dcsimg

Violka vyvýšená ( Czech )

provided by wikipedia CZ

Violka vyvýšená (Viola elatior) je vytrvalá bylina z čeledi violkovité (Violaceae). Dorůstá výšky nejčastěji 20-35 vzácněji až 50 cm, což je asi nejvíce ze všech violek v ČR. Oddenek je šikmý, vystoupavý nebo krátce plazivý. Listy jsou jednoduché, čepele listů na bázi zpravidla uťaté až stažené, krátce sbíhavé na řapík, poměrně veliké, až 9 cm dlouhé a 3 cm široké, jsou kopinaté, na okraji vroubkovaně pilovité až skoro celokrajné. Lodyha se vytváří, přízemní růžice listů chybí. Na bázi listů jsou palisty, zvláště u horních listů jsou nápadně velké, až 6 cm, jsou kopinaté, celokrajné, jen na bázi hrubě zubaté. Na květní stopce 2 listénce. Květy jsou nevonné. Přívěsky kališních lístků jsou obdélníkovité, kolem 3 mm dlouhé. Korunní lístky jsou nejčastěji světle modré, někdy s fialovým nádechem, na bázi až bělavé, ostruha bývá bledá s fialovým žilkováním. Kvete od května do června. Plodem je tobolka.

Rozšíření ve světě

Roste ve střední Evropě, (místy je ale výskyt jen ostrůvkovitý), na jih po severní Itálii a sever Balkánu, na západ po východní Francii, na sever po jih Skandinávie, na východ je areál protáhlý až po střední Sibiř a Kazachstán. Mapka rozšíření zde [1]

Rozšíření v ČR

V ČR je to velmi vzácný a kriticky ohrožený druh (C1). Častější je jen na Břeclavsku, jinde je extrémně vzácný, v Čechách roste např. na lokalitě Zbytka u Českého Meziříčí. Roste jen v nížinách, do 250 m n. m. Najdeme ho nejčastěji v kontinentálních zaplavovaných loukách sv. Cnidion venosi, zvláště na jejich okrajích a v lemech přilehlých křovina a luhů, může růst též na pasekách a ve světlinách v tvrdých luzích a měkkých luzích.

Odkazy

Literatura

  • Kirschner J. et Skalický V. (1990) :Viola – In: Hejný S. et Slavík B. (eds.), Květena České republiky, vol. 2. – Praha: Academia, 1990. – p. 394-431 – ISBN 80-200-1089-0
  • Suda J. (2002) :Viola – In: Kubát K. et al. (eds.), Klíč ke květeně České republiky. – Praha: Academia, 2002. – p. 207-214

Externí odkazy

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia autoři a editory
original
visit source
partner site
wikipedia CZ

Violka vyvýšená: Brief Summary ( Czech )

provided by wikipedia CZ

Violka vyvýšená (Viola elatior) je vytrvalá bylina z čeledi violkovité (Violaceae). Dorůstá výšky nejčastěji 20-35 vzácněji až 50 cm, což je asi nejvíce ze všech violek v ČR. Oddenek je šikmý, vystoupavý nebo krátce plazivý. Listy jsou jednoduché, čepele listů na bázi zpravidla uťaté až stažené, krátce sbíhavé na řapík, poměrně veliké, až 9 cm dlouhé a 3 cm široké, jsou kopinaté, na okraji vroubkovaně pilovité až skoro celokrajné. Lodyha se vytváří, přízemní růžice listů chybí. Na bázi listů jsou palisty, zvláště u horních listů jsou nápadně velké, až 6 cm, jsou kopinaté, celokrajné, jen na bázi hrubě zubaté. Na květní stopce 2 listénce. Květy jsou nevonné. Přívěsky kališních lístků jsou obdélníkovité, kolem 3 mm dlouhé. Korunní lístky jsou nejčastěji světle modré, někdy s fialovým nádechem, na bázi až bělavé, ostruha bývá bledá s fialovým žilkováním. Kvete od května do června. Plodem je tobolka.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia autoři a editory
original
visit source
partner site
wikipedia CZ

Hohes Veilchen ( German )

provided by wikipedia DE
Wissenschaftlicher Name Viola elatior Fr.
 src=
Die Blüte

Das Hohe Veilchen (Viola elatior) ist eine Pflanzenart aus der Gattung Veilchen (Viola) innerhalb der Familie der Veilchengewächse (Violaceae). Das Hauptverbreitungsgebiet ist Südosteuropa sowie Osteuropa; in Mitteleuropa sind die Vorkommen auf die großen Stromtäler begrenzt.

Beschreibung

Das Hohe Veilchen wächst als sommergrüne, ausdauernde krautige Pflanze und erreicht Wuchshöhen von 20 bis 50 cm. Der aufrechte, kräftige Stängel ist besonders an den Kanten dicht kurz behaart. Es sind keine grundständigen Laubblätter vorhanden. Die Stängelblätter sind in Blattstiel und Blattspreite gegliedert. Der Blattstiel ist kaum erkennbar geflügelt. Die Blattspreite ist bei einer Länge von 3 bis 7 cm und einer Breite von 1 bis 2 cm lanzettlich, die Blattbasis gestutzt bis schwach herzförmig. Die Nebenblätter der mittleren Stängelblätter sind ganzrandig oder an ihrer Basis grob gezähnt und gleich lang wie der Blattstiel. Die oberen Nebenblätter sind länger als der Blattstiel.

Die zwittrigen Blüten sind zygomorph und fünfzählig mit doppelter Blütenhülle. Die fünf Kelchblätter sind spitz. Die hellblaue, gestreifte, am Grunde weiße Blütenkrone ist 2 bis 2,5 cm lang. Der grünlich-gelbe Sporn ist 3 bis 4 mm lang.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n = 40.[1]

Ökologie

Dieser Hemikryptophyt ist eine mesomorphe Halblichtpflanze.

Die Blütezeit liegt am Ende des Vollfrühlings. Es erfolgt Insektenbestäubung, Selbstbestäubung in der Knospe oder geöffneten Blüte. Bei den Diasporen erfolgt Selbstausbreitung oder sie werden durch Ameisen ausgebreitet.

Vorkommen

Das Verbreitungsgebiet des Hohe Veilchens liegt vorwiegend in den Steppen- und Waldsteppen Südosteuropas und Osteuropas. In Mitteleuropa gedeiht es als Stromtalpflanze nahezu auf das ganze Oberrheingebiet, das Donaudelta (mit Seitentälern), das Elbegebiet, die Oder- und Weichselniederungen beschränkt. Westlichste Vorposten im Burgunder Rhonetal. Nordgrenze bei 50° n. Br. im Baltikum. Teilareale in Zentralasien im westlichen Vorfeld einiger Gebirge (beispielsweise Altai).

In Mitteleuropa ist das Hohe Veilchen auf Feuchtbiotope spezialisiert und benötigt demnach einen feuchten, ja nassen, kalkhaltigen Lehm- oder Tonboden. Es besiedelt lichte Auenwälder und Sumpfwiesen. An Mittel- und Oberrhein, am oberen Main, an der Donau zwischen Iller und Isar, im Elbe-Saale-Gebiet bis Magdeburg tritt es selten auf; vereinzelt findet man es am Bodensee, in Franken, am Odenwald, im Alpenvorland und im Vorland des Schweizer Juras sowie um den Genfer See. In Österreich gibt es Vorkommen in den March- und Donauauen sowie in den Feuchtgebieten des Wiener Beckens. Es ist in Mitteleuropa eine Cnidion-Verbandscharakterart und kommt gern zusammen mit Molinia arundinacea vor.[1]

Literatur

  • Siegmund Seybold: Die Flora von Deutschland und der angrenzenden Länder. Ein Buch zum Bestimmen aller wild wachsenden und häufig kultivierten Gefäßpflanzen. Begründet von Otto Schmeil, Jost Fitschen. 95. vollständig überarbeitete und erweiterte Auflage. Quelle & Meyer, Wiebelsheim 2011, ISBN 978-3-494-01498-2.
  • Henning Haeupler, Thomas Muer: Bildatlas der Farn- und Blütenpflanzen Deutschlands. Herausgegeben vom Bundesamt für Naturschutz (= Die Farn- und Blütenpflanzen Deutschlands. Band 2). 2. korrigierte und erweiterte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2007, ISBN 978-3-8001-4990-2.
  • Oskar Sebald, Siegmund Seybold, Georg Philippi (Hrsg.): Die Farn- und Blütenpflanzen Baden-Württembergs. Band 2: Spezieller Teil (Spermatophyta, Unterklasse Dilleniidae): Hypericaceae bis Primulaceae. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 1990, ISBN 3-8001-3312-1.
  • Dietmar Aichele, Heinz-Werner Schwegler: Die Blütenpflanzen Mitteleuropas. 2. Auflage. Band 3: Nachtkerzengewächse bis Rötegewächse. Franckh-Kosmos, Stuttgart 2000, ISBN 3-440-08048-X.
  • Hohes Veilchen. In: FloraWeb.de. (Abschnitte Beschreibung und Ökologie)

Einzelnachweise

  1. a b Erich Oberdorfer: Pflanzensoziologische Exkursionsflora für Deutschland und angrenzende Gebiete. Unter Mitarbeit von Angelika Schwabe und Theo Müller. 8., stark überarbeitete und ergänzte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2001, ISBN 3-8001-3131-5, S. 675.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia Autoren und Herausgeber
original
visit source
partner site
wikipedia DE

Hohes Veilchen: Brief Summary ( German )

provided by wikipedia DE
 src= Die Blüte

Das Hohe Veilchen (Viola elatior) ist eine Pflanzenart aus der Gattung Veilchen (Viola) innerhalb der Familie der Veilchengewächse (Violaceae). Das Hauptverbreitungsgebiet ist Südosteuropa sowie Osteuropa; in Mitteleuropa sind die Vorkommen auf die großen Stromtäler begrenzt.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia Autoren und Herausgeber
original
visit source
partner site
wikipedia DE

Kõrge kannike ( Estonian )

provided by wikipedia ET

Kõrge kannike (Viola elatior) on kannikese perekonda kuuluv taimeliik.

Välislingid


license
cc-by-sa-3.0
copyright
Vikipeedia autorid ja toimetajad
original
visit source
partner site
wikipedia ET

Kõrge kannike: Brief Summary ( Estonian )

provided by wikipedia ET

Kõrge kannike (Viola elatior) on kannikese perekonda kuuluv taimeliik.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Vikipeedia autorid ja toimetajad
original
visit source
partner site
wikipedia ET

Violette élevée ( French )

provided by wikipedia FR

Viola elatior

La Violette élevée (Viola elatior) est une espèce végétale de la famille des Violaceae.

Synonyme

  • Viola erecta auct.

Description

Plante vivace et pubescente haute d'environ 20-40 cm et à larges Fleurs d'environ 2 cm. Les fleurs sont violet pâle. La tige sans ramifications, montant bien droit, est très caractéristique. La feuille a le limbe long, denté et, à la base, arrondi.

Caractéristiques

Plante plutôt hygrophile des vallées fluviales, qui pousse sur sols faiblement calcaires et peu enrichis en nutriments: prairies fraîches, humides ou inondables, non amendées et ourlets associés.

Voir aussi

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Auteurs et éditeurs de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia FR

Violette élevée: Brief Summary ( French )

provided by wikipedia FR

Viola elatior

La Violette élevée (Viola elatior) est une espèce végétale de la famille des Violaceae.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Auteurs et éditeurs de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia FR

Wysoka fijałka ( Q13248 )

provided by wikipedia HSB

Wysoka fijałka (łaćonsce: Viola elatior) je rostlina ze swójby fijałkowych rostlinow.

Wopisanje

Stejnišćo

Rozšěrjenje

Wužiwanje

Žórła

  • Aichele, D., Golte-Bechtle, M.: Was blüht denn da: Wildwachsende Blütenpflanzen Mitteleuropas. Kosmos Naturführer (1997)
  • Brankačk, Jurij: Wobrazowy słownik hornjoserbskich rostlinskich mjenow na CD ROM. Rěčny centrum WITAJ, wudaće za serbske šule. Budyšin 2005.
  • Kubát, K. (Hlavní editor): Klíč ke květeně České republiky. Academia, Praha (2002)
  • Lajnert, Jan: Rostlinske mjena. Serbske. Němske. Łaćanske. Rjadowane po přirodnym systemje. Volk und Wissen Volkseigener Verlag Berlin (1954)
  • Rězak, Filip: Němsko-serbski wšowědny słownik hornjołužiskeje rěče. Donnerhak, Budyšin (1920)
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors
original
visit source
partner site
wikipedia HSB

Wysoka fijałka: Brief Summary ( Q13248 )

provided by wikipedia HSB

Wysoka fijałka (łaćonsce: Viola elatior) je rostlina ze swójby fijałkowych rostlinow.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors
original
visit source
partner site
wikipedia HSB

Aukštoji našlaitė ( Lithuanian )

provided by wikipedia LT
Binomas Viola elatior
Sinonimai Viola erecta (Gilib.)

Aukštoji našlaitė (Viola elatior) – našlaitinių (Violaceae) šeimos našlaičių (Viola) genties augalas. Tai labai reta rūšis, įrašyta į Lietuvos raudonąją knygą.

Biologija

"
Žiedas
"
Augalas

Tai daugiametis 15–30 cm aukščio žolinis augalas. Stiebas status, kaip ir visas augalas, apaugęs trumpais plaukeliais, tolygiai lapuotas. Lapai 3–7 cm ilgio, lancetiški arba kiaušiniškai lancetiški, pamate nukirsti arba negiliai širdiški; prielapiai labai stambūs, lapiniai, lancetiški, apatinėje dalyje įpjaustytai dantyti, viršutinėje lygiakraščiai. Viršutiniai prielapiai ilgesni už lapkočius, o viduriniai tokio pat ilgio.

Žydi gegužės–liepos mėnesiais. Žiedai stambūs, iki 2 cm ilgio. Vainiklapiai šviesiai mėlyni, su tamsiai mėlynais ruoželiais ir balsvu pamatu. Plinta sėklomis, kurias gali išnešioti ir skruzdėlės. Dėžutė briaunota, smailiaviršūnė, plika.

Paplitimas ir augimvietės

Natūraliai paplitusi Skandinavijoje, Atlantinėje, Vidurio ir Rytų Europoje, Vakarų Sibire, Šiaurinėje Azijoje. Lietuvoje labai reta, aptikta Prienų bei Vilniaus apylinkėse.

Auga drėgnuose miškuose bei krūmuose, pamiškėse, upių slėniuose, užliejamose pievose.

Apsauga

Aukštoji našlaitė įrašyta į saugomų augalų sąrašus 1981 m. [1] Augalas nyksta naikinant buveines – kertant bei sausinant miškus, keičiant upių slėnius.

Literatūra

  • Lietuvos TSR Flora, Lietuvos TSR mokslų akademija (dab. Lietuvos mokslų akademija), Vilnius, Mokslas, 1971, IV tomas, 716–717 p.

Šaltiniai

Vikiteka

  1. Lietuvos raudonoji knyga. Red Data Book of Lithuania, Vilnius, 2007, 440 p.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Vikipedijos autoriai ir redaktoriai
original
visit source
partner site
wikipedia LT

Aukštoji našlaitė: Brief Summary ( Lithuanian )

provided by wikipedia LT

Aukštoji našlaitė (Viola elatior) – našlaitinių (Violaceae) šeimos našlaičių (Viola) genties augalas. Tai labai reta rūšis, įrašyta į Lietuvos raudonąją knygą.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Vikipedijos autoriai ir redaktoriai
original
visit source
partner site
wikipedia LT

Fiołek wyniosły ( Polish )

provided by wikipedia POL
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Fiołek wyniosły (Viola elatior Fr.) – gatunek roślin z rodziny fiołkowatych (Violaceae). Występuje w Azji i w Europie[2]. W Polsce gatunek rzadki; rośnie w dolinach dużych rzek[3].

Morfologia

Łodyga
Do 60 cm wysokości, owłosiona.
Liście
Szarozielone, owłosione na nerwach, jajowatolancetowate lub lancetowate, karbowane. Ogonek liściowy oskrzydlony. Liście górne w nasadzie ucięte lub sercowate. Przylistki owłosione. Średnie przylistki liściowate, dłuższe od połowy ogonka. Górne przylistki piłkowane, dłuższe od ogonków.
Kwiaty
Jasnobłękitne, około 2 cm długości, na długich szypułkach. Działki kielicha zaostrzone, niejednakowe. Pylniki długości około 3 mm[4].
Owoc
Naga torebka.

Biologia i ekologia

Bylina, geofit. Rośnie na łąkach, brzegach lasów i w zaroślach. Kwitnie w maju i czerwcu. Gatunek charakterystyczny łąk selernicowych ze związku Cnidion dubii[5].

Zagrożenia

Roślina umieszczona na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski (2006)[6] w grupie gatunków wymierających (kategoria zagrożenia: E). W wydaniu z 2016 roku otrzymała kategorię EN (zagrożony)[7]. Znajduje się także w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin w grupie gatunków zagrożonych (kategoria EN)[8].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-11-30].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-01-10].
  3. Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce, AdamA. Zając (red.) i inni, Kraków: Pracownia Chorologii Komputerowej Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, ISBN 83-915161-1-3, OCLC 831024957 .
  4. Szafer W., Kulczyński S., Pawłowski B. Rośliny polskie. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1969.
  5. WładysławW. Matuszkiewicz WładysławW., Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, ISBN 83-01-13520-4, OCLC 749271059 .
  6. Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, 2006. ISBN 83-89648-38-5.
  7. Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.: Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, 2016. ISBN 978-83-61191-88-9.
  8. Zarzycki K., Kaźmierczakowa R., Mirek Z.: Polska Czerwona Księga Roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Wyd. III. uaktualnione i rozszerzone. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody PAN, 2014. ISBN 978-83-61191-72-8.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Fiołek wyniosły: Brief Summary ( Polish )

provided by wikipedia POL

Fiołek wyniosły (Viola elatior Fr.) – gatunek roślin z rodziny fiołkowatych (Violaceae). Występuje w Azji i w Europie. W Polsce gatunek rzadki; rośnie w dolinach dużych rzek.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Storviol ( Swedish )

provided by wikipedia SV

Storviol (Viola elatior) är en art i familjen violväxter som är förekommer naturligt från Europa till Uzbekistan, västra Sibirien och nordvästra Kina. Arten odlas ibland som trädgårdsväxt i Sverige.

Synonymer

Viola canina subsp. elatior (Fries) J.W.A. Wigand
Viola erecta Gilib.
Viola montana L. nom. rej.
Viola montana var. elatior (Fries) Regel

Externa länkar

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia författare och redaktörer
original
visit source
partner site
wikipedia SV

Storviol: Brief Summary ( Swedish )

provided by wikipedia SV

Storviol (Viola elatior) är en art i familjen violväxter som är förekommer naturligt från Europa till Uzbekistan, västra Sibirien och nordvästra Kina. Arten odlas ibland som trädgårdsväxt i Sverige.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia författare och redaktörer
original
visit source
partner site
wikipedia SV

Фіалка висока ( Ukrainian )

provided by wikipedia UK

Опис

Viola elatior2.JPG

Багаторічна рослина 20–50 см заввишки. Листки від подовжено-трикутних до ланцетних; прилистки ланцетні, майже цілокраї, лише біля основи зубчасті. Квітки блакитні, діаметром 15–30 см[1]. Рослина піднята, м'яковолоса. Базального листя немає; стеблове листя черешкове. Насіння зворотнояйцеподібне, вільна частина арилу менше 1/6 від довжини насіння, 2.1–2.4 x 1.2–1.4 мм; поверхня блискуча, від горіхово-коричневого до темно-коричневого забарвлення. 2n = 40[4].

Екологія

Геофіт. Є запилення комахами, самозапилення в бутоні або відкритій квітці. Діаспори саморозповсюджуються або поширюються мурахами.

Поширення

Європа: Естонія, Латвія, Литва, Молдова, Росія, Україна, Австрія, Чехія, Словаччина, Німеччина, Угорщина, Польща, Швейцарія, Болгарія, Боснія-Герцеговина, Словенія, Сербія, Італія, Румунія, Франція; Азія: Китай, Казахстан, Киргизстан, Таджикистан, Туркменістан, Узбекистан, Росія, Іран, Азербайджан, Грузія[5][6].

В Україні зростає на узліссях, у чагарниках — у Лісостепу, Степу та Г. Криму[1]. Входить у переліки видів, які перебувають під загрозою зникнення на територіях Житомирської, Закарпатської, Київської областей[2].


Див. також

Джерела

  1. а б в Доброчаева Д. Н., Котов М. И., Прокудин Ю. Н., и др. Определитель высших растений Украины. — К. : Наук. думка, 1987. — С. 105. (рос.)(укр.)
  2. а б Андрієнко Т.Л., Перегрим М.М. (уклад.). Офіційні переліки регіонально рідкісних рослин адміністративних територій України (довідкове видання). — Київ : Альтерпрес, 2012. — 148 с. — ISBN 978-966-542-512-0.
  3. Viola elatior // Ю. Кобів. Словник українських наукових і народних назв судинних рослин (Серія «Словники України»). — Київ : Наукова думка, 2004. — 800 с. — ISBN 966-00-0355-2.
  4. Bojnanský, V.; Fargašová, A. Atlas of Seeds and Fruits of Central and East-European Flora. — Springer Science & Business Media, 2007. — С. 477.
  5. The Euro+Med PlantBase. Процитовано 06.04.2018. (англ.)
  6. Germplasm Resources Information Network (GRIN). Процитовано 06.04.2018. (англ.)


license
cc-by-sa-3.0
copyright
Автори та редактори Вікіпедії
original
visit source
partner site
wikipedia UK

Фиалка высокая ( Russian )

provided by wikipedia русскую Википедию
Царство: Растения
Подцарство: Зелёные растения
Отдел: Цветковые
Надпорядок: Rosanae
Семейство: Фиалковые
Род: Фиалка
Вид: Фиалка высокая
Международное научное название

Viola elatior Fr., 1828, nom. cons. prop.

Wikispecies-logo.svg
Систематика
на Викивидах
Commons-logo.svg
Изображения
на Викискладе
NCBI 97427EOL 1278343GRIN t:41714IPNI 868097-1TPL kew-2460312

Фиа́лка высо́кая (лат. Vīola elātior) — вид двудольных цветковых растений, включённый в род Фиалка (Viola) семейства Фиалковые (Violaceae).

Ботаническое описание

Фиалка высокая — многолетнее травянистое растение 15—50 см высотой. Прикорневые листья отсутствуют. Стеблевые листья ланцетовидно-сердцевидные, 3—9 см длиной. Прилистники до 1,5 см длиной, обычно зубчатые.

Цветки 2—2,5 см в диаметре, бледно-голубого цвета.[2]

Коробочка при созревании не опускающаяся на землю, а взрывающаяся и выбрасывающая наружу семена. Семена мелкие, обратнояйцевидные, с ариллусом, 2,1—2,4×1,2—1,4 мм, с блестящей тёмно-коричневой поверхностью[3].

Число хромосом 2n = 40.

Ареал

Фиалка высокая широко распространена в Евразии, однако достаточно редка. Произрастает на заливных лугах, в зарослях кустарников на болотах, на опушках лесов[3].

Таксономия

ещё 34 семейства, в том числе Клузиевые, Мальпигиевые, Молочайные и Страстоцветные
(согласно Системе APG III) ещё около 200 видов порядок Мальпигиецветные род Фиалка отдел Цветковые, или Покрытосеменные семейство Фиалковые вид Фиалка высокая ещё 58 порядков цветковых растений
(по Системе APG III) ещё около 15 родов

Синонимы

В 2010 году было предложено законсервировать название Viola elatior с синонимами V. hornemanniana и V. stipulacea как гораздо более часто и однозначно употребляемое, а также отвергнуть название V. montana как наиболее неоднозначно трактуемое. IAPT одобрила это предложение, соответствующие поправки будут внесены в следующий Кодекс ботанической номенклатуры.

Примечания

  1. Об условности указания класса двудольных в качестве вышестоящего таксона для описываемой в данной статье группы растений см. раздел «Системы APG» статьи «Двудольные».
  2. 2. Viola // The European Garden Flora. — II. — 2011. — Vol. IV. — P. 105. — ISBN 978-0-521-76160-4.
  3. 1 2 Bojňanský, V.; Fargašová, A. Atlas of Seeds and Fruits of Central and East-European Flora. — Springer, 2007. — P. 477. — 1046 p. — ISBN 1-4020-5361-4.
 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Авторы и редакторы Википедии

Фиалка высокая: Brief Summary ( Russian )

provided by wikipedia русскую Википедию

Фиа́лка высо́кая (лат. Vīola elātior) — вид двудольных цветковых растений, включённый в род Фиалка (Viola) семейства Фиалковые (Violaceae).

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Авторы и редакторы Википедии

高堇菜 ( Chinese )

provided by wikipedia 中文维基百科
二名法 Viola elatior
Fries

高堇菜学名Viola elatior)为堇菜科堇菜属下的一个种。

参考文献

扩展阅读

小作品圖示这是一篇與植物相關的小作品。你可以通过编辑或修订扩充其内容。
 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
维基百科作者和编辑

高堇菜: Brief Summary ( Chinese )

provided by wikipedia 中文维基百科

高堇菜(学名:Viola elatior)为堇菜科堇菜属下的一个种。

license
cc-by-sa-3.0
copyright
维基百科作者和编辑