dcsimg

Bärenspinner ( German )

provided by wikipedia DE
Wissenschaftlicher Name Arctiinae Leach, 1815
 src=
Südlicher Bär
(Cymbalophora pudica)
 src=
Raupe des Englischen Bären
 src=
Wespenmimikry der Gattung Pseudosphex
 src=
auffällig gefärbte Raupen des Jakobskrautbären
 src=
Gelbleib-Flechtenbärchen (Eilema complana)
 src=
Weißfleck-Widderchen (Amata phegea)

Die Bärenspinner (Arctiinae) sind eine Unterfamilie der Schmetterlinge. Sie sind weltweit mit etwa 11.000 Arten vertreten. In Europa kommen 102 Arten vor,[1] von denen 61 auch aus Mitteleuropa bekannt sind.[2] Mit etwa 6000 Arten ist ihr Hauptverbreitungsgebiet die Neotropis, sie sind aber ansonsten auch weltweit häufig vertreten. Die Abgrenzung der einzelnen Arten zu anderen Unterfamilien der Noctuidae ist gut etabliert, aber sowohl die Stellung innerhalb der Familie der Eulenfalter als auch die systematische Einteilung der Tribus und Subtribus sind noch nicht hinreichend erforscht und deswegen meist sehr unterschiedlich dargestellt. Die Falter tragen ihren deutschen Namen wegen der starken und langen Behaarung ihrer Raupen.

Merkmale der Falter

Viele der mittelgroßen bis großen Falter sind lebhaft gefärbt, nicht selten in auffälliger Warntracht, oder aber imitieren das Aussehen von anderen Faltern oder Insektenarten. Das wichtigste Merkmal zur Abgrenzung der Unterfamilie ist ein am Rücken der Weibchen gelegenes Paar ausstülpbarer Pheromondrüsen, das sich am Hinterleibsende an der Ausstülpung des Ovipositors befindet. Diese Drüsen können relativ lang sein und sind entweder verzweigt oder unverzweigt. Sie werden durch Hämolymphdruck ausgestülpt und durch an der Längsachse befindliche Muskeln wieder eingezogen. Ein weiteres Merkmal der Bärenspinner sind Tympanalorgane aus einer Reihe von feinen Rillen oder Gruben seitlich am Metathorax. Beide Geschlechter der meisten Arten besitzen solche Tympanalorgane, lediglich bei einigen Arten der Syntomini (Euchromiina und Ctenuchina) fehlen sie bzw. sind reduziert. Durch extrem schnelle Muskelkontraktionen werden diese Strukturen so verformt, dass sie Ultraschalllaute erzeugen. Ausgelöst werden diese Muskelkontraktionen entweder durch Berührung oder durch die von Fledermäusen ausgesendeten Ultraschallaute. Man vermutet, dass die Falter durch die ausgesendeten Ultraschallaute entweder getarnt sind, oder die Fledermäuse irritiert werden.

Punktaugen (Ocelli) sind je nach Art entweder vorhanden, oder fehlen. Die Fühler sind entweder gefiedert, gekämmt oder fadenförmig. Der Saugrüssel ist meist zurückgebildet, gelegentlich aber auch normal ausgebildet. Die einsegmentigen Maxillarpalpen sind sehr kurz, die Labialpalpen sind kurz, bei manchen Arten aber auch lang. Die Vorderflügel besitzen 10 bis 12 Flügeladern und eine Analader (1b), die Hinterflügel haben 7 bis 9 Adern und zwei Analadern (1a und 1b). Die Subcostalader (Sc) der Vorderflügel verläuft meistens saperiert, die Radialadern 2 bis 5 verzweigen sich erst nahe der Flügelspitze und M2, die gelegentlich fehlt, trennt sich näher an M3, als an M1 ab.

Mehrere Arten der Syntomini können mit Drüsen am Prothorax übel riechende Substanzen aussondern, was häufig kombiniert wird mit einer auffälligen Warntracht. Eine solche Warntracht findet sich auch bei anderen Triben und spielt meist auf die Giftigkeit der Tiere an, deren Raupen sich zum Teil von giftigen Pflanzen ernähren. Einige Arten der Bärenspinner imitieren mit ihrem Aussehen wehrhafte Insekten, wie beispielsweise manche Arten der Ctenuchini, die Wespen nahezu perfekt nachahmen können.

Merkmale der Raupen

Die Raupen der Bärenspinner tragen drei bis fünf gut erkennbare Punktwarzen auf dem Meso- und Metathorax. Der Hinterleib trägt auch Punktwarzen, die ebenso wie die Bauchbeine stark beborstet sind. Die Raupen haben alle vier Bauchbeinpaare und den Nachschieber ausgebildet. Die Haare dienen den Tieren der mechanischen Abwehr von Fressfeinden, die ihre Beute dadurch nur schwer zu fassen bekommen.

Lebensweise

Die Eier der Bärenspinner sind vom aufrechten Typ, in der Regel rund und weisen eine netzartige Oberflächenstruktur auf. Sie werden von den Weibchen in Gruppen, seltener einzeln abgelegt. Die Raupen sitzen offen auf den Nahrungspflanzen und leben gelegentlich gesellig in gemeinschaftlich gesponnenen Gespinsten. Das gesamte Spektrum der Nahrungspflanzen ist sehr groß und umfasst neben verschiedensten Gräsern, krautigen Pflanzen, Bäumen und Büschen auch epiphytische Algen und Flechten. Raupen vieler Arten sind dadurch, dass sie sich von giftigen Pflanzen wie beispielsweise Greiskräutern (Senecio), Nachtschattengewächsen (Solanaceae) oder Raublattgewächsen (Boraginaceae) ernähren, giftig, worauf viele Arten mit bunten Punktreihen oder Streifen aufmerksam machen. Die Pflanzen enthalten giftige Stoffe wie z. B. Pyrrolizidinalkaloide oder Cardenolide. Den Raupen können diese Stoffe nichts anhaben, denn sie neutralisieren diese mit körpereigenem Histamin und Acetylcholin. Sie können die Gifte speichern, sodass auch die Falter für Fressfeinde ungenießbar werden. Die Puppen sind gedrungen und haben gelegentlich eine lebhafte Färbung. Der Kremaster ist entweder schwach ausgebildet oder fehlt völlig.

Systematik

Die frühere eigenständige Familie (innerhalb der Noctuoidea) wird heute als Unterfamilie der Eulenfalter (Noctuidae) aufgefasst.[3] Sie wird in drei Tribus unterteilt. Es werden überwiegend nur die europäischen Arten aufgelistet:

Belege

Einzelnachweise

  1. Arctiinae. Fauna Europaea, abgerufen am 21. Februar 2011.
  2. Arctiidae. Lepiforum e.V., abgerufen am 21. Februar 2011.
  3. J. Donald Lafontaine und Michael Fibiger: Revised higher classification of the Noctuoidea (Lepidoptera). Canadian Entomologist, 138(5): 610-635, Ottawa 2006 ISSN 0008-347X

Literatur

  • N. P. Kristensen: Lepidoptera, Moths and Butterflies, 1: Evolution, Systematics, and Biogeography. Handbuch der Zoologie 4 (35) S. 389ff, Walter de Gruyter. Berlin, New York 2003, ISBN 3-11-015704-7
  • Malcolm J. Scoble: The Lepidoptera: Form, Function and Diversity. S. 333ff Oxford University Press 1995, ISBN 978-0-19-854952-9

Weblinks

 src= Commons: Bärenspinner – Sammlung von Bildern, Videos und Audiodateien
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia Autoren und Herausgeber
original
visit source
partner site
wikipedia DE

Bärenspinner: Brief Summary ( German )

provided by wikipedia DE
 src= Südlicher Bär
(Cymbalophora pudica)  src= Raupe des Englischen Bären  src= Wespenmimikry der Gattung Pseudosphex  src= auffällig gefärbte Raupen des Jakobskrautbären  src= Gelbleib-Flechtenbärchen (Eilema complana)  src= Weißfleck-Widderchen (Amata phegea)

Die Bärenspinner (Arctiinae) sind eine Unterfamilie der Schmetterlinge. Sie sind weltweit mit etwa 11.000 Arten vertreten. In Europa kommen 102 Arten vor, von denen 61 auch aus Mitteleuropa bekannt sind. Mit etwa 6000 Arten ist ihr Hauptverbreitungsgebiet die Neotropis, sie sind aber ansonsten auch weltweit häufig vertreten. Die Abgrenzung der einzelnen Arten zu anderen Unterfamilien der Noctuidae ist gut etabliert, aber sowohl die Stellung innerhalb der Familie der Eulenfalter als auch die systematische Einteilung der Tribus und Subtribus sind noch nicht hinreichend erforscht und deswegen meist sehr unterschiedlich dargestellt. Die Falter tragen ihren deutschen Namen wegen der starken und langen Behaarung ihrer Raupen.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia Autoren und Herausgeber
original
visit source
partner site
wikipedia DE

Arctiidae ( Scots )

provided by wikipedia emerging languages

Arctiidae is a lairge an diverse faimily o mochs wi aroond 11,000 species foond aw ower the warld, includin 6,000 neotropical species.[1] This faimily includes the groups commonly kent as teeger mochs (or teegers), which uisually hae bricht colours, fitmen (which are uisually much drabber), lichen mochs an wasp mochs. Mony species hae 'hairy' caterpillars which are popularly kent as ooie beirs or ooie worms. The scienteefic name refers tae this (Gk. αρκτος = a beir). Caterpillars mey an aa gang bi the name 'tussock mochs' (mair uisually this refers tae Lymantriidae, houiver).

References

  1. Scoble, MJ. (1995) The Lepidoptera: Form, Function and Diversity. Second ed. Oxford University Press.

Freemit airtins

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Arctiidae ( Interlingua (International Auxiliary Language Association) )

provided by wikipedia emerging languages

Arctiidae es un familia de Noctuoidea.

Nota
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Arctiidae: Brief Summary ( Scots )

provided by wikipedia emerging languages

Arctiidae is a lairge an diverse faimily o mochs wi aroond 11,000 species foond aw ower the warld, includin 6,000 neotropical species. This faimily includes the groups commonly kent as teeger mochs (or teegers), which uisually hae bricht colours, fitmen (which are uisually much drabber), lichen mochs an wasp mochs. Mony species hae 'hairy' caterpillars which are popularly kent as ooie beirs or ooie worms. The scienteefic name refers tae this (Gk. αρκτος = a beir). Caterpillars mey an aa gang bi the name 'tussock mochs' (mair uisually this refers tae Lymantriidae, houiver).

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Айыу-күбәләк ( Bashkir )

provided by wikipedia emerging languages

Айыу-күбәләктәр[1] (лат. Arctiidae, (рус. Медведицы ) — Тәңкә ҡанатлылар ғаиләһендәге төн күбәләктәре. 7 меңдән артыҡ төрө билдәле, Рәсәйҙең Европа өлөшөндә 50-ләп төрө осорай. Күбеһенсә асыҡ һәм сыбар төҫтәге күбәләктәр, ҡайһы берҙәренән тыш, уртаса ҙурлыҡтағы йыуан кәүҙәле булалар. Түше йыш ҡына асыҡ төҫтә, күренеп торған тимгелдәре һәм һыҙыҡтары бар. Ата заттарның мыйыҡтары тарак һымаҡ, хортумсыгы ҡыҫҡа. Күбәләк ҡорттары ҡуйы төк менән ҡапланған, күбеһенсә үләнсел үҫемлектәр менән туҡланалар. Күбәләктәр кис һәм төндә актив, һирәк төрҙәре көндөҙ оса, мәсәлән, ҡанлы айыу-күбәләк. Кайя айыу-күбәләге (Arctia coja L.) төннә утҡа осоп килә; йыш ҡына болын айыу-күбәләге (Diacrisia sannio L.) һәм баҡа япрағы айыу-күбәләге (Parasemia plantaginis L.) — дымлы болондарҙа йәшәйҙәр. Күп төрҙәре һирәгәйә бара.

Ауыл айыу-күбәләге (Epicallia villica L.), ҡанаттарының йәйеме 50-60 мм. Алғы ҡанаттары ҡара төҫтә, аҡ таптары бар, арттағылары һары төҫтә, ҡара таплы. Май-июнь-июль айҙарында оса, күбәләк ҡорттары ҡара төҫтә, баштары ҡыҙыл, баҡа япрағы, кесерткән һ.б. үләнсел үҫемлектәрҙә йәшәйҙәр.

Айыу-күбәләк Герның (Caallimorpha quadripunctaria P.) ҡанат йәйеме 50—55 мм, алғы ҡанаттары ҡара төҫтә, ҡыйғас аҡ һыҙыҡлары бар, арттағы ҡанаты ҡыҙыл төҫтә, ҡара төрткеләре бар, июль-августта көндөҙ лә оса, күбәләк ҡорттары ҡара йәки һоро төҫтә, арҡаһында һары йәки ҡыҙғылт-һары һыҙығы һәм як-яғында ҡыҙғылт-һары һөялле һары һыҙыҡтары бар, баҡа япрағы, тукранбаш, ҡарағат һ.б. үҫемлектәрҙә йәшәйҙәр

Хужабикә айыу-аюкүбәләк (Pericallia matronula L.), ҡанат йәйеме 70—80 мм, ҡуйы көрән төҫтә, июнь-июльдә оса, ш.у. аюкүбәләк Геба (Ammobiota hebe L.), бикә аюкүбәләк (Panaxia dominula L.), ҡыҙыл таплы аюкүбәләк (Utetheisa pulchella L.) һәм һары аюкүбәләк (Arctia flavia) бар.

Ас (Mustela erminea), йыртҡыстар отряды һыуһарҙар ғаиләһенән имеҙеүсе хайуан. Европала, Азияла һәм Төньяк Америкала киң таралған. Кәүҙәһе һуҙынҡы, һығылыусан, оҙонлоғо 17—32 см, ҡойроғоноң оҙонлоғо 6—12 см, ауырлығы 200 г. Йәйен тиреһе көрән-һарғылт төҫтә, ҡышын — аҡ, ҡойроҡ осо ҡара йәки ҡоңғорт-ҡара. Ағастарғга яҡшы мена һәм яҡшы йөҙә. Ояларын өндәрҙә, ҡыуыштарҙа, ағас тамырҙары аҫтында яһай. Төнөн актив йәшәү рәүеше алып бара. Төп аҙығы — сысҡан һымаҡ кимереүселәр, ҡоштар, кәлтәләр. Аҫтар — моногамднар, йылға бер тапҡыр үрсейҙәр. Ҡушылыу ваҡыты яҙ йәки йәй башында. Балалары (уртаса 7-9 бала) киләһе йылдың яҙында тыуа. Ҡиммәтле тире бирә торған йәнлек.

Иҫкәрмәләр

  1. Терминологический словарь по зоологии. Русско-башкирский и башкирско-русский (Т. Г. Баишев, 1952)

Сығанаҡ

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Айыу-күбәләк: Brief Summary ( Bashkir )

provided by wikipedia emerging languages

Айыу-күбәләктәр (лат. Arctiidae, (рус. Медведицы ) — Тәңкә ҡанатлылар ғаиләһендәге төн күбәләктәре. 7 меңдән артыҡ төрө билдәле, Рәсәйҙең Европа өлөшөндә 50-ләп төрө осорай. Күбеһенсә асыҡ һәм сыбар төҫтәге күбәләктәр, ҡайһы берҙәренән тыш, уртаса ҙурлыҡтағы йыуан кәүҙәле булалар. Түше йыш ҡына асыҡ төҫтә, күренеп торған тимгелдәре һәм һыҙыҡтары бар. Ата заттарның мыйыҡтары тарак һымаҡ, хортумсыгы ҡыҫҡа. Күбәләк ҡорттары ҡуйы төк менән ҡапланған, күбеһенсә үләнсел үҫемлектәр менән туҡланалар. Күбәләктәр кис һәм төндә актив, һирәк төрҙәре көндөҙ оса, мәсәлән, ҡанлы айыу-күбәләк. Кайя айыу-күбәләге (Arctia coja L.) төннә утҡа осоп килә; йыш ҡына болын айыу-күбәләге (Diacrisia sannio L.) һәм баҡа япрағы айыу-күбәләге (Parasemia plantaginis L.) — дымлы болондарҙа йәшәйҙәр. Күп төрҙәре һирәгәйә бара.

Ауыл айыу-күбәләге (Epicallia villica L.), ҡанаттарының йәйеме 50-60 мм. Алғы ҡанаттары ҡара төҫтә, аҡ таптары бар, арттағылары һары төҫтә, ҡара таплы. Май-июнь-июль айҙарында оса, күбәләк ҡорттары ҡара төҫтә, баштары ҡыҙыл, баҡа япрағы, кесерткән һ.б. үләнсел үҫемлектәрҙә йәшәйҙәр.

Айыу-күбәләк Герның (Caallimorpha quadripunctaria P.) ҡанат йәйеме 50—55 мм, алғы ҡанаттары ҡара төҫтә, ҡыйғас аҡ һыҙыҡлары бар, арттағы ҡанаты ҡыҙыл төҫтә, ҡара төрткеләре бар, июль-августта көндөҙ лә оса, күбәләк ҡорттары ҡара йәки һоро төҫтә, арҡаһында һары йәки ҡыҙғылт-һары һыҙығы һәм як-яғында ҡыҙғылт-һары һөялле һары һыҙыҡтары бар, баҡа япрағы, тукранбаш, ҡарағат һ.б. үҫемлектәрҙә йәшәйҙәр

Хужабикә айыу-аюкүбәләк (Pericallia matronula L.), ҡанат йәйеме 70—80 мм, ҡуйы көрән төҫтә, июнь-июльдә оса, ш.у. аюкүбәләк Геба (Ammobiota hebe L.), бикә аюкүбәләк (Panaxia dominula L.), ҡыҙыл таплы аюкүбәләк (Utetheisa pulchella L.) һәм һары аюкүбәләк (Arctia flavia) бар.

Ас (Mustela erminea), йыртҡыстар отряды һыуһарҙар ғаиләһенән имеҙеүсе хайуан. Европала, Азияла һәм Төньяк Америкала киң таралған. Кәүҙәһе һуҙынҡы, һығылыусан, оҙонлоғо 17—32 см, ҡойроғоноң оҙонлоғо 6—12 см, ауырлығы 200 г. Йәйен тиреһе көрән-һарғылт төҫтә, ҡышын — аҡ, ҡойроҡ осо ҡара йәки ҡоңғорт-ҡара. Ағастарғга яҡшы мена һәм яҡшы йөҙә. Ояларын өндәрҙә, ҡыуыштарҙа, ағас тамырҙары аҫтында яһай. Төнөн актив йәшәү рәүеше алып бара. Төп аҙығы — сысҡан һымаҡ кимереүселәр, ҡоштар, кәлтәләр. Аҫтар — моногамднар, йылға бер тапҡыр үрсейҙәр. Ҡушылыу ваҡыты яҙ йәки йәй башында. Балалары (уртаса 7-9 бала) киләһе йылдың яҙында тыуа. Ҡиммәтле тире бирә торған йәнлек.

 src=

Ауыл айыу-күбәләге (Pericallia matronula L.)

 src=

Хужабикә айыу-күбәләге (Epicallia villica L.)

 src=

Геб айыу-күбәләге (Ammobiota hebe L.)

 src=

Ҡарышлауығы

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors

Аюкүбәләкләр ( Tatar )

provided by wikipedia emerging languages

Аюкүбәләклә́р (Arctiidae) - төн күбәләкләре гаиләлеге. Җиде меңнән артык төре билгеле, Русиянең Ауропа өлешендә 50 ләп төре очрый. Күбесенчә ачык һәм чуар төстәге күбәләкләр, кайберләреннән тыш, уртача зурлыктагы юан гәүдәле. Түше еш кына ачык төстә, күренеп торган тимгелләре һәм сызыклары бар. Ата затларның мыеклары тараксыман, хортумчыгы кыска. Күбәләк кортлары куе төк белән капланган, күбесенчә үләнчел үсемлекләр белән тукланалар. Күбәләкләр эңгер-меңгердә һәм төнлә актив, сирәк төрләре көндез оча, мәсәлән, канлы аюкүбәләк.

Татарстан территориясендә еш очраучы аюкүбәләкләр: Кайя аюкүбәләге (Arctia coja L.) гадәти - төнлә утка очып килә; еш кына болын аюкүбәләге (Diacrisia sannio L.) һәм бака яфрагы аюкүбәләге (Parasemia plantaginis L.) - дымлы болыннарда яшиләр. Күп төрләре сирәгәя бара. ТРның Кызыл китабына кертелгән аюкүбәләкләр: авыл аюкүбәләге (Epicallia villica L.), канатларының җәеме 50-60 мм, алгы канатлары кара төстә, ак тимгелләре бар, арттагылары сары төстә, кара тимгелле.

Май-июнь-июль айларында оча, күбәләк кортлары кара төстә, башлары кызыл, бака яфрагы, кычыткан һ.б. үләнчел үсемлекләрдә яшиләр. Аюкүбәләк Герның (Caallimorpha quadripunctaria P.) канат җәеме 50-55 мм, алгы канатлары кара төстә, кыйгач ак сызыклары бар, арттагылары кызыл төстә, кара төрткеләре бар, июль-августта көндез дә оча, күбәләк кортлары кара яки соры төстә, аркасында сары яки кызгылт-сары сызыгы һәм як-ягында кызгылт-сары сөялле сары сызыклары бар, бака яфрагы, тукранбаш, кырлыган һ.б. үсемлекләрдә яшиләр; хуҗабикә аюкүбәләк (Pericallia matronula L.), канат җәеме 70-80 мм, куе көрән төстә, июнь-июльдә оча, ш.у. аюкүбәләк Геба (Ammobiota hebe L.), бикә аюкүбәләк (Panaxia dominula L.), кызыл тимгелле аюкүбәләк (Utetheisa pulchella L.) һәм сары аюкүбәләк (Arctia flavia) бар.

Чыганаклар

  • 1,0 1,1 1,2 Integrated Taxonomic Information System — 1996.
  • license
    cc-by-sa-3.0
    copyright
    Википедия авторлары һәм редакторлары

    Аюкүбәләкләр: Brief Summary ( Tatar )

    provided by wikipedia emerging languages

    Аюкүбәләклә́р (Arctiidae) - төн күбәләкләре гаиләлеге. Җиде меңнән артык төре билгеле, Русиянең Ауропа өлешендә 50 ләп төре очрый. Күбесенчә ачык һәм чуар төстәге күбәләкләр, кайберләреннән тыш, уртача зурлыктагы юан гәүдәле. Түше еш кына ачык төстә, күренеп торган тимгелләре һәм сызыклары бар. Ата затларның мыеклары тараксыман, хортумчыгы кыска. Күбәләк кортлары куе төк белән капланган, күбесенчә үләнчел үсемлекләр белән тукланалар. Күбәләкләр эңгер-меңгердә һәм төнлә актив, сирәк төрләре көндез оча, мәсәлән, канлы аюкүбәләк.

    Татарстан территориясендә еш очраучы аюкүбәләкләр: Кайя аюкүбәләге (Arctia coja L.) гадәти - төнлә утка очып килә; еш кына болын аюкүбәләге (Diacrisia sannio L.) һәм бака яфрагы аюкүбәләге (Parasemia plantaginis L.) - дымлы болыннарда яшиләр. Күп төрләре сирәгәя бара. ТРның Кызыл китабына кертелгән аюкүбәләкләр: авыл аюкүбәләге (Epicallia villica L.), канатларының җәеме 50-60 мм, алгы канатлары кара төстә, ак тимгелләре бар, арттагылары сары төстә, кара тимгелле.

    Май-июнь-июль айларында оча, күбәләк кортлары кара төстә, башлары кызыл, бака яфрагы, кычыткан һ.б. үләнчел үсемлекләрдә яшиләр. Аюкүбәләк Герның (Caallimorpha quadripunctaria P.) канат җәеме 50-55 мм, алгы канатлары кара төстә, кыйгач ак сызыклары бар, арттагылары кызыл төстә, кара төрткеләре бар, июль-августта көндез дә оча, күбәләк кортлары кара яки соры төстә, аркасында сары яки кызгылт-сары сызыгы һәм як-ягында кызгылт-сары сөялле сары сызыклары бар, бака яфрагы, тукранбаш, кырлыган һ.б. үсемлекләрдә яшиләр; хуҗабикә аюкүбәләк (Pericallia matronula L.), канат җәеме 70-80 мм, куе көрән төстә, июнь-июльдә оча, ш.у. аюкүбәләк Геба (Ammobiota hebe L.), бикә аюкүбәләк (Panaxia dominula L.), кызыл тимгелле аюкүбәләк (Utetheisa pulchella L.) һәм сары аюкүбәләк (Arctia flavia) бар.

    license
    cc-by-sa-3.0
    copyright
    Википедия авторлары һәм редакторлары

    Siilikkäät ( Finnish )

    provided by wikipedia FI

    Siilikkäät (Arctiidae), entiseltä nimeltään siilikehrääjät, ovat yökkösmäisiin perhosiin (Noctuoidea) kuuluva heimo. Heimon perhoset ovat usein värikkäitä ja varoitusvärisiä.

    Siilikäslajien koko ja ulkonäkö vaihtelevat erittäin paljon. Siipiväli on lajista riippuen 5–100 mm. Siipien kuviointi vaihtelee suuresti, eikä ryhmällä ole juuri sille tyypillisiä siipikuvioita. Osa lajeista on vaatimattoman näköisiä, mutta monet varsinkin kookkaammista lajeista ovat kirjavia ja hyvin kirkasvärisiä. Siivissä on usein sininen tai vihreä metallinen hohde. Takasiipien siipisuonitus on ryhmälle tyypillinen. Monilla lajeilla imukärsä on surkastunut, mutta toisilla se on hyvin kehittynyt.[1]

    Keskeisenä tuntomerkkinä naaraan takaruumissa, munanasettimen yhteydessä on pari feromonirauhasia, jotka se voi työntää ruumiinsa ulkopuolelle. Rauhasten pituus ja muoto vaihtelevat. Monilla siilikkäillä on myrkkyrauhanen keskiruumiinsa prothoraxissa. Myrkkyrauhasen ansiosta ne voivat uhattuna erittää pisaroittain muun muassa asetyylikoliinia ja histamiineja sisältävää nestettä.[2] Lisäksi perhosten erityisenä piirteenä on uurteisesta levystä muodostuva, ultraäänen tuottamiseen sopiva tymbaalielin keskiruumiin takaosassa. Äänen taajuus on 20–60 kHz ja sen tarkoituksena on luultavasti varoittaa lepakoita sekä muita öisiä saalistajia perhosen myrkyllisyydestä.[3] Eräiden arvioiden mukaan ääni voi myös häiritä lepakoiden kaikuluotausta tehden perhosen lepakolle näkymättömäksi.[4] Soukkoperhosilla (Syntominae) tymbaalielin on kuitenkin surkastunut tai puuttuu kokonaan.[1]

    Toukat ovat useimmiten tummia. Ne elävät ravintokasvilla vapaina ja ovat tavallisesti tiheän karvoituksen peittämiä ja usein myrkkypiikeillä varustettuja. Myös toukkien karvoituksen yksityiskohdat toimivat ryhmää yhdistävänä piirteenä.[2] Kotelo on usein viimeisen toukkanahan karvojen suojaama.[1]

    Maailmasta siilikäslajeja tunnetaan noin 11 000. Niistä palearktisella alueella tavataan noin 350 lajia ja Euroopassa 98. Siilikkäitä tavataan kaikenlaisissa ympäristöissä ja muutamat lajit elävät hyvinkin karuissa olosuhteissa korkealla vuoristoissa tai tundralla.[1] Ryhmä jaetaan kolmeksi alaheimoksi, joista kahden edustajia löytyy Suomesta. Keltasiipien alaheimon (Lithosiinae) lajeja on Suomessa 17 ja aitosiilikkäiden alaheimon (Arctiinae) lajeja on tavattu parikymmentä.

    Giuseppe Acerbi löysi ensimmäisenä maailmassa aitosiilikkäisiin kuuluvan pohjansiilikkään (Acerbia alpina) Suomesta, Enontekiöltä, vuonna 1799.

    Lähteet

    1. a b c d Nationalnyckeln till Sverges flora och fauna. Fjärilar: Ädelspinnare–tofsspinnare Lepidoptera: Lasiocampidae–Lymantriidae. ISBN 978-91-88506-58-0 s. 327–328
    2. a b Kitching, I., J. & Rawlins, J., E. (1998) "The Noctuoidea". Handbuch der Zoologie: Lepidoptera, Moths and Butterflies Vol. 1:. Evolution, Systematics and Biogeography ISBN: 3110157047 s. 389–391
    3. Mikkola Kauri, Murtosaari Jussi ja Nissinen Kari: Perhosten lumo: suomalainen perhostieto. Tammi 2005, s.245. ISBN 951-31-3317-6
    4. Corcoran et al (2009) "Tiger Moth Jams Bat Sonar". Science 325, 325

    Aiheesta muualla

    license
    cc-by-sa-3.0
    copyright
    Wikipedian tekijät ja toimittajat
    original
    visit source
    partner site
    wikipedia FI

    Siilikkäät: Brief Summary ( Finnish )

    provided by wikipedia FI

    Siilikkäät (Arctiidae), entiseltä nimeltään siilikehrääjät, ovat yökkösmäisiin perhosiin (Noctuoidea) kuuluva heimo. Heimon perhoset ovat usein värikkäitä ja varoitusvärisiä.

    Siilikäslajien koko ja ulkonäkö vaihtelevat erittäin paljon. Siipiväli on lajista riippuen 5–100 mm. Siipien kuviointi vaihtelee suuresti, eikä ryhmällä ole juuri sille tyypillisiä siipikuvioita. Osa lajeista on vaatimattoman näköisiä, mutta monet varsinkin kookkaammista lajeista ovat kirjavia ja hyvin kirkasvärisiä. Siivissä on usein sininen tai vihreä metallinen hohde. Takasiipien siipisuonitus on ryhmälle tyypillinen. Monilla lajeilla imukärsä on surkastunut, mutta toisilla se on hyvin kehittynyt.

    Keskeisenä tuntomerkkinä naaraan takaruumissa, munanasettimen yhteydessä on pari feromonirauhasia, jotka se voi työntää ruumiinsa ulkopuolelle. Rauhasten pituus ja muoto vaihtelevat. Monilla siilikkäillä on myrkkyrauhanen keskiruumiinsa prothoraxissa. Myrkkyrauhasen ansiosta ne voivat uhattuna erittää pisaroittain muun muassa asetyylikoliinia ja histamiineja sisältävää nestettä. Lisäksi perhosten erityisenä piirteenä on uurteisesta levystä muodostuva, ultraäänen tuottamiseen sopiva tymbaalielin keskiruumiin takaosassa. Äänen taajuus on 20–60 kHz ja sen tarkoituksena on luultavasti varoittaa lepakoita sekä muita öisiä saalistajia perhosen myrkyllisyydestä. Eräiden arvioiden mukaan ääni voi myös häiritä lepakoiden kaikuluotausta tehden perhosen lepakolle näkymättömäksi. Soukkoperhosilla (Syntominae) tymbaalielin on kuitenkin surkastunut tai puuttuu kokonaan.

    Toukat ovat useimmiten tummia. Ne elävät ravintokasvilla vapaina ja ovat tavallisesti tiheän karvoituksen peittämiä ja usein myrkkypiikeillä varustettuja. Myös toukkien karvoituksen yksityiskohdat toimivat ryhmää yhdistävänä piirteenä. Kotelo on usein viimeisen toukkanahan karvojen suojaama.

    Maailmasta siilikäslajeja tunnetaan noin 11 000. Niistä palearktisella alueella tavataan noin 350 lajia ja Euroopassa 98. Siilikkäitä tavataan kaikenlaisissa ympäristöissä ja muutamat lajit elävät hyvinkin karuissa olosuhteissa korkealla vuoristoissa tai tundralla. Ryhmä jaetaan kolmeksi alaheimoksi, joista kahden edustajia löytyy Suomesta. Keltasiipien alaheimon (Lithosiinae) lajeja on Suomessa 17 ja aitosiilikkäiden alaheimon (Arctiinae) lajeja on tavattu parikymmentä.

    Giuseppe Acerbi löysi ensimmäisenä maailmassa aitosiilikkäisiin kuuluvan pohjansiilikkään (Acerbia alpina) Suomesta, Enontekiöltä, vuonna 1799.

    license
    cc-by-sa-3.0
    copyright
    Wikipedian tekijät ja toimittajat
    original
    visit source
    partner site
    wikipedia FI

    Arctiidae ( French )

    provided by wikipedia FR

    Les Arctiidae (du grec αρκτος = ours) (ou Écailles) sont une famille de lépidoptères hétérocères dont les couleurs voyantes préviennent les oiseaux et autres prédateurs de leur toxicité. Leurs chenilles, très poilues, sont appelées « chenilles hérissonnes ».

    Cette famille compte environ 11 000 espèces dans le monde dont 6 000 dans l'écozone néotropicale. Une trentaine de genres sont représentés en France.

    Caractéristiques

    Une des caractéristiques essentielles dans cette famille est la présence d'un organe résonnant au niveau du mésothorax. Cet organe présente des membranes qui, mises en vibration, produisent des ultrasons. On trouve aussi des organes tympaniques qui servent à l'audition. Ils sont assez largement répandus chez les lépidoptères mais ont une structure et une localisation particulières chez les Arctiidae. Les setae (phanères) des chenilles sont particulières, de même que la nervaison des ailes chez les adultes. Il existe aussi une paire de glandes au voisinage de l'ovipositeur des femelles (Scobble, 1995).

    Les sons sont émis au cours de l'accouplement (Simmons and Conner, 1996) ou bien sont utilisés comme moyens de défenses contre les prédateurs (Fullard et al, 1994).

    De nombreuses espèces conservent des substances vénéneuses ou au goût repoussant provenant de leurs plantes-hôtes. Certaines espèces peuvent synthétiser leur propre défense chimique. Comme substances les plus communes, on trouve des glycosides à effet cardiaque (cardenolides), des alcaloïdes pyrrolizidine, des pyrazines et des histamines (Weller et al., 1999). Ce sont en général les chenilles qui absorbent les substances chimiques qui sont ensuite conservées à l'état adulte mais ces derniers peuvent aussi en accumuler. Cette protection peut être transmises aux œufs et parfois du mâle à la femelle pour qu'elle puisse protéger les œufs. Les poils des chenilles de certaines espèces sont urticants en raison des histamines qu'ils contiennent.

    Leur caractère vénéneux est annoncé par les couleurs vives (protection aposématique) des ailes postérieures, par des odeurs repoussantes, des postures inhabituelles ou chez les adultes par des ultrasons. Certains imitent simplement d'autres papillons toxiques ou ressemblent à des guêpes. Les ultrasons émis permettent aux prédateurs nocturnes d'apprendre à les éviter et peuvent perturber la précision de l'écholocation des papillons en vol par les chauves-souris (Ratcliffe and Fullard, 2005).

    La plupart des chenilles et des adultes sont actifs pendant la journée. Perturbées, les chenilles s'enroulent en spirale (la tête vers le centre).

    Bien qu'elles puissent parfois pulluler, peu d'espèces produisent des dommages ayant une importance économique.

    Liste des sous-familles

    Quelques espèces européennes

    Photographies

    Voir aussi

    license
    cc-by-sa-3.0
    copyright
    Auteurs et éditeurs de Wikipedia
    original
    visit source
    partner site
    wikipedia FR

    Arctiidae: Brief Summary ( French )

    provided by wikipedia FR

    Les Arctiidae (du grec αρκτος = ours) (ou Écailles) sont une famille de lépidoptères hétérocères dont les couleurs voyantes préviennent les oiseaux et autres prédateurs de leur toxicité. Leurs chenilles, très poilues, sont appelées « chenilles hérissonnes ».

    Cette famille compte environ 11 000 espèces dans le monde dont 6 000 dans l'écozone néotropicale. Une trentaine de genres sont représentés en France.

    license
    cc-by-sa-3.0
    copyright
    Auteurs et éditeurs de Wikipedia
    original
    visit source
    partner site
    wikipedia FR

    Bjørnespinnere ( Norwegian )

    provided by wikipedia NO

    Bjørnespinnere (Arctiinae) er en underfamilie av praktfly, noen ganger regnet som en egen familie, Arctiidae. Gruppen er ganske artsrik med omtrent 11 000 arter, hvorav bare 28 er funnet i Norge. Det største artsmangfoldet finnes i Sør- og Mellom-Amerika.

    Navnet kommer fra larvene som har ganske lange hår på kroppen. Mange av artene har brune og svarte hår, og derfor er sammenligningen med bjørner, ikke helt uforståelig.

    Utseende

    Bjørnespinnere har et vingespenn på mellom 5 og 100 millimeter. Mens det hos de norske artene er mellom 20 og 70 millimeter.

    De fleste voksne bjørnespinnere (imago) har en tykk og håret kropp, mange av artene har et fargerikt og tydelig vingemønster. Ofte er også kroppen kraftig farget. Men det finnes spinkle arter uten særlige farger. De med kraftige farger finnes vanligvis i underfamilien Arctiinae, her er fargene vanligvis i rødt, gult, oransje og svart. De sterke fargene signaliserer at bjørnespinnerne er giftige eller usmakelige (aposematisme). Mens mange av de artene som har mer beskjedne farger er artene i underfamilien lavspinnere. Selv om mange har kraftige farger er det flere som er helt hvite, med små mørke flekker på vingene, som vanlig tigerspinner. Antennene er mer eller mindre fjærformede, mest hos hannene.

    Det som er særpreget hos lavspinnerne er at mange av artene har lange og smale framvinger. Bakvingene er ofte store og runde. De kan derfor minne om arter i familien pyralider (Pyralidae). Pyralidene har lange palper, og er generelt mindre enn bjørnespinnere. Vingene holdes taklagt bakover kroppen i hvile. Noen av artene i delgruppen lavspinnere «ruller» i tillegg vingene tett rundt kroppen.

    Noen få av artene har utseende som skiller seg ut. Blant de nordiske artene er det Dysauxes ancilla, som ligner endel på en tussmørkesvermer. De to ganske små artene nakenspinner og dverglavspinner har rundere vinger enn de andre i familien.

    Larvene er normalt sterk behåret. Noen har tett hårbekledning, mens andre har tynnere hårbekledning slik at kroppen lett synes. Hårene er vanligvis arrangert i dusker på hvert ledd. Disse danner rekker av hårdusker bakover kroppen. Noen av hårduskene kan være lysere, litt gul eller rustrød farge og de danner derfor langsgående linjer på larvens kropp.

    Levevis

    Bjørnespinnere finnes i alle naturtyper. De fleste artene lever i varme og lnktropiske strøk. Men mange arter finnes bare i fjellet eller lengst nord. Slik som det er tilfelle for stripet bjørnespinner, nordlig bjørnespinner, polarbjørnespinner og flekkbjørnespinner, som bare finnes i Finnmark og nordlige Troms.

    I underfamilien Arctiinae er ofte bakvingene sterkt farget i røde og orange farger. Ved fare eller dersom bjørnespinneren føler seg truet, viser den ofte bakvingene noe som virker som en advarsel for byttedyr. Fargesignalet redder ofte bjørnespinneren fra å bli spist.

     src=
    Kokong av Cycnia tenera

    Noen arter har høreorganer som er særlig følsomme for ekkosignalene som flaggermus bruker i sin jakt på insekter. Merker bjørnespinneren at en flaggermus er i nærheten, kan den sende ut et "jamme-signal" som enten forvirrer flaggermusen eller signaliserer at møllen er uspiselig. I alle tilfeller medfører det at den unngår å bli spist.

    Hunnen legger eggene vanligvis rett på næringsplanten, ofte legges de i små grupper. Hos flere arter velges gjerne undersiden av et blad. Noen arter, for eksempel brun bjørnespinner, kan spise en lang rekke planter, mens andre, for eksempel karminspinnerlandøyda (Senecio jacobaea) er ganske spesialiserte.

    Larvene lever på ulike planter, urter eller trær. Larver i underfamilien Arctiinae lever av å gnage blad, på trær og urter. Men hos lavspinnere, i underfamilien Lithosiinae, lever de fleste arter, på lav og alger som de gnager. Flere av artene er giftige fordi de får giftstoffer i kroppen fra plantene de spiser. Giftige næringsplanter kan være gullregn og poteter.

    Larver av bjørnespinnerne er aktive om natten. Generelt er mange av artene også dagaktive om høsten, før overvintringen, og om våren er de gjerne bare nattaktive.

    Bjørnespinnere er sommerfugler og tilhører gruppen av insekter med fullstendig forvandling (holometabole insekter), som gjennomgår en metamorfose i løpet av utviklingen. Larvene er ofte radikalt forskjellige fra de voksne, både i levevis og i kroppsbygning. Mellom larvestadiet og det voksne stadiet er et puppestadium, en hvileperiode, der bjørnespinnerens indre og ytre organer endres. I hvilestadiet ligger puppen i en kokong larven har spunnet. Kokongen er ofte delvis gjennomskinnelig spunnet og består også ofte av noe av larvens hårbekledning. Puppestadiet varer vanligvis tre til fem uker.

    Skadedyr

    Noen arter kan gjøre skade på skog eller i frukthager.

    Bildegalleri

    Nettsiden Svenska Fjärilar [1] og [2] har bilder av alle nordiske arter.

    Systematisk inndeling / Norske arter

    Slektskapsforholdene mellom bjørnespinnernes delgrupper er avklart i ulik grad. Derfor kan endringer skje, særlig for de tallrike tropiske artene. Denne oversikten er ikke skrevet i hierarkisk skrivemåte. Du kan lese mer om dette her : System (biologi) og Gruppe (biologi). Systematikken følger i hovedsak, Aarvik, m.fl. 2000. (se kilde) Artslistene er alfabetiske på det latinske (vitenskapelige) navnet. Norske navn er hentet fra Aarvik, m.fl. 2000. Lafontaine og Fibiger (2006) publiserte nye fylogenetiske resultater som tyder på at bjørnespinnerne bør klassifiseres som en undergruppe av nattfly (Noctuidae), da under navnet Arctiinae.[1]. Senere er gruppen blitt ført som en undergruppe av den ny-opprettede familien praktfly (Erebidae).

    Listen er ufullstendig. Bare de norske artene er med.

    Treliste

    Referanser

    1. ^ Lafontaine og Fibiger (2006)

    Litteratur

    Eksterne lenker

    license
    cc-by-sa-3.0
    copyright
    Wikipedia forfattere og redaktører
    original
    visit source
    partner site
    wikipedia NO

    Bjørnespinnere: Brief Summary ( Norwegian )

    provided by wikipedia NO

    Bjørnespinnere (Arctiinae) er en underfamilie av praktfly, noen ganger regnet som en egen familie, Arctiidae. Gruppen er ganske artsrik med omtrent 11 000 arter, hvorav bare 28 er funnet i Norge. Det største artsmangfoldet finnes i Sør- og Mellom-Amerika.

    Navnet kommer fra larvene som har ganske lange hår på kroppen. Mange av artene har brune og svarte hår, og derfor er sammenligningen med bjørner, ikke helt uforståelig.

    license
    cc-by-sa-3.0
    copyright
    Wikipedia forfattere og redaktører
    original
    visit source
    partner site
    wikipedia NO

    Arctiidae ( Portuguese )

    provided by wikipedia PT
    Géneros lista

    Arctiidae é uma família de insectos da ordem Lepidoptera. Conta com cerca de 8000 espécies em todo o mundo.

    Algumas espécies produzem substâncias tóxicas ou assemelham-se a espécies que as produzem.

    Em muitas das espécies as lagartas têm pilosidades.

    As lagartas normalmente estão activas durante o dia. Se importunadas, enrolam-se em forma espiral compacta.

    Mariposas de porte pequeno ou médio, coloração vistosa, com asas de várias cores, às vezes pretas, amarelas ou vermelhas com áreas transparentes. Antenas simples ou pectinadas. Asas posteriores largas, arredondadas. Utetheisa ornatrix ataca crotalárias, mucuna etc.

    Lista de subfamílias

    Géneros

     src=Ver artigo principal: Anexo:Géneros de Arctiidae

    Algumas espécies europeias

    Algumas espécies australianas

    Galeria de imagens

    Wikispecies
    O Wikispecies tem informações sobre: Arctiidae
    Ícone de esboço Este artigo sobre insetos, integrado no Projeto Artrópodes é um esboço. Você pode ajudar a Wikipédia expandindo-o.
     title=
    license
    cc-by-sa-3.0
    copyright
    Autores e editores de Wikipedia
    original
    visit source
    partner site
    wikipedia PT

    Arctiidae: Brief Summary ( Portuguese )

    provided by wikipedia PT

    Arctiidae é uma família de insectos da ordem Lepidoptera. Conta com cerca de 8000 espécies em todo o mundo.

    Algumas espécies produzem substâncias tóxicas ou assemelham-se a espécies que as produzem.

    Em muitas das espécies as lagartas têm pilosidades.

    As lagartas normalmente estão activas durante o dia. Se importunadas, enrolam-se em forma espiral compacta.

    Mariposas de porte pequeno ou médio, coloração vistosa, com asas de várias cores, às vezes pretas, amarelas ou vermelhas com áreas transparentes. Antenas simples ou pectinadas. Asas posteriores largas, arredondadas. Utetheisa ornatrix ataca crotalárias, mucuna etc.

    license
    cc-by-sa-3.0
    copyright
    Autores e editores de Wikipedia
    original
    visit source
    partner site
    wikipedia PT

    Ведмедиці ( Ukrainian )

    provided by wikipedia UK
    1. Markku Savela (2000-02-18). Arctiidae Leach, 1815. Архів оригіналу за 2013-08-27. Процитовано 2013-04-20.
    2. Scoble, MJ. (1995) The Lepidoptera: Form, Function and Diversity. Second ed. Oxford University Press.
    3. http://www.apus.ru/site.xp/ Архівовано 27 May 2007[Дата не збігається] у Wayback Machine. 050049053.html


    license
    cc-by-sa-3.0
    copyright
    Автори та редактори Вікіпедії
    original
    visit source
    partner site
    wikipedia UK

    Ведмедиці: Brief Summary ( Ukrainian )

    provided by wikipedia UK
    Markku Savela (2000-02-18). Arctiidae Leach, 1815. Архів оригіналу за 2013-08-27. Процитовано 2013-04-20. Scoble, MJ. (1995) The Lepidoptera: Form, Function and Diversity. Second ed. Oxford University Press. http://www.apus.ru/site.xp/ Архівовано 27 May 2007[Дата не збігається] у Wayback Machine. 050049053.html


    license
    cc-by-sa-3.0
    copyright
    Автори та редактори Вікіпедії
    original
    visit source
    partner site
    wikipedia UK

    Медведицы ( Russian )

    provided by wikipedia русскую Википедию
    У этого термина существуют и другие значения, см. Медведица.
    Подцарство: Эуметазои
    Без ранга: Первичноротые
    Без ранга: Линяющие
    Без ранга: Panarthropoda
    Надкласс: Шестиногие
    Класс: Насекомые
    Надотряд: Amphiesmenoptera
    Подотряд: Хоботковые
    Клада: Двупорые
    Клада: Obtectomera
    Надсемейство: Совкообразные
    Семейство: Эребиды
    Подсемейство: Медведицы
    Международное научное название

    Arctiinae Leach, 1815

    Wikispecies-logo.svg
    Систематика
    на Викивидах
    Commons-logo.svg
    Изображения
    на Викискладе
    ITIS 117297EOL 770

    Медведицы[1] (лат. Arctiinae)подсемейство чешуекрылых из семейства Erebidae[2]. До 2011 года рассматривалось в качестве самостоятельного семейства Arctiidae.

    Бабочки часто с яркой и пестрой окраской, мохнатые, с толстым туловищем и б.м. крупные; мелкие виды б.ч. окрашены не ярко, не мохнатые и с более широкими крыльями. Усики короткие, у самцов часто гребенчатые; глаза голые (реже покрыты мелкими ресничками), ноги относительно короткие.

    Бабочки чаще ведут ночной или сумеречный образ жизни. Некоторые виды, например, луговая медведица Diacrisia sannio L. и красноточечная медведица Utetheisa pulchella L., активны как днём, так и ночью. Другие виды, например, полосатая медведица Spiris striata L., медведица Киндерманна Sibirarctia kindermanni Stgr., летают почти исключительно в дневное время. Но медведица Менетрие Borearctia menetriesii Ev. активна только в ранние утренние сумеречные часы и ночью на свет ламп не прилетает. Большинство видов во взрослой стадии встречаются поздней весной и летом.

    Гусеницы мохнатые, у большинства видов чаще развиваются на большом числе различных видов травянистых растений, виды лишайниц — на лишайниках и печеночниках. Многие виды рода Spilarctia Btl. предпочитают кормиться листвой различных деревьев. Окукливание обычно происходит на земле в лесной подстилке в лёгком коконе.

    Среди медведиц есть очень крупные виды, например, мрачная медведица с размахом крыльев иногда превышающим 11 см. Среди наиболее мелких видов настоящих медведиц — Epimydia dialampra Stgr. (горы Южной Сибири и Монголии) с размахом крыльев менее 2,5 см. Представители лишайниц бывают значительно мельче.

    Некоторые виды, например, красноточечная медведица Utetheisa pulchella L. имеют очень широкое распространение — от островов в Атлантическом океане на западе до Мьянмы (Бирмы) на востоке; этот вид иногда совершает дальние миграции на север, например, до Онежского озера[3]. Среди узколокальных видов можно привести эндемиков Юго-Восточного Алтая и Юго-Западной Тувы: Dodia sazonovi Dubat., Holoarctia dubatolovi Sald., Palearctia mira Dubat. et Tshist.

    В мире известно около 11000 видов. В России — 73 вида подсемейства Arctiinae[4], 66 — Lithosiinae[5], 11 — Syntominae[4] В Европейской части России, включая Кавказ и Урал, 42 вида подсемейства Arctiinae[4], 22 — Lithosiinae[5], 8 — Syntominae[4]. Наибольшее разнообразие медведиц (даже без лишайниц) — в Южной Америке, откуда известно более 5 тысяч видов этих бабочек. Для сравнения, в Ориентальной зоогеографической области известно около 400 видов медведиц (без родственных групп), а из Африки — немногим более 400 видов (также без родственных групп).

    Классификация

    Клада медведиц строго монофилетична, произошла от одного предка, родственного Herminiinae и Catocalinae.

    Актуальность
    Данные в этой статье приведены по состоянию на 2010 год.
    Вы можете помочь, обновив информацию в статье.

    В семействе выделяют следующие подсемейства и трибы (по Евразии: Dubatolov & de Vos, 2010; Neue Entomologische Nachrichten 65: 1—106; по Северной Америке: Ferguson & Opler, 2006; Zootaxa 1299: 1—33):

    Подсемейство Arctiinae

    Триба Amerilini

    Триба Callimorphini

    Триба Callimorphini?

    Триба Nyctemerini

    Триба Arctiini

    Триба Micrarctiini

    Триба Spilosomini

    Incertae sedis

    Триба Phaegopterini

    Триба Pericopini

    Подсемейство Syntominae

    Подсемейство Lithosiinae

    Примечания

    1. Горностаев Г. Н. Насекомые СССР. — Москва: Мысль, 1970. — 372 с. — (Справочники-определители географа и путешественника).
    2. Zahiri R., Holloway J. D., Kitching I. J., Lafontaine J. D., Mutanen M. & Wahlberg N. 2012. Molecular phylogenetics of Erebidae (Lepidoptera, Noctuoidea). Systematic Entomology 37(1): 102—124.
    3. Kaisila J., 1947; Die Makrolepidopterenfauna des Aunus- Gebietes. Acta ent. Fenn. 1: 1—112.
    4. 1 2 3 4 Синев и др., 2008; Каталог чешуекрылых (Lepidoptera) России).
    5. 1 2 Дубатолов, В. В.; Лишайницы (Arctiidae, Lithosiinae) России и сопредельных стран [1].
    license
    cc-by-sa-3.0
    copyright
    Авторы и редакторы Википедии

    Медведицы: Brief Summary ( Russian )

    provided by wikipedia русскую Википедию

    Медведицы (лат. Arctiinae) — подсемейство чешуекрылых из семейства Erebidae. До 2011 года рассматривалось в качестве самостоятельного семейства Arctiidae.

    Бабочки часто с яркой и пестрой окраской, мохнатые, с толстым туловищем и б.м. крупные; мелкие виды б.ч. окрашены не ярко, не мохнатые и с более широкими крыльями. Усики короткие, у самцов часто гребенчатые; глаза голые (реже покрыты мелкими ресничками), ноги относительно короткие.

    Бабочки чаще ведут ночной или сумеречный образ жизни. Некоторые виды, например, луговая медведица Diacrisia sannio L. и красноточечная медведица Utetheisa pulchella L., активны как днём, так и ночью. Другие виды, например, полосатая медведица Spiris striata L., медведица Киндерманна Sibirarctia kindermanni Stgr., летают почти исключительно в дневное время. Но медведица Менетрие Borearctia menetriesii Ev. активна только в ранние утренние сумеречные часы и ночью на свет ламп не прилетает. Большинство видов во взрослой стадии встречаются поздней весной и летом.

    Гусеницы мохнатые, у большинства видов чаще развиваются на большом числе различных видов травянистых растений, виды лишайниц — на лишайниках и печеночниках. Многие виды рода Spilarctia Btl. предпочитают кормиться листвой различных деревьев. Окукливание обычно происходит на земле в лесной подстилке в лёгком коконе.

    Среди медведиц есть очень крупные виды, например, мрачная медведица с размахом крыльев иногда превышающим 11 см. Среди наиболее мелких видов настоящих медведиц — Epimydia dialampra Stgr. (горы Южной Сибири и Монголии) с размахом крыльев менее 2,5 см. Представители лишайниц бывают значительно мельче.

    Некоторые виды, например, красноточечная медведица Utetheisa pulchella L. имеют очень широкое распространение — от островов в Атлантическом океане на западе до Мьянмы (Бирмы) на востоке; этот вид иногда совершает дальние миграции на север, например, до Онежского озера. Среди узколокальных видов можно привести эндемиков Юго-Восточного Алтая и Юго-Западной Тувы: Dodia sazonovi Dubat., Holoarctia dubatolovi Sald., Palearctia mira Dubat. et Tshist.

    В мире известно около 11000 видов. В России — 73 вида подсемейства Arctiinae, 66 — Lithosiinae, 11 — Syntominae В Европейской части России, включая Кавказ и Урал, 42 вида подсемейства Arctiinae, 22 — Lithosiinae, 8 — Syntominae. Наибольшее разнообразие медведиц (даже без лишайниц) — в Южной Америке, откуда известно более 5 тысяч видов этих бабочек. Для сравнения, в Ориентальной зоогеографической области известно около 400 видов медведиц (без родственных групп), а из Африки — немногим более 400 видов (также без родственных групп).

    license
    cc-by-sa-3.0
    copyright
    Авторы и редакторы Википедии

    灯蛾科 ( Chinese )

    provided by wikipedia 中文维基百科
    Ambox wikify.svg
    本条目部分链接不符合格式手冊規範跨語言链接及章節標題等處的链接可能需要清理。(2016年10月31日)
    請協助改善此條目。參見WP:LINKSTYLEWP:MOSIW以了解細節。突出显示跨语言链接可以便于检查。
    多樣性 1400-1500 個屬
    約11,000 個品種 模式種 豹燈蛾Arctia caja
    Linnaeus, 1758 亞科 [1]  src= 维基物种中的分类信息:灯蛾科

    灯蛾科Hypercompe)是鱗翅目大鱗翅亞目夜蛾總科中的一個大科,包含目前世界上的1.1萬種飛蛾,其中的6000多种为新熱帶種。

    分類

    知名品種

    以下為燈蛾科裡比較常見的種[4]

    藝廊

    注释

    1. ^ Markku Savela. Arctiidae Leach, 1815. 2000-02-18.
    2. ^ 英文版指包括鹿蛾亞科(Syntominae),存疑,詳見下一個參考。鹿蛾亞科又譯鹿子蛾亞科
    3. ^ (燈蛾科) 紅腹蜂蛾 Euchromia elegantissima formosana @ (蝶與蛾). [2008-08-04].[永久失效連結]
    4. ^ 摘录_辽宁双台河口国家级自然保护区昆虫名录. [2008-08-04].[永久失效連結]

    参考资料

    • Bates DL, Fenton MB (1990) 《Aposematism or startle? Predators learn their responses to the defenses of prey》. Can J Zool 68:49–52
    • Dunning DC, Krüger M (1995) 《Aposematic sounds in African moths》. Biotropica 27:227–231
    • Dunning DC, Roeder KD (1965) 《Moth sounds and the insect-catching behavior of bats》. Science 147:173–174
    • Dunning DC, Acharya L, Merriman CB, Ferro LD (1992) 《Interactions between bats and arctiid moths》. Can J Zool 70:2218–2223
    • Fullard JH, Fenton MB, Simmons JA (1979) 《Jamming bat echolocation: the clicks of arctiid moths》. Can J Zool 57:647–649
    • Fullard JH, Simmons JA, Sailant PA (1994) 《Jamming bat echolocation: the dogbane tiger moth Cycnia tenera times its clicks to the terminal attack calls of the big brown bat Eptesicus fuscus》. J Exp Biol 194:285–298
    • Hristov NI, Conner WE (2005) 《Sound strategy: acoustic aposematism in the bat–tiger moth arms race. Naturwissenschaften》 92:164–169. DOI:10.1007/s00114-005-0611-7
    • Layne JR, Kuharsky DK (2000) 《Triggering of cryoprotectant synthesis in the woolly bear caterpillar (Pyrrharctia isabella Lepidoptera : Arctiidae)》. J Exper Zool 286 (4): 367-371
    • Scoble, MJ. (1995) 《The Lepidoptera: Form, Function and Diversity》. Second ed. Oxford University Press.
    • Simmons RB, Conner WE (1996) 《Ultrasonic signals in the defense and courtship of Euchaetes egle Drury and E. bolteri Stretch (Lepidoptera: Arctiidae)》. J Ins Behav 9 (6): 909-919
    • Simmons RB, Weller SE (2002) 《What kind of signals do mimetic tiger moths send? A phylogenetic test of wasp mimicry systems (Lepidoptera: Arctiidae: Euchromiini)》. Proc Roy Soc Lond B 269: 983–990
    • Wagner, DL, (2005) 《Caterpillars of Eastern North America》. Princeton University Press.
    • Weller SJ, Jacobsen NL, Conner WE (1999) 《The evolution of chemical defenses and mating systems in tiger moths (Lepidoptera: Arctiidae)》. Biol J Linn Soc 68:557–578.
     title=
    license
    cc-by-sa-3.0
    copyright
    维基百科作者和编辑

    灯蛾科: Brief Summary ( Chinese )

    provided by wikipedia 中文维基百科

    灯蛾科(Hypercompe)是鱗翅目大鱗翅亞目夜蛾總科中的一個大科,包含目前世界上的1.1萬種飛蛾,其中的6000多种为新熱帶種。

    license
    cc-by-sa-3.0
    copyright
    维基百科作者和编辑