dcsimg

Prímula acaule ( Catalan; Valencian )

provided by wikipedia CA

Prímula acaule, Primula vulgaris (sinònim P. acaulis (L.) Hill) és una espècie de planta amb flor del gènere Primula nativa de l'oest i sud d'Europa (des de les illes Faroe i Noruega al sud fins a Portugal, i a l'est fins a Alemanya, Ucraïna, Crimea, i els Balcans), nord-oest d'Àfrica(Algèria), i sud-oest d'Àsia (Turquia a l'est fins a Iran).[1][2] Als Països Catalans es troba només a Catalunya (conca del Ter, naixement del Llobregat, Castelltallat, Ports de Tortosa-Beseit) i a la Serra de Tramuntana de Mallorca (subespècie balearica).[3]

Descripció

 src=
Flors

És una planta perenne herbàcia, de creixement lent, de 10–30 cm d'alt, amb una roseta basal de fulles les quals fan de 5–25 cm de llarg i 2–6 cm d'ampla amb marges irregularment de crenats a dentats i normalment una tija molt curta, pràcticament inapreciable que fa que sembli que les flors surtin directament des de terra (acaulis vol dir sense tija). Les flors fan de 2–4 cm de diàmetre, de color groc pàl·lid, blanques vermelles o porpres. El fruit és una càpsula i les llavors són petites i negres.[4][5]

Floreix a finals d'hivern i principi de primavera, essent una de les primeres plantes a florir a gran part d'Europa. Als Països Catalans, on creix des dels 100 als 1.300 m d'altitud, floreix de febrer a abril.

Subespècies

N'hi ha tres:[1][5]

  • Primula vulgaris subspecies vulgaris. oest d'Europa amb flors groc pàl·lid.
  • Primula vulgaris subsp. balearica (Willk.) W.W.Sm. & Forrest. Balears (endèmica). Flors blanques.
  • Primula vulgaris subsp. sibthorpii (Hoffmanns.) W.W.Sm. & Forrest. Balkans, sud-oest d'Àsia amb flors rosades a vermelles o porpres.

Cultiu

Hi ha nombrosos cultivars seleccionats per jardineria, sovint derivats de la subespècie sibthorpii o híbrids entre les subespècies.[5]

Comestibilitat

Es poden menjar tant les fulles com les flors, amb un gust intermedi entre l'enciam i plantes d'amanida més amargants. De les fulles se'n pot fer una infusió i de les flors una mena de vi.

Cultura

La prímula acaule era la flor preferida de Benjamin Disraeli. Es va votar com la flor del comtat de Devon el 2002.[6]

Referències

En altres projectes de Wikimedia:
Commons
Commons (Galeria)
Commons
Commons (Categoria) Modifica l'enllaç a Wikidata
Viquiespècies
Viquiespècies
  1. 1,0 1,1 Flora Europaea: Primula vulgaris
  2. Germplasm Resources Information Network: Primula vulgaris
  3. Bolòs i Vigo Flora dels Països Catalans
  4. Blamey, M. & Grey-Wilson, C. (1989). Flora of Britain and Northern Europe. ISBN 0-340-40170-2
  5. 5,0 5,1 5,2 Huxley, A, ed. (1992). New RHS Dictionary of Gardening. ISBN 0-333-47494-5
  6. Plantlife website County Flowers page
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autors i editors de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia CA

Prímula acaule: Brief Summary ( Catalan; Valencian )

provided by wikipedia CA

Prímula acaule, Primula vulgaris (sinònim P. acaulis (L.) Hill) és una espècie de planta amb flor del gènere Primula nativa de l'oest i sud d'Europa (des de les illes Faroe i Noruega al sud fins a Portugal, i a l'est fins a Alemanya, Ucraïna, Crimea, i els Balcans), nord-oest d'Àfrica(Algèria), i sud-oest d'Àsia (Turquia a l'est fins a Iran). Als Països Catalans es troba només a Catalunya (conca del Ter, naixement del Llobregat, Castelltallat, Ports de Tortosa-Beseit) i a la Serra de Tramuntana de Mallorca (subespècie balearica).

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autors i editors de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia CA

Prvosenka bezlodyžná ( Czech )

provided by wikipedia CZ

Prvosenka bezlodyžná (Primula vulgaris) je vytrvalá, 5−10 cm vysoká bylina. Listy, 5–25 cm dlouhé a 2–6 cm široký, uspořádané v přízemní růžici jsou měkké, svrasklé, podvinuté, čepel podlouhle obvejčitá, k bázi zúžená v řapík, nepravidelně zubatá. Květy jednotlivé na 5 až 10 cm vysokých stopkách vyrůstající z listové růžice, bílé, žluté nebo červené.[1] Kvete brzy na jaře (březen až duben), jedna z prvních jarních květin ve většině Evropy. Původem je v západní a jižní Evropě.

Prvosence bezlodyžné se daří na polostinném až slunném stanovišti, půda by měla být těžší, humózní, vlhčí. Množí se dělením, řízky nebo semeny.[1]

 src=
Primula vulgaris subsp. sibthorpii

Poddruhy

  • Primula vulgaris subsp. vulgaris Huds. − žluté květy (jižní a západní Evropa)
  • Primula vulgaris subsp. balearica (Willk.) W.W.Sm. & Forrest − bílé věty (Baleáryendemit)
  • Primula vulgaris subsp. sibthorpii (Hoffmanns.) W.W.Sm. & Forrest. Balkans − květy růžové, červené či fialové (jihozápadní Asie)

Odkazy

Reference

V tomto článku byl použit překlad textu z článku Primula vulgaris na anglické Wikipedii.

  1. a b botanika.wendys.cz - prvosenka bezlodyžná

Externí odkazy

Pahýl
Tento článek je příliš stručný nebo postrádá důležité informace.
Pomozte Wikipedii tím, že jej vhodně rozšíříte. Nevkládejte však bez oprávnění cizí texty.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia autoři a editory
original
visit source
partner site
wikipedia CZ

Prvosenka bezlodyžná: Brief Summary ( Czech )

provided by wikipedia CZ

Prvosenka bezlodyžná (Primula vulgaris) je vytrvalá, 5−10 cm vysoká bylina. Listy, 5–25 cm dlouhé a 2–6 cm široký, uspořádané v přízemní růžici jsou měkké, svrasklé, podvinuté, čepel podlouhle obvejčitá, k bázi zúžená v řapík, nepravidelně zubatá. Květy jednotlivé na 5 až 10 cm vysokých stopkách vyrůstající z listové růžice, bílé, žluté nebo červené. Kvete brzy na jaře (březen až duben), jedna z prvních jarních květin ve většině Evropy. Původem je v západní a jižní Evropě.

Prvosence bezlodyžné se daří na polostinném až slunném stanovišti, půda by měla být těžší, humózní, vlhčí. Množí se dělením, řízky nebo semeny.

 src= Primula vulgaris subsp. sibthorpii
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia autoři a editory
original
visit source
partner site
wikipedia CZ

Stängellose Schlüsselblume ( German )

provided by wikipedia DE
Wissenschaftlicher Name Primula vulgaris Huds.

Die Stängellose Schlüsselblume (Primula vulgaris Huds. [1], Syn.: Primula acaulis (L.) Hill, Primula veris var. acaulis L.) ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Primeln (Primula). Andere Namen für die Art sind Schaftlose Schlüsselblume, Schaftlose Primel oder Erd-Primel. Exemplare in Parks und Gärten sind fast immer gepflanzte oder verwilderte Gartensorten und Hybriden und werden auch Garten-Primeln genannt.

Beschreibung

 src=
Illustration aus Flora Batava, Volume 14
 src=
Habitus, Laubblätter und Blüten

Erscheinungsbild und Laubblatt

Die Stängellose Schlüsselblume ist eine ausdauernde, krautige Pflanze, die Wuchshöhen von 5 bis 10 Zentimeter erreicht. Das Rhizom ist kurz.

Die Rippen auf der Unterseite der Blattspreite, die Spreitenränder, die Blütenstiele und die Kanten des Kelches sind mit etwa 2 Millimeter langen, gegliederten Trichomen besetzt. Auf der Blattunterseite und vereinzelt auf den übrigen Pflanzenteilen finden sich kurze, helle Drüsenhaare.

Die Laubblätter sind in der Knospenlage rückwärts eingerollt. Die Blattspreite ist zur Blütezeit zwischen 3 und 6 Zentimeter lang und vergrößert sich bis zur Fruchtreife. Sie ist runzlig, häutig, verkehrt-eiförmig oder länglich und an der Spitze abgerundet. Der Spreitengrund verschmälert sich allmählich in den kurzen, geflügelten Blattstiel. Der Blattrand ist unregelmäßig gezähnt mit stumpfen Zähnen.

Blütenstand und Blüte

Die Blütezeit reicht von März bis April. Der Blütenstandsschaft ist extrem kurz, daher entspringen bis zu 25 Blüten grundständig in der Mitte der Blattrosette. Die Hüllblätter sind aus breitem Grund lineal, blass und viel kürzer als die 5 bis 10 Zentimeter langen Blütenstiele.

Die geruchlosen, zwittrigen Blüten sind radiärsymmetrisch und fünfzählig mit doppelter Blütenhülle. Die fünf Kelchblätter sind auf einer Länge zwischen 12 und 15 Millimeter walzenförmig, anliegend und kantig verwachsen. Die linealisch-dreieckigen Kelchzähne sind weniger als halb so lang wie die Kelchröhre. Die Kanten der Kelchröhre sind grün, alle anderen Kelchteile gelblich. Die fünf häufig schwefelgelben Kronblätter sind verwachsen. Trocknen die Kronblätter, verfärben sie sich ins Grünliche. Die Kronröhre ist etwas länger als der Kelch, der Schlund zeigt fünf dreieckige, orange Flecken. Der flache Kronsaum weist einen Durchmesser zwischen 2,5 und 3,5 Zentimeter auf. Die Kronzipfel sind verkehrt-herzförmig.

Frucht und Samen

Es bildet sich eine eiförmige Kapselfrucht, die zirka zwei Drittel so lang wie der Kelch ist. Die Samen messen etwa 2,5 Millimeter in der Länge und sind von brauner Farbe mit warziger Oberfläche.

Chromosomenzahl

Die Chromosomenzahl beträgt 2n = 22.[2]

Ökologie

 src=
Heterostylie: Links die Form mit langem Griffel, rechts die Form mit kurzem Griffel. 1 = Blütenkrone, 2 = Kelch, 3 = Staubblätter und 4 = Griffel

Wie viele Landpflanzen lebt die Stängellose Schlüsselblume in Symbiose mit Arbuskulären Mykorrhizapilzen (Glomeromycetes). Die Pflanzen erreichen im Mittel ein Alter zwischen 10 und 30 Jahren, es wurden aber auch Exemplare beobachtet, die über 48 Jahre alt wurden. Junge Individuen blühen das erste Mal im Alter von 20 Monaten.

Die meisten (90 %) Individuen sind heterostyl, die Minderheit monostyl. Die Blüten der Art werden von einer Vielzahl von Insekten, wie Schmetterlinge (Lepidoptera), Hautflüglern (Hymenoptera), Käfern (Coleoptera), Zweiflüglern (Diptera) und anderen, besucht. Welche Besucher Bestäuber sind, ist nicht schlussendlich erforscht. Gute Bestäuber sollen jedoch Hummeln (Bombus) und Wollschweber der Gattung Bombylius sein. Die häufigsten Besucher der Blüten sind jedoch kleine Käfer der Gattung Meligethes – oft finden sich bis zu 12 über und über mit Pollen bedeckte Individuen in einer einzelnen Blüte. Die Käfer fliegen auch von Blüte zu Blüte und kommen zumindest theoretisch gut als Bestäuber in Frage.

Die Samen haben ein Elaiosom und werden von Ameisen (Formicidae) verbreitet (Myrmekochorie).

Die Larven vieler Schmetterlinge leben von den Laubblättern, dies sind vor allem Arten aus den Gattungen Xestia, Noctua, Diarsia und Idaea und andere.

Die Stängellose Schlüsselblume wird vom Rostpilz Puccinia primulae befallen.[3] Auch die Blattpilze Ramularia primulae und Septoria primulae sind nachgewiesen.[4]

 src=
Stängellose Schlüsselblume (Primula vulgaris) in Spanien

Vorkommen und Gefährdung

Das ursprüngliche Verbreitungsgebiet der Stängellosen Schlüsselblume umfasst das westliche und südliche Europa. Im Norden reicht das Verbreitungsgebiet vom mittleren Norwegen über England, Dänemark, Norddeutschland, die Niederlande, Belgien und Frankreich bis nach Südportugal im Süden. Nach Osten hin verläuft das Verbreitungsgebiet durch die südeuropäischen Halbinseln bis in die Krim, nach Syrien, Kleinasien und Armenien. Die Stängellose Schlüsselblume erreicht Algerien und Marokko und ist damit neben Primula simensis in Äthiopien eine von nur zwei in Afrika heimischen Primel-Arten.

Die Stängellose Schlüsselblume gilt als euatlantisch-mediterran-montanes Florenelement. Sie ist in Mitteleuropa sehr lückenhaft verbreitet. Typische natürliche Nachbarschaften bestehen aus bis zu 38 Individuen, die bis zu 30 Quadratmeter einnehmen, größere Bestände liegen zwischen 18 und 61 m².[5] An manchen Orten ist die Stängellose Schlüsselblume sicherlich angepflanzt, sie verwildert sehr leicht.

In Mitteleuropa kommt die Stängellose Schlüsselblume in Schleswig-Holstein und in Mecklenburg, im Bodenseegebiet, im Schweizer Mittelland und am Genfer See sowie in den Tälern der Schweizer Nordalpen, im Wallis, im Tessin, in Vorarlberg sowie in Ober- und Niederösterreich kommt sie zerstreut vor, sie tritt dort in lockeren individuenreichen Beständen auf. Sie steigt in den Südketten der Alpen bis in Höhenlagen von etwa 1500 Metern auf.

Die Vorkommen in Deutschland werden in der Roten Liste gefährdeter Arten als gefährdet geführt und im Bundesnaturschutzgesetz als besonders geschützt bezeichnet.[6] Häufige bis seltene Vorkommen gibt es in allen österreichischen Bundesländern sowie im Fürstentum Liechtenstein und Südtirol, wobei die Bestände in Salzburg und Liechtenstein als eingebürgert gelten. Die Vorkommen in der Rheinregion, im nördlichen Alpenvorland und in den Bereichen der Pannonischen Florenprovinz gelten als gefährdet und sind in der Roten Liste der gefährdeten Arten Österreichs vertreten.[7]

Die Stängellose Schlüsselblume gedeiht auf frischem, gutem und etwas beschattetem Boden. Sie findet sich vor allem an Bachläufen, unter Gebüschen, in Obstgärten und lichten, feuchten Laubwäldern. Vereinzelt tritt sie auch auf Wiesen auf. Die Stängellose Schlüsselblume gedeiht in Mitteleuropa am besten auf nährstoffreichen, aber kalkarmen, humosen, lockeren und oft steinigen Lehmböden in wintermilden Lagen.

Primula vulgaris ist in Mitteleuropa eine Charakterart der Ordnung Fagetalia-, kommt aber auch in Prunetalia-Gesellschaften oder in frischen, mageren Arrhenatheretalia-Gesellschaften vor.[2]

 src=
Illustration von Jacob Sturm, 1 = Mehl-Primel (Primula farinosa), 2 = Stängellose Schlüsselblume (Primula vulgaris)

Systematik

Die Erstveröffentlichung von Primula vulgaris erfolgte durch William Hudson. Ein Synonym für Primula vulgaris Huds. ist Primula acaulis (L.) Hill.[1]

Je nach Autor existieren mehrere Unterarten, Varietäten oder Formen:

  • Primula vulgaris Huds. subsp. vulgaris:
  • Primula vulgaris subsp. atlantica (Maire & Wilczek) Greuter & Burdet.: Wie Primula vulgaris subsp. balearica aber mit kürzeren Blütenstielen, kommt in den Bergen Algeriens und Marokkos vor.
  • Primula vulgaris subsp. balearica (Willk.) W.W.Smith & Forrest.: Mit duftenden Blüten und fast kahlen Blättern, kommt in den Bergen Mallorcas vor.
  • Primula vulgaris subsp. heterochroma (Stapf) W.W.Smith & Forrest: Mit blau-violetten Blüten, kommt am Kaspischen Meer vor.
  • Primula vulgaris subsp. rubra (Sm.) Arcangeli: Mit purpurfarbenen oder roten Blüten, vor allem im Osten des Verbreitungsgebiets.
  • Primula vulgaris var. caulescens (Koch) Schinz & Thellung.: Mit verlängerten, mehrblütigen Blütenstielen.[8]
  • Primula vulgaris f. albiflora Evers: Mit gelblich-weißer bis reinweißer Blüte.

Wahrscheinlich hat sich Primula vulgaris durch wiederholte Mutation aus der Hohen Schlüsselblume (Primula elatior) entwickelt, wobei vor allem die lebenswichtige Entwicklung des Elaiosoms und damit der Myrmekochorie einen evolutionären Vorteil bildete.

Hybride

 src=
Hybriden von Primula vulgaris in breiter Farbauswahl
 src=
Hybriden von Primula vulgaris weiss und hellgelb

Die Stängellose Schlüsselblume ist eine wichtige Kulturpflanze und die wichtigste Kulturprimel. Hybriden existieren in allen möglichen Farbenspielarten, wie weiß, gelb und rot, oder braun und rot in allen Abstufungen, ferner dunkelrot, rosarot, lila, purpurn, schwarzbraun, dunkelblau. Der Schlund ist dabei in der Regel sattgelb gefärbt.

Durch Kreuzung mit der Echten Schlüsselblume (Primula veris) entstehen Hybriden, die als Primula ×polyantha Mill. klassifiziert werden und sowohl in den morphologischen als auch in den ökologischen Merkmalen zwischen den Elternarten stehen. Auch Kreuzungen mit der Hohen Schlüsselblume (Primula elatior) sind möglich und erzeugen schafttragende, fertile Hybriden, die Primula ×digenea A.Kern heißen.[9][10] Auch die Dreifach-Hybride Primula vulgaris × P. veris × P. elatior existiert, wenngleich sie selten ist; sie wird Primula ×murbeckii Lindq. genannt.

An Standorten, an denen sich das Vorkommen mehrerer dieser Primelarten überschneidet, entstehen auch auf natürliche Weise Hybriden, die schwierig zu bestimmen sind.

Nutzung

In der Vergangenheit wurde die Stängellose Schlüsselblume auch als Heilpflanze genutzt. Sie enthält geringe Mengen an Saponinen, aber deutlich weniger als die Echte Schlüsselblume und wurde bei Erkältungserkrankungen verabreicht.

Heute steht die Nutzung als Zierpflanze sehr im Vordergrund. Hybriden der Stängellosen Schlüsselblume haben in Deutschland einen Marktanteil von 6 % der verkauften Beetpflanzen, was einem Marktvolumen von 120 Millionen Euro (2008) entspricht.[11] Weltweit betrug die Anbaufläche 1.841.724 Hektar.[12]

Quellen

Literatur

  • Hans Jacquemyn, Patrick Endels, Rein Brys, Martin Hermy, Stanley R. J. Woodell: Biological Flora of the British Isles No. 254: Primula vulgaris Huds. (P. acaulis (L.) Hill). In: Journal of Ecology. Band 97, Nr. 4, 2009, S. 812–833, doi:10.1111/j.1365-2745.2009.01513.x (englisch).
  • Gustav Hegi: Primula vulgaris. In: Illustrierte Flora von Mitteleuropa. 5, 3. Teil. J. F. Lehmanns, München 1926, S. 1743–1746.
  • Dietmar Aichele, Heinz-Werner Schwegler: Die Blütenpflanzen Mitteleuropas, Franckh-Kosmos-Verlag, 2. überarbeitete Auflage 1994, 2000, Band 3, ISBN 3-440-08048-X

Einzelnachweise

  1. a b R. K. Brummitt, R. D. Meikle: The correct Latin names for the primrose and the oxlip, Primula vulgaris Hudson and P. elatior (L.) Hill. In: Watsonia. Band 19, Nr. 3, 1969, S. 181–184 (englisch, PDF-Datei).
  2. a b Erich Oberdorfer: Pflanzensoziologische Exkursionsflora für Deutschland und angrenzende Gebiete. Unter Mitarbeit von Angelika Schwabe und Theo Müller. 8., stark überarbeitete und ergänzte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2001, ISBN 3-8001-3131-5, S. 736.
  3. Peter Zwetko: Die Rostpilze Österreichs. Supplement und Wirt-Parasit-Verzeichnis zur 2. Auflage des Catalogus Florae Austriae, III. Teil, Heft 1, Uredinales. (PDF; 1,8 MB).
  4. Cybertruffle's Robigalia, Observations of fungi and their associated organisms abgerufen am 15. April 2015
  5. C. M. Cahalan, C. Gliddon: Genetic neighbourhood sizes in Primula vulgaris. In: Heredity. Band 54, Nr. 1, Februar 1985, ISSN 0018-067X, S. 65–70, doi:10.1038/hdy.1985.9 (englisch).
  6. Primula vulgaris Huds., Schaftlose Primel. In: FloraWeb.de. letzter Zugriff 15. Januar 2015 mit Verbreitungskarte für Deutschland Verbreitungskarte für Deutschland. In: Floraweb. und Gefährdungs- und Schutzangaben online.
  7. Manfred A. Fischer, Karl Oswald, Wolfgang Adler: Exkursionsflora für Österreich, Liechtenstein und Südtirol. 3., verbesserte Auflage. Land Oberösterreich, Biologiezentrum der Oberösterreichischen Landesmuseen, Linz 2008, ISBN 978-3-85474-187-9, S. 685.
  8. R. Miller Christy: Primula vulgaris var. caulescens. In: New Phytologist. Band 22, Nr. 5, Dezember 1923, S. 233–239, JSTOR:2427682 (englisch).
  9. A. Kerner: Die Primulaceen-Bastarte der Alpen. In: Österreichische Botanische Zeitschrift. Band 25, Nr. 3, 1875, S. 77–82, doi:10.1007/BF01614605.
  10. S. R. J. Woodell: Natural Hybridization in Britain between Primula vulgaris Huds. (the primrose) and P. elatior (L.) Hill (the oxlip). In: Watsonia. Band 7, Nr. 3, 1969, S. 115–127 (englisch, PDF-Datei).
  11. Richard Niehues: Die wichtigsten Pflanzen im grünen Einzelhandel. In: DEGA Produktion & Handel. 2009 (PDF-Datei).
  12. International Trade Centre UNCTAD/WTO (Hrsg.): Overview of World Production and Marketing of Organic Wild Collected Products. MDS-07-139.E. Genf 2007 (englisch, PDF-Datei).

Weblinks

 src= Commons: Stängellose Schlüsselblume (Primula vulgaris) – Album mit Bildern, Videos und Audiodateien
Gesundheitshinweis Dieser Artikel behandelt ein Gesundheitsthema. Er dient nicht der Selbstdiagnose und ersetzt keine Arztdiagnose. Bitte hierzu den Hinweis zu Gesundheitsthemen beachten!  src= Dieser Artikel wurde am 2. März 2010 in dieser Version in die Liste der lesenswerten Artikel aufgenommen.
 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia Autoren und Herausgeber
original
visit source
partner site
wikipedia DE

Stängellose Schlüsselblume: Brief Summary ( German )

provided by wikipedia DE

Die Stängellose Schlüsselblume (Primula vulgaris Huds. , Syn.: Primula acaulis (L.) Hill, Primula veris var. acaulis L.) ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Primeln (Primula). Andere Namen für die Art sind Schaftlose Schlüsselblume, Schaftlose Primel oder Erd-Primel. Exemplare in Parks und Gärten sind fast immer gepflanzte oder verwilderte Gartensorten und Hybriden und werden auch Garten-Primeln genannt.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia Autoren und Herausgeber
original
visit source
partner site
wikipedia DE

Kääpiöesikko ( Finnish )

provided by wikipedia FI

Kääpiöesikko (Primula vulgaris) on monivuotinen ruohovartinen kukkiva kasvi, jota kasvatetaan koristekasvina.

Ulkonäkö ja koko

Kääpiöesikon kielenmuotoiset lehdet muodostavat ruusukkeen, jonka keskeltä nousee keväällä monia kellomaisia, halkaisijaltaan noin 2,5–3,5 cm:n kokoisia kukkia. Kukat ovat yleensä vaaleankeltaisia.[1]

Levinneisyys

Kääpiöesikkoa tavataan luonnonvaraisena Länsi-Euroopassa Färsaarilta Espanjan pohjoisosiin ja Italiaan asti. Sitä kasvaa paikoin Afrikan pohjoisrannikolla. Lähi-idässä kasvaa alalaji sibthorpii.[2]

Koristekasvina

Primula vulgaris 02.jpg
Primula vulgaris 03.jpg

Suomessa kääpiöesikoita myydään keskellä talvea sisäkasveiksi ruukuissa. Väreinä on tarjolla punainen, keltainen, valkoinen, sininen ja oranssi. Lisäksi kasvista on jalostettu myös kirjavia muotoja. Sisällä kasvi kukkii yhdestä kahteen viikkoa, villeässä pitempään kuin huoneenlämmössä. Talvella kukkineen kasvin voi keväällä istuttaa puutarhaan. Kasvi tarvitsee paljon valoa, mutta ei suoraa auringonpaahdetta.[3]

Lähteet

  1. Primula vulgaris (Pr/Prim) RHS. Viitattu 17.5.2014.
  2. Jordviva - Primula vulgaris Huds. Den Virtuella Floran. Naturhistoriska riksmuseet. Viitattu 17.5.2014. (ruotsiksi)
  3. Kääpiöesikko Kukkainfo. Viitattu 17.5.2014.

Aiheesta muualla

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedian tekijät ja toimittajat
original
visit source
partner site
wikipedia FI

Kääpiöesikko: Brief Summary ( Finnish )

provided by wikipedia FI

Kääpiöesikko (Primula vulgaris) on monivuotinen ruohovartinen kukkiva kasvi, jota kasvatetaan koristekasvina.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedian tekijät ja toimittajat
original
visit source
partner site
wikipedia FI

Stengelloze sleutelbloem ( Dutch; Flemish )

provided by wikipedia NL

De stengelloze sleutelbloem (Primula vulgaris) is een plant uit de sleutelbloemfamilie (Primulaceae). Het is een zeer zeldzame soort die groeit op grazige plaatsen, bijvoorbeeld in de duinen en in Drenthe. De plant bloeit al voordat de bladeren aan de bomen komen. In tegenstelling tot andere sleutelbloemen heeft het scherm van bloemen bij deze soort geen lange steel.

De stengelloze sleutelbloem staat in Nederland op de rode lijst als zeer zeldzaam en sterk afgenomen. In Nederland is de plant vanaf 1 januari 2017 niet meer wettelijk beschermd. Ook in België staat de plant op de rode lijst als zeer zeldzaam. Ze komt in Vlaanderen enkel nog voor in het Houtland, de streek rond Torhout en Zedelgem.

De bladeren zijn omgekeerd eirond, getand en de onderzijde is behaard. Het blad loopt naar onderen toe in een gevleugelde bladsteel.

De bloemen zijn bleekgeel en 2-3 cm breed. De kroonbladeren zijn aan de voet vergroeid tot een buis. De bloemen vormen een zittend scherm dat bloeit van maart tot mei.

De stengelloze sleutelbloem draagt een eivormige doosvrucht die omsloten wordt door de kelk.

 src=
Stengelloze sleutelbloem, Rijswijk, Nederland
 src=
In de duinen van Walcheren komen naast lichtgele sleutelbloemen ook lichtroze, rode en witte exemplaren voor.

Externe link

Stinsenplant en bijgoed
Kenmerkende stinsenplanten:adderwortel · blauwe anemoon · blauwe druifjes · bosanemoon · boerenkrokus · bonte krokus · bosgeelster · daslook · gele anemoon · gevlekt longkruid · gevlekte aronskelk · gewone vogelmelk · gewoon sneeuwklokje · grote bosaardbei · holwortel · herfsttijloos · Italiaanse aronskelk · Haarlems klokkenspel · knikkende vogelmelk · kievitsbloem · kraailook · lelietje-van-dalen · lenteklokje · mansoor · oosterse sterhyacint · trompetnarcis · vingerhelmbloem · vroege sterhyacint · wilde hyacint · wilde narcis · winterakonietBijkomende soorten:alpenbes · armbloemig look · beemdooievaarsbek · bergbeemdgras · blauwe anemoon · bloedzuring · bosvergeet-mij-nietje · daglelies · donkere ooievaarsbek · dikkemanskruid · elfenbloempje · fluitenkruid · gele dovenetel · gevlekte dovenetel · grote sneeuwroem · gebroken hartje · gulden sleutelbloem · Japans hoefblad · Japanse duizendknoop · maarts viooltje · monnikskap · Kaukasisch sneeuwklokje · keizerskroon · kleine maagdenpalm · kleine sneeuwroem · kruipend zenegroen · lievevrouwebedstro · leverbloempje · oosterse anemoon · overblijvende ossentong · prachtframboos · pastinaak · robertskruid · roomse kervel · salomonszegel · slanke sleutelbloem · sneeuwbes · speenkruid · stinkend nieskruid · struisvaren · stengelloze sleutelbloem · Turkse lelie · tuinkamperfoelie · voorjaarszonnebloem · voorjaarshelmkruid · wilde akelei · wit hoefblad · wrangwortel · zevenblad · zomerklokje
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia-auteurs en -editors
original
visit source
partner site
wikipedia NL

Stengelloze sleutelbloem: Brief Summary ( Dutch; Flemish )

provided by wikipedia NL

De stengelloze sleutelbloem (Primula vulgaris) is een plant uit de sleutelbloemfamilie (Primulaceae). Het is een zeer zeldzame soort die groeit op grazige plaatsen, bijvoorbeeld in de duinen en in Drenthe. De plant bloeit al voordat de bladeren aan de bomen komen. In tegenstelling tot andere sleutelbloemen heeft het scherm van bloemen bij deze soort geen lange steel.

De stengelloze sleutelbloem staat in Nederland op de rode lijst als zeer zeldzaam en sterk afgenomen. In Nederland is de plant vanaf 1 januari 2017 niet meer wettelijk beschermd. Ook in België staat de plant op de rode lijst als zeer zeldzaam. Ze komt in Vlaanderen enkel nog voor in het Houtland, de streek rond Torhout en Zedelgem.

De bladeren zijn omgekeerd eirond, getand en de onderzijde is behaard. Het blad loopt naar onderen toe in een gevleugelde bladsteel.

De bloemen zijn bleekgeel en 2-3 cm breed. De kroonbladeren zijn aan de voet vergroeid tot een buis. De bloemen vormen een zittend scherm dat bloeit van maart tot mei.

De stengelloze sleutelbloem draagt een eivormige doosvrucht die omsloten wordt door de kelk.

 src= Stengelloze sleutelbloem, Rijswijk, Nederland  src= In de duinen van Walcheren komen naast lichtgele sleutelbloemen ook lichtroze, rode en witte exemplaren voor.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia-auteurs en -editors
original
visit source
partner site
wikipedia NL

Kusymre ( Norwegian )

provided by wikipedia NO

Kusymre (Primula vulgaris) er en plante i nøkleblomfamilien. Slektsnavnet Primula betyr «den første om våren», og viser til at dette er en vårblomstrende plante. Den har enkeltstående gulhvite blomster.

Planten er opprinnelig fra Vest- og Sør-Europa, med utbredelse fra Færøyene og Norge sørover til Portugal, øst til Tyskland, Ukraina, Krimhalvøya og Balkan, Nordøstst-Afrika (Algerie) og Sørvest-Asia (fra Tyrkia til Iran). I Norge er kusmyre vanlig i kyststrøk fra Aust-Agder til Sør-Trøndelag. Planten vokser i fuktig skyggefull skog og gressbakker. Trives og i maritimt miljø nær sjø.

Kusymre er ikke giftig, både blomster og blad av kusymre er spiselige, og skal ha en blodrensende effekt. Planten har og vært brukt som medisinsk urteplante. Den antas å ha effekt som slimløsende, krampeløsende, svakt smertestillende og beroligende. Urten har og vært brukt som ormemiddel og brekkmiddel. Kan gi allergiske reaksjoner.

Kusymre er fylkesblomst for Hordaland. Lokalt på Vestlandet kalles den kublom. Planten har og andre lokale navn som kusømra, kusom, gulveis, liblom og kosmos. Navnet kusymre kan ha sin opprinnelse i at den blomstrer på den tiden da kyrne kunne slippes på beite.

Eksterne lenker

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia forfattere og redaktører
original
visit source
partner site
wikipedia NO

Kusymre: Brief Summary ( Norwegian )

provided by wikipedia NO

Kusymre (Primula vulgaris) er en plante i nøkleblomfamilien. Slektsnavnet Primula betyr «den første om våren», og viser til at dette er en vårblomstrende plante. Den har enkeltstående gulhvite blomster.

Planten er opprinnelig fra Vest- og Sør-Europa, med utbredelse fra Færøyene og Norge sørover til Portugal, øst til Tyskland, Ukraina, Krimhalvøya og Balkan, Nordøstst-Afrika (Algerie) og Sørvest-Asia (fra Tyrkia til Iran). I Norge er kusmyre vanlig i kyststrøk fra Aust-Agder til Sør-Trøndelag. Planten vokser i fuktig skyggefull skog og gressbakker. Trives og i maritimt miljø nær sjø.

Kusymre er ikke giftig, både blomster og blad av kusymre er spiselige, og skal ha en blodrensende effekt. Planten har og vært brukt som medisinsk urteplante. Den antas å ha effekt som slimløsende, krampeløsende, svakt smertestillende og beroligende. Urten har og vært brukt som ormemiddel og brekkmiddel. Kan gi allergiske reaksjoner.

Kusymre er fylkesblomst for Hordaland. Lokalt på Vestlandet kalles den kublom. Planten har og andre lokale navn som kusømra, kusom, gulveis, liblom og kosmos. Navnet kusymre kan ha sin opprinnelse i at den blomstrer på den tiden da kyrne kunne slippes på beite.

 src=

Fra Afbeelding en Beschrijving van Nederlandsche Gewassen (1872)

 src=

Fra Bollettino tecnico (1919-1921)

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia forfattere og redaktører
original
visit source
partner site
wikipedia NO

Pierwiosnek bezłodygowy ( Polish )

provided by wikipedia POL
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
 src=
Dziko rosnąca forma typowa
 src=
Odmiana ogrodowa
 src=
Odmiana ogrodowa

Pierwiosnek bezłodygowy, pierwiosnka bezłodygowa[3] (Primula vulgaris Huds.) – gatunek rośliny należący do rodziny pierwiosnkowatych (Primulaceae). Występuje w stanie dzikim od zachodniej i południowej Europy po północną Afrykę, Krym i Azję Mniejszą[4]. W Polsce w stanie dzikim uznany za wymarły, często natomiast uprawiany w ogrodach i przejściowo dziczejący[5].

Morfologia

Pokrój
Wysokość do 10 cm. Roślina nie wytwarza rozłogów. Charakterystyczna cechą jest brak łodygi[5].
Liście
Podługowate, klinowato zwężone w krótki, oskrzydlony ogonek, nieregularnie ząbkowane, spodem miękko owłosione, pomarszczone. Mają długość 5–20 cm, na brzegach mają długie rzęski i są owłosione na nerwach spodniej strony blaszki[6].
Kwiaty
Wyrastają na szypułkach o długości do 10 cm i zebrane są w odziomkowy baldaszek. Kielich o długości do 17 mm (u typowej formy) jest zielonożółty, ma 5 zaostrzonych i wciętych niemal do połowy łatek o ostrych, oskrzydlonych krawędziach. Korona 5-płatkowa, siarkowożółta o płatkach odwrotnie jajowatych, talerzykowato rozpostartych i nieco wyciętych na szczycie. W gardzieli korony znajdują się ciemniejsze plamy. Wewnątrz korony 1 słupek i 5 pręcików[7][6]. U odmian ogrodowych kwiaty różnobarwne
Owoc
Otwierająca się ząbkami na szczycie jajowata torebka krótsza od kielicha[6]. Nasiona o długości ok. 2,5 mm[7].

Biologia i ekologia

Rozwój
Bylina, hemikryptofit. Kwitnie w marcu i kwietniu. W kwiatach występuje Różnosłupkowość, celem której jest zapobieganie samopylności. Zarówno w warunkach naturalnych, jak i w uprawie częściej występują kwiaty o długich słupkach, które są bardziej odporne na samozapylenie. Roślina owadopylna, zapylana przez motyle, pszczołowate i drobne owady. Nasiona posiadają elajosom, dojrzewają w czerwcu i rozsiewane są przez mrówki. Obserwacje wykazały, że mrówki przenoszą je na odległość do 4 m. Roślina rozmnaża się także wegetatywnie przez tworzenie bocznych rozetek – nawet w liczbie kilkunastu przy jednym okazie[5].
Siedlisko
łąki, świetliste zarośla, lasy[6].
Fitosocjologia
Gatunek charakterystyczny dla klasy (Cl.) Molinio-Arrhenatheretea[8]. Liczba chromosomów 2n= 22[9].
Genetyka
Liczba chromosomów 2n = 22. Tworzy mieszance z pierwiosnkiem wyniosłym i pierwiosnkiem lekarskim[7].

Zagrożenia i ochrona

Roślina objęta w Polsce ścisłą ochroną gatunkową. Informacje o stopniu zagrożenia na podstawie:

Zastosowanie

Roślina ozdobna do ogródków i na rabaty. Wytworzono wiele odmian i mieszańców o różnobarwnych kwiatach. Występują także odmiany o kwiatach pełnych. W uprawie ogrodowej oprócz typowego gatunku znajdują się także mieszańce z pierwiosnkiem lekarskim (P ×brevistyla DC.), p. wyniosłym (P. ×digenea Kerner) i p. gruzińskim[9][14].

Uprawa

Najlepsze jest stanowisko półcieniste i próchniczna gleba. Na zimę wskazane jest lekkie okrycie (np. gałązkami drzew iglastych). Co kilka lat należy zagęszczoną bryłę korzeniową rozrywać i rozsadzać na nowo roślinę. Wówczas można go rozmnażać przez podział rozrośniętych kęp. Można też rozmnażać przez nasiona[14].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-12].
  2. a b The Plant List. [dostęp 2017-03-01].
  3. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland. A checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
  4. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-08-15].
  5. a b c Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
  6. a b c d Halina Piękoś-Mirkowa, Zbigniew Mirek: Rośliny chronione. Warszawa: Multico Oficyna Wyd., 2006. ISBN 978-83-7073-444-2.
  7. a b c Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  8. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  9. a b Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  10. K. Zarzycki, R. Kaźmierczakowa: Polska Czerwona Księga Roślin. Kraków: IB PAN, 2001. ISBN 83-85444-85-8.
  11. Zarzycki K., Kaźmierczakowa R., Mirek Z.: Polska Czerwona Księga Roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Wyd. III. uaktualnione i rozszerzone. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody PAN, 2014. ISBN 978-83-61191-72-8.
  12. Zbigniew Mirek: Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Kazimierz Zarzycki. Kraków: IB PAN, 2006. ISBN 83-89648-38-5.
  13. Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.: Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, 2016. ISBN 978-83-61191-88-9.
  14. a b Bolesław Chlebowski, Kazimierz Mynett: Kwiaciarstwo. Warszawa: PWRiL, 1983. ISBN 83-09-00544-X.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Pierwiosnek bezłodygowy: Brief Summary ( Polish )

provided by wikipedia POL
 src= Dziko rosnąca forma typowa  src= Odmiana ogrodowa  src= Odmiana ogrodowa

Pierwiosnek bezłodygowy, pierwiosnka bezłodygowa (Primula vulgaris Huds.) – gatunek rośliny należący do rodziny pierwiosnkowatych (Primulaceae). Występuje w stanie dzikim od zachodniej i południowej Europy po północną Afrykę, Krym i Azję Mniejszą. W Polsce w stanie dzikim uznany za wymarły, często natomiast uprawiany w ogrodach i przejściowo dziczejący.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Primula acaulis ( Portuguese )

provided by wikipedia PT


Nome binomial Primula acaulis
(L.) L.

Primula acaulis é uma espécie de planta com flor pertencente à família Primulaceae.

A autoridade científica da espécie é (L.) L., tendo sido publicada em Fl. Angl. 12 (1754).[1]


Portugal

Trata-se de uma espécie presente no território português, nomeadamente os seguintes táxones infraespecíficos:[2]

Referências

  1. Tropicos.org. Missouri Botanical Garden. 29 de setembro de 2014 <http://www.tropicos.org/Name/50074757>
  2. Sequeira M, Espírito-Santo D, Aguiar C, Capelo J & Honrado J (Coord.) (2010). Checklist da Flora de Portugal (Continental, Açores e Madeira). Associação Lusitana de Fitossociologia (ALFA).

Bibliografia

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autores e editores de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia PT

Primula acaulis: Brief Summary ( Portuguese )

provided by wikipedia PT

Primula acaulis é uma espécie de planta com flor pertencente à família Primulaceae.

A autoridade científica da espécie é (L.) L., tendo sido publicada em Fl. Angl. 12 (1754).


license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autores e editores de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia PT

Jordviva ( Swedish )

provided by wikipedia SV

Jordviva (Primula vulgaris) är en perennväxt i vivesläktet.

Utbredning

Jordviva finns framförallt i Väst- och Centraleuropa, från västra Norge och Färöarna söderut till Portugal och österut till Balkanhalvön och Ukraina, samt i Algeriet, Iran och Turkiet. I Sverige fanns den fram till början av 1900-taletKullaberg i Skåne län, men finns numera bara som trädgårdsväxt och förvildade trädgårdsformer.

Utseende och ekologi

Jordviva är en 5–15 centimeter hög ört som trivs på frisk, näringsfattig mark. Den växer vid bäckkanter, på ängar samt i snår och glesa lövskogar. Blomningen sker i april–maj och vivan får 2–3,5 centimeter doftlösa ljust gula blommor med orange fläckar vid svalget. Arten saknar stjälk och har solitära blommor på långa, långhåriga blomskaft direkt från jordstammen. Fodret är långsmalt och har långa, lansettlika flikar. Bladen sitter i rosett med korta skaft, är omvänt äggrunda och glest trubbtandade.

Efter blomningen lägger sig blomskaften ned. Frukten som bildas är i form av en 8–10 millimeter äggrund kapsel som blir kortare än fodret.

Jordviva kan bilda hybrider med gullviva (P. veris) och lundviva (P. elatior). Trädgårdsformerna av jordviva finns i flera olika färgvarianter.

Källor


license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia författare och redaktörer
original
visit source
partner site
wikipedia SV

Jordviva: Brief Summary ( Swedish )

provided by wikipedia SV

Jordviva (Primula vulgaris) är en perennväxt i vivesläktet.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia författare och redaktörer
original
visit source
partner site
wikipedia SV

Первоцвіт звичайний ( Ukrainian )

provided by wikipedia UK

Опис

Багаторічна трав'яниста рослина заввишки 5-30 см, з зморшкуватими опушеними зубчастими по краях листям (5-25 см завдовжки і 2-6 см завширшки), знизу, на відміну від деяких інших видів первоцвітів, зеленуваті, без борошнистого нальоту, і воронкоподібними квітками різного забарвлення (блідо-жовті, білії, рожеві, червоні, пурпурні), зібраними в сидячі суцвіття завдовжки 2,5-3,5 см. У садових форм більш яскраве і різноманітне забарвлення квіток. Плід — яйцеподібна коробочка. Квіти є гермафродітами. Насіння завдовжки бородавчасті, 2,5 мм завдовжки, мають коричневий колір.

Листя багаті на вітамін С.

Культивація

Віддає перевагу лукам, рідкісним лісам, узліссям, галявинам. Рослина морозостійка. Віддає перевагу родючим добре дренованим ґрунтам. Полюбляє напівзатінок і рясний полив. Розмножують рослину насінням, діленням і кореневими живцями. В дикій природі насіння поширюються мурахами. Цвіте в березні — квітні.

Використання

Застосовують траву, листя, коріння. На їх основі створюють водні витяжки з листя, що прискорюють загоєння ран. Відвар коренів застосовують при бронхіті, бронхопневмонії, катарі верхніх дихальних шляхів. Настій листя може використовуватися як протицинговий засіб при дефіциті вітаміну С.

У народній медицині настій квіток і листя застосовують при простудних захворюваннях, хронічних закрепах, мігрені, запаленні сечового міхура. Настій квітів — при головному болю, неврастенії і безсонні. Порошок з листя — для присипки ран.

Широко застосовується як декоративна рослина. Також використовується листя звичайного первоцвіту у місцевій кулінарії — при приготуванні перших страв, салатів, печення.

Поширення

Розповсюджено в на території майже усієї Західної Європи (від Португалії, Іспанії та Італії — на півдні, до Норвегії — на півночі), в Марокко, Алжирі, Україні (Карпати, частина Тельнопільської області, зокрема на території НПП Кременецькі гори, Крим), європейській частини Російської Федерації, Малій Азії, Вірмені, Сирії, Ірані.

Підвиди

Джерела

  • Blamey, M. & Grey-Wilson, C. (1989). Flora of Britain and Northern Europe. ISBN 0-340-40170-2
  • ietmar Aichele, Heinz-Werner Schwegler: Die Blütenpflanzen Mitteleuropas, Franckh-Kosmos-Verlag, 2. überarbeitete Auflage 1994, 2000, Band 3, ISBN 3-440-08048-X
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Автори та редактори Вікіпедії
original
visit source
partner site
wikipedia UK

Первоцвет обыкновенный ( Russian )

provided by wikipedia русскую Википедию
Царство: Растения
Подцарство: Зелёные растения
Отдел: Цветковые
Надпорядок: Asteranae
Семейство: Первоцветные
Подсемейство: Первоцветные
Вид: Первоцвет обыкновенный
Международное научное название

Primula vulgaris Huds. (1762)

Синонимы

Primula acaulis (L.) Hill (1765)

Первоцвет бесстебельный,
или Примула бесстебельная
  • Primula veris var. acaulis L. (1753)
Первоцвет весенний разнов. бесстебельный,
или Примула весенняя разнов. бесстебельная
Wikispecies-logo.svg
Систематика
на Викивидах
Commons-logo.svg
Изображения
на Викискладе
ITIS 504607NCBI 175104EOL 485638GRIN t:29712IPNI 702779-1TPL kew-2563766

Первоцве́т обыкнове́нный, или При́мула обыкнове́нная (лат. Primula vulgaris) — многолетнее травянистое растение из рода Первоцвет.

Биологическое описание

 src=
Цветок примулы обыкновенный
 src=
Цветки бывают различных оттенков

Высота растения — от 5 до 20 см.

Корневище короткое с большим количеством корней.

Листья продолговато-овальные, ланцетовидные, зубчатые по краям, морщинистые, опушённые, снизу, в отличие от некоторых других видов Первоцвета, зеленоватые, без мучнистого налёта. Длиной 5—25 см, шириной 2—4 см[2].

Цветки воронковидные, от 2 до 4 см в диаметре, различной окраски. Собраны в сидячее или почти сидячее соцветие. Время цветения в условиях Европейской части России — апрель-июль.

Для Первоцвета обыкновенного, как и для некоторых других видов этого рода, характерна диморфная гетеростилия.

Плод — яйцевидная коробочка.

Распространение и экология

Естественный ареал вида — Карпаты, Крым, Закавказье, Европейская часть России, почти вся Западная Европа (от Португалии, Испании и Италии на юге до Норвегии на севере), север Африки (Алжир), Ближний Восток и Центральная Азия.

Существуют три подвида примулы обыкновенной[3]:

Применение

Как и многие другие виды первоцветов, Первоцвет обыкновенный хорошо известен в культуре. Растение морозостойко. Предпочитает плодородные хорошо дренированные почвы. Любит полутень и обильный полив. Размножают растение семенами, делением и корневыми черенками.

Известен сорт 'Gigha White', цветки которого по краям белые, а в центре жёлтые.

Литература

  • Жизнь растений. В 6-ти т. Т. 5. Ч. 2. Цветковые растения / Под ред. А. Л. Тахтаджяна. — М.: Просвещение, 1981. — С. 114.
  • Ботаника. Энциклопедия «Все растения мира»: Пер. с англ. (ред. Григорьев Д. и др.) — Könemann, 2006 (русское издание). — С. 704. — ISBN 3-8331-1621-8.
  • Иллюстрированный определитель растений Ленинградской области / Под ред. А. Л. Буданцева и Г. П. Яковлева. — М.: Товарищество научных изданий КМК, 2006. — С. 187. — ISBN 5-87317-260-9.

Примечания

  1. Об условности указания класса двудольных в качестве вышестоящего таксона для описываемой в данной статье группы растений см. раздел «Системы APG» статьи «Двудольные».
  2. Примула в Энциклопедии декоративных садовых растений
  3. Primula vulgaris (англ.). Flora Europaea. Royal Botanic Garden Edinburgh. Проверено 15 февраля 2010.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Авторы и редакторы Википедии

Первоцвет обыкновенный: Brief Summary ( Russian )

provided by wikipedia русскую Википедию

Первоцве́т обыкнове́нный, или При́мула обыкнове́нная (лат. Primula vulgaris) — многолетнее травянистое растение из рода Первоцвет.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Авторы и редакторы Википедии

普通報春花 ( Chinese )

provided by wikipedia 中文维基百科

普通報春花(學名:Primula vulgaris),又名歐洲報春花西洋櫻草,是報春花屬下的一種多年生草本植物,廣泛分佈于西歐、南歐、北非、西亞,也是一種常見的園藝植物[1][2]。其種加詞的意思就是“普通的”[3]

形態

其高度在10~30 cm(4~12英寸)之間,在適宜的氣候下常綠。其葉緣具齒狀缺刻。其花黃色(偶爾為白色或粉色),具有香氣,直徑2-4釐米[4][5][6]

  •  src=

    普通報春花

  •  src=

    Primula vulgaris subsp. Sibthorpii

  •  src=

    Primula vulgaris subsp. Sibthorpii

  •  src=

    Primula vulgaris subsp. Sibthorpii

  •  src=

    普通報春花

  •  src=

    普通報春花

  •  src=

    普通報春花

  •  src=

    普通報春花和Primula vulgaris subsp. Sibthorpii

  •  src=

    野外的普通報春花

分類

普通報春花有三個亞種:[1][6][7]

  • Primula vulgaris subsp. vulgaris:西歐和南歐
  • Primula vulgaris subsp. balearica (Willk.) W.W.Sm. & Forrest.:巴利阿里群岛原生植物,開白色花
  • Primula vulgaris subsp. sibthorpii (Hoffmanns.) W.W.Sm. & Forrest.:巴爾幹半島、西南亞植物,花粉色、紅色或紫色

因為是一種常見的觀賞植物,19和20世紀以來出現了很多栽培和雜交品種。[8]Primula polyanthaPrimula × polyantha)一名指的就是普通報春花和黃花九輪草P. veris)的雜交種。

參考文獻

  1. ^ 1.0 1.1 Flora Europaea: Primula vulgaris
  2. ^ Primula+vulgaris. Germplasm Resources Information Network (GRIN). USDA. [14 December 2017].
  3. ^ Harrison, Lorraine. RHS Latin for Gardeners. United Kingdom: Mitchell Beazley. 2012. ISBN 184533731X.
  4. ^ Manfred A. Fischer, Karl Oswald, Wolfgang Adler: Excursion flora for Austria, Liechtenstein and South Tyrol . 3rd, improved edition. Upper Austria, Biology Center of the Upper Austrian Provincial Museums, Linz 2008, ISBN 978-3-85474-187-9 , p. 685 .
  5. ^ Blamey, M. & Grey-Wilson, C. (1989). Flora of Britain and Northern Europe. ISBN 0-340-40170-2
  6. ^ 6.0 6.1 Huxley, A, ed. (1992). New RHS Dictionary of Gardening. ISBN 0-333-47494-5
  7. ^ RHS Plant Selector - Primula vulgaris subsp. sibthorpii. [28 May 2013].
  8. ^ Primrose-tinted spectacles. Irish TImes.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
维基百科作者和编辑

普通報春花: Brief Summary ( Chinese )

provided by wikipedia 中文维基百科

普通報春花(學名:Primula vulgaris),又名歐洲報春花、西洋櫻草,是報春花屬下的一種多年生草本植物,廣泛分佈于西歐、南歐、北非、西亞,也是一種常見的園藝植物。其種加詞的意思就是“普通的”。

license
cc-by-sa-3.0
copyright
维基百科作者和编辑