕ ಬೇಲಿಗಳು ಹಾಗು ಗೋಡೆಗಳಿಗೆ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಬಣ್ಣಗಳು

ಪ್ರಾಚೀನ ಇಜಿಪ್ಷಿಯನ್ನರು ಅಕೇಶಿಯವನ್ನು ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.[೧೨]

ಸುಗಂಧದ್ರವ್ಯ

 src=
ಅಕೇಶಿಯ ಫಾರ್ನೆಸಿಯ

ಅಕೇಶಿಯ ಫಾರ್ನೆಸಿಯಾನ ವನ್ನು ಅದರ ಗಾಢವಾದ ಪರಿಮಳದಿಂದಾಗಿ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯದ ಕೈಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಕೇಶಿಯವನ್ನು ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯವಾಗಿ ಶತಮಾನಗಳ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬೈಬಲ್ ನಲ್ಲಿ, ಅಕೇಶಿಯ ಮರವನ್ನು ಪರಿಮಳ ದ್ರವ್ಯದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಸಂಕೇತ ಹಾಗು ಧಾರ್ಮಿಕಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಕೆ

ಅಕೇಶಿಯವನ್ನು ಫ್ರೀಮೇಸನರಿ(ಫ್ರೀಮೇಸನ್ ಸಂಘ)ಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಪರಿಶುದ್ಧತೆ ಹಾಗು ಆತ್ಮದ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯನ್ನು ಬಿಂಬಿಸಲು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಪುನರುತ್ಥಾನ ಹಾಗು ಅಮರತ್ವವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಶವಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಜೆರುಸಲೇಮ್ ನಲ್ಲಿ ಕಿಂಗ್ ಸಾಲೋಮನ್ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಹಿರಮ್ ಅಬಿಫ್ಫ್ ನ ಶವಸಂಸ್ಕಾರದಿಂದ ಮರವು ತನ್ನ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಿತು. ಅಕೇಶಿಯದ ಹಲವಾರು ಭಾಗಗಳು ಧಾರ್ಮಿಕ ವಿಧಿಗೆ ಪರಿಮಳ ದ್ರವ್ಯವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಯಿತು (ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ತೊಗಟೆ, ಬೇರು ಹಾಗು ರಾಳ). ಅಕೇಶಿಯವನ್ನು ಪರಿಮಳ ದ್ರವ್ಯವಾಗಿ ಭಾರತ, ನೇಪಾಳ, ಟಿಬೆಟ್ ಹಾಗು ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಕೇಶಿಯ ತೊಗಟೆಯ ಹೊಗೆಯು ರಾಕ್ಷಸರು ಹಾಗು ಪಿಶಾಚಿಗಳನ್ನು ದೂರವಿರಿಸುತ್ತದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಇದು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ತಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಿಸುತ್ತದೆಂದೂ ಸಹ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಕೇಶಿಯದ ಬೇರುಗಳು ಹಾಗು ರಾಳಗಳನ್ನು ರೊಡೋಡೆನ್ಡ್ರಾನ್, ಅಕೋರಸ್, ಸೈಟಿಸುಸ್, ಸಾಲ್ವಿಯ ಹಾಗು ಪರಿಮಳದ ಇತರ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಕೇಶಿಯ ಹಣ್ಣಿನಿಂದ ತಯಾರಿಸಿದ ಆಲ್ಕೊಹಾಲಿನ ಪಾನೀಯವು ಮನುಷ್ಯರು ಹಾಗು ಆನೆಗಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.[೧೩] ಈಸ್ಟನ್ ಬೈಬಲ್ ನಿಘಂಟಿನ ಪ್ರಕಾರ, ಅಕೇಶಿಯ ಮರವು "ಬೆಂಕಿಯಾಡುತ್ತಿರುವ ಪೊದೆ"ಯಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದು (ಎಕ್ಸೋಡಸ್ 3:2)). ಇದನ್ನು ಮೋಸಸ್ ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡರು.[೧೪] ಅಲ್ಲದೆ, ಮೋಸಸ್ ಗೆ ದೇವರು ಡೇರೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದಾಗ, ಅವರು "ಅಕೇಶಿಯ ಮರದಿಂದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ" ಹಾಗು "ಅಕೇಶಿಯ ಮರದಿಂದ ಮೇಜನ್ನು ಮಾಡಿ" ಎಂದು ಆಜ್ಞೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ (ಎಕ್ಸೋಡಸ್ 25:10 & 23, ಪರಿಷ್ಕೃತ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡರ್ಡ್ ರೂಪಾಂತರ) ರಷ್ಯಾ, ಇಟಲಿ ಹಾಗು ಇತರ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಹಳದಿ ಮಿಮೊಸಸ್ ಗಳನ್ನು (ಇತರ ಹೂವುಗಳೊಂದಿಗೆ) ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಹಿಳಾ ದಿನದಂದು (ಮಾರ್ಚ್ 8) ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡುವುದು ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿದೆ. ಈ "ಮಿಮೊಸಾ"ಗಳು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಅಕೇಶಿಯ ಡೆಲ್ಬಾಟ ದವಾಗಿರುತ್ತವೆ (ಸಿಲ್ವರ್ ವಾಟಲ್).

ಟ್ಯಾನಿನ್

 src=
ಟಾನ್ನಿಕ್ ಆಮ್ಲದ ಒಂದು ಸೀಸೆ.

ವಾಟಲ್‌ಗಳೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಹಲವು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯನ್ ಪ್ರಭೇದ ತೊಗಟೆಗಳು ಟ್ಯಾನಿಕ್ ಆಮ್ಲದಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದೆ ಜೊತೆಗೆ ರಫ್ತಿನ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಪದಾರ್ಥವಾಗಿದೆ; ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರಭೇದಗಳಲ್ಲಿ ಅಕೇಶಿಯ ಪಿಕ್ನಂಥಾ (ಗೋಲ್ಡನ್ ವಾಟಲ್), ಅಕೇಶಿಯ ಡೆಕರೆನ್ಸ್ (ಟ್ಯಾನ್ ವಾಟಲ್), ಅಕೇಶಿಯ ಡೆಲ್ಬಾಟ (ಸಿಲ್ವರ್ ವಾಟಲ್) ಹಾಗು ಅಕೇಶಿಯ ಮೆಯರ್ನ್ಸೀ (ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ವಾಟಲ್)ಗಳು ಸೇರಿವೆ. ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ವಾಟಲ್ ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಜಮೀನುಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಪರಿಚಿತವಾದ ಬಹುತೇಕ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯನ್ ಅಕೇಶಿಯ ಪ್ರಭೇದಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾದ ಆಕ್ರಮಣಶೀಲ ಪ್ರಸರಣದಿಂದಾಗಿ ಅಪಾರವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಎಡೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಅಕೇಶಿಯ ನಿಲೋಟಿಕ ದ ಬೀಜಕೋಶಗಳು (ನೆಬ್-ನೆಬ್ ಹೆಸರಿನಡಿಯಲ್ಲಿ), ಹಾಗು ಇತರ ಆಫ್ರಿಕನ್ ಪ್ರಭೇದ ಸಸ್ಯಗಳೂ ಸಹ ಟ್ಯಾನಿನ್ ನಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದೆ ಹಾಗು ಚರ್ಮಕಾರರು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ.

ಮರ

 src=
ಅಕೇಶಿಯ ಕೊಅ ವುಡ್
 src=
ದಕ್ಷಿಣ ಇಸ್ರೇಲ್ ನ ನೆಗೆವ್ ಮರುಭೂಮಿಯ ಸಾಲಿನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಅಕೇಶಿಯ ಮರ.

ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಕೆಲವು ಅಕೇಶಿಯ ಪ್ರಭೇದ ಮರಗಳು ನಾಟವಾಗಿ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯದ ಅಕೇಶಿಯ ಮೆಲನೋಜೈಲಾನ್ (ಕಪ್ಪುಕಟ್ಟಿಗೆ), ಇದು ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದಿರುತ್ತದೆ; ಇದರ ಮರವನ್ನು ಪೀಠೋಪಕರಣಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಜೊತೆಗೆ ಇದಕ್ಕೆ ಅಧಿಕ ಪಾಲಿಶ್‌ನ ಅಗತ್ಯವಿರುತ್ತದೆ; ಹಾಗು ಅಕೇಶಿಯ ಒಮಲೋಫಿಲ್ಲ (ಮ್ಯಾಲ್ ವುಡ್, ಇದೂ ಸಹ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯನ್ ಪ್ರಭೇದದ್ದು), ಇದರ ಸುವಾಸನೆಭರಿತ ನಾಟವನ್ನು ಅಲಂಕಾರಗಳಿಗೆ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಅಕೇಶಿಯ ಸೇಯಲ್ ನ್ನು ಬೈಬಲ್ ನಲ್ಲಿ ಶಿತ್ತಃ-ಮರವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಇದು ಶಿತ್ತಿಂ-ಮರವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಬುಕ್ ಆಫ್ ಎಕ್ಸೋಡಸ್ ಪ್ರಕಾರ, ಇದನ್ನು ಆರ್ಕ್ ಆಫ್ ಕಾವೆನಂಟ್ ನ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗಿತ್ತು. ಹವಾಯಿಯನ್ ದ್ವೀಪಗಳ ಅಕೇಶಿಯ ಕೊಅ ಹಾಗು ರಿಯೂನಿಯನ್ ದ್ವೀಪದ ಅಕೇಶಿಯ ಹೆಟೆರೋಫಿಲ್ಲ ಎರಡೂ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ದರ್ಜೆಯ ನಾಟ(ಮರದ ದಿಮ್ಮಿ)ವನ್ನು ನೀಡುವ ಮರವಾಗಿದೆ. ಸಮೃದ್ಧತೆ ಹಾಗು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ, ಕೆಲವು ಅಕೇಶಿಯ ಪ್ರಭೇದಗಳನ್ನು (ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಅಕೇಶಿಯ ಫುಮೋಸ) ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾಗಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಕಟ್ಟಿಗೆಗಳಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ.[೧೫]

 src=
ಅಕೇಶಿಯ ಹೆಟೆರೋಫಿಲ್ಲ ವುಡ್

ಇಂಡೋನೇಷಿಯ (ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸುಮಾತ್ರ) ಹಾಗು ಮಲೇಶಿಯದಲ್ಲಿ (ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸರವಾಕ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ) ಅಕೇಶಿಯ ಮಂಗಿಯಂ ನನ್ನು ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರ ತಿಳ್ಳುಮರವನ್ನು ಕಾಗದ ತಯಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಭೂಮಿಯ ಸುಧಾರಿತ ಸ್ಥಿತಿ

ಅಕೇಶಿಯಗಳನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಸವೆತವನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಲು ನೆಡಬಹುದಾಗಿದೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ಅಥವಾ ನಿರ್ಮಾಣದ ನಂತರ ಉಂಟಾಗುವ ಹಾನಿಯನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಲು ಬೆಳೆಸಬಹುದಾಗಿದೆ.