Image of Inconspicuous Macoma
Creatures » » Animals » » Molluscs » Mussels » » Tellinidae »

Inconspicuous Macoma

Macoma balthica (Linnaeus 1758)

Brief Summary

provided by Ecomare
The Baltic tellin lives dug into muddy or sandy sea bottoms of the tidal flats and coastal waters. Only its suction tubes extend beyond the the surface. These tubes are often nibbled upon by flatfish. The older they get, the deeper they dig themselves in. Baltic tellin shells are commonly found on the beach. They are often very colorful.
license
cc-by-nc
copyright
Copyright Ecomare
provider
Ecomare
original
visit source
partner site
Ecomare

Brief Summary ( Dutch; Flemish )

provided by Ecomare
Het nonnetje leeft ingegraven in de slikkige of zandige zeebodem van het wad, waarbij alleen de zuigbuisjes boven de bodem uitkomen. De zuigbuisjes worden er echter regelmatig afgehapt door platvissen. Nonnetjes graven zich steeds dieper in naarmate ze ouder worden. Schelpen van nonnetjes worden overal op het strand gevonden. Ze zijn vaak heel kleurrijk.
license
cc-by-nc
copyright
Copyright Ecomare
provider
Ecomare
original
visit source
partner site
Ecomare

Baltische Plattmuschel ( German )

provided by wikipedia DE
Wissenschaftlicher Name Limecola balthica (Linnaeus, 1758)

Die Baltische Plattmuschel (Limecola balthica), auch Nordische Tellmuschel, Baltische Tellmuschel oder Rote Bohne genannt, ist eine Muschelart aus der Familie der Tellmuscheln (Tellinidae), die in der Nord- und Ostsee zu finden ist. Sie kommt aber auch im Atlantik vor.[1]

Merkmale

Schalen, Skelett und Organe

 src=
Links: Die rote Innenseite der Baltischen Plattmuschel

Das fast gleichklappige, aufgeblähte Gehäuse der Baltischen Plattmuschel ist eiförmig bis gerundet-dreieckig. Es wird bis zu 30 Millimeter lang. Das Längen-/Breiten-Verhältnis beträgt etwa 1:1,2 und ist deutlich ungleichseitig. Die vergleichsweise kleinen Wirbel befinden sich annähernd in der Mitte des Gehäuses. Das Vorderende ist weit gerundet, der hintere Gehäuseteil keilförmig. Der vordere Dorsalrand ist kurz, verläuft zunächst fast gerade, und geht dann in den weit gerundeten Vorderrand über. Der hintere Dorsalrand ist nur schwach gewölbt, das Hinterende ist fast zugespitzt. Der bauchseitige oder Ventralrand ist weit gerundet. Das Hinterende des Gehäuses ist leicht nach rechts gebogen. Am Hinterende klafft das Gehäuse leicht auseinander.

Das braune Ligament-Band erstreckt sich hinter den Wirbeln auf ein Drittel der Länge des hinteren Dorsalrandes. In jeder Klappe sind zwei Kardinalzähne vorhanden. In der linken Klappe ist der vordere Kardinalzahn gefurcht und zweispitzig, der hintere klein. In der rechten Klappe ist dagegen der hintere Kardinalzahn gefurcht und zweispitzig und der vordere Kardinalzahn klein. Lateralzähne sind nicht vorhanden. Der Mantel ist tief eingebuchtet, die Form der Bucht ist jedoch etwas variabel. Die ventrale Begrenzung der Mantelbucht fällt auf drei Vierteln mit dem ventralen Mantelrand zusammen, dann steigt die Bucht nach schräg oben an. Es sind zwei in etwa gleich große Schließmuskeln vorhanden, deren Form etwas unterschiedlich ist. Der vordere Schließmuskel ist länglich, der hintere Schließmuskel eher eiförmig.

Die beigefarbene bis hellgraue Schale ist dickwandig und fest. Die Oberfläche zeigt randparallele feine Rippen und Vertiefungen und feinere Anwachsstreifen. Der Gehäuserand ist glatt. Das Periostracum ist ein dünner, beigefarbener oder hellgrauer, glänzender Überzug. Auf der Außenseite sind einige dunklere, randparallele Bänder, oft auch gelblich, orange oder rosa. Die Schaleninnenseite ist meist rötlich getönt, deshalb wird sie auch Rote Bohne genannt. Ihre Siphonen sind nicht miteinander verwachsen, sehr lang und dehnungsfähig.

Ähnliche Arten

Die Baltische Plattmuschel ist rundlicher, hat ein kleineres Längen- zu Breiten-Verhältnis und ist weniger abgeflacht als die Kalk-Plattmuschel (Macoma calcarea). Letztere ist zudem deutlich größer, fast etwa doppelt so groß.

Geographische Verbreitung, Lebensraum und Lebensweise

Ecomare - nonnetje (pcd01082-nonnetje-sd).jpg

Die Baltische Plattmuschel ist im Atlantik sowie in der Nord- und Ostsee zu finden. Außerdem kommt sie an den Küsten des Nördlichen Eismeeres vor. Im Ostatlantik war sie noch vor etwa 50 Jahren bis zur Nordküste der Iberischen Halbinseln zu finden. Dort ist sie inzwischen (2016) ausgestorben. Die südliche Verbreitungsgrenze ist derzeit in etwa auf Höhe der Mündung der Gironde (Südwestfrankreich).[2][3]

Die Baltische Plattmuschel lebt ca. 4 bis 10 cm tief eingegraben, und auf der linken Klappe liegend, im Schlick- und Mischwatt, ist jedoch auch noch in der tieferen Nordsee anzutreffen. Sie entwickelt sehr hohe Bestandsdichten bis zu 2000 Individuen pro Quadratmeter. Ihr großer beweglicher Grabfuß ermöglicht schnelles Eingraben, wenn sie durch Strömungen freigelegt wird. Die Plattmuschel kann sich auch über ihren längeren Einströmsipho ernähren, mit dem sie den Wattboden nach Nahrung (Kieselalgen und Bakterien) absuchen kann. Da sie nicht besonders tief im Boden lebt und außerdem bei Frost überleben kann, stellt sie, genau wie die Herzmuschel, eine wichtige Nahrung für Watvögel dar. Die Unterart Limecola balthica balthica ist besonders angepasst an niedrige Salinität und toleriert Werte von noch drei Promille.[4]

Taxonomie

Das Taxon stellte Carl von Linné 1758 als Tellina balthica auf.[5] Als typischen Lebensraum gab er die Ostsee an, was er auch mit dem Artnamen zum Ausdruck brachte. Leach stellte 1819 die Gattung Macoma auf. Die Art wurde lange Zeit zur Gattung Macoma gestellt. Thomas Brown stellte 1848 die Gattung Limecola auf, die lange Zeit in Vergessenheit geriet. Gattung und Art sind allgemein als gültige Taxa akzeptiert.[6]

Die Art wird in zwei Unterarten unterteilt:

  • Limecola balthica balthica (die Nominatunterart), sie ist im Nordpazifik und in der Ostsee beheimatet. Die Population in der Ostsee wanderte erst mit der Littorina-Transgression in die Ostsee ein. Sie ist allerdings bereits das Produkt einer Hybridisierung, denn sie enthält nur noch 60 Prozent balthica balthica- und schon 40 Prozent balthica rubra-Gene.[4]
  • Limecola balthica rubra (da Costa, 1778),[7] ist die im Atlantik und Nordsee vorkommende Unterart. Die beiden Unterarten hybridisieren im Kontaktbereich z. B. im Kategatt.

Belege

Literatur

  • S. Peter Dance, Rudo von Cosel (Bearb. der deutschen Ausgabe): Das große Buch der Meeresmuscheln. Verlag Eugen Ulmer, Stuttgart 1977, ISBN 3-8001-7000-0, S. 258. (hier Macoma baltica)
  • Fritz Gosselck, Alexander Darr, Jürgen H. J. Jungbluth, Michael Zettler: Trivialnamen für Mollusken des Meeres und Brackwassers in Deutschland. In: Mollusca. 27(1), 2009, S. 3–32. PDF (S. 26)
  • Rudolf Kilias: Lexikon Marine Muscheln und Schnecken. 2. Auflage. Verlag Eugen Ulmer, Stuttgart 1997, ISBN 3-8001-7332-8, S. 180.
  • Fritz Nordsieck: Die europäischen Meeresmuscheln (Bivalvia). Vom Eismeer bis Kapverden, Mittelmeer und Schwarzes Meer. Gustav Fischer Verlag, Stuttgart 1969, DNB 457713801, S. 129.
  • Guido Poppe. Yoshihiro Goto: European Seashells. Volume 2: Scaphopoda, Bivalvia, Cephalopoda. Verlag Christa Hemmen, Wiesbaden 1993, ISBN 3-925919-10-4, S. 109.
  • Rainer Willmann: Muscheln der Nord- und Ostsee. Neumann-Neudamm, Melsungen 1989, ISBN 3-7888-0555-2, S. 165–168.

Weblinks

Einzelnachweise

  1. Kerstin Viering: Auf dem Grund der Ostsee. In: Berliner Zeitung. 13./14. August 2016, S. 4 der Magazin-Beilage.
  2. Jeroen M. Jansen, Annelies E. Pronker, Sandra Kube, Adam Sokolowski, J. Carlos Sola, Mikel A. Marquiegui, Doris Schiedek, Sjoerd Wendelaar Bonga, Maciej Wolowicz, Herman Hummel: Geographic and Seasonal Patterns and Limits on the Adaptive Response to Temperature of European Mytilus spp. and Macoma balthica Populations. In: Oecologia. 154(1), 2007, S. 23–34. JSTOR 40213053
  3. Jeroen M. Jansen, Annelies E. Pronker, Sjoerd Wendelaar Bonga, Herman Hummel: Macoma balthica in Spain, a few decades back in climate history. In: Journal of Experimental Marine Biology and Ecology. 344(2), 2007, S. 161–169. doi:10.1016/j.jembe.2006.12.014
  4. a b P. C. Luttikhuizen, J. Drent, K. T. C. A. Peijnenburg, H. W. Van Der Veer, K. Johannesson: Genetic architecture in a marine hybrid zone: comparing outlier detection and genomic clines analysis in the bivalveMacoma balthica. In: Molecular ecology. 21(12), 2012, S. 3048–3061. doi:10.1111/j.1365-294X.2012.05586.x
  5. Carl von Linné: Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Tomus I: Editio decima, reformata. Salvius, Holmia/Stockholm 1758, S. 1–824. Online bei www.biodiversitylibrary.org (S. 677)
  6. MolluscaBase: Limecola balthica (Linnaeus, 1758)
  7. Emanuel Mendez da Costa: Historia naturalis testaceorum Britanniæ, or, the British conchology; containing the descriptions and other particulars of natural history of the shells of Great Britain and Ireland: illustrated with figures. In English and French. - Historia naturalis testaceorum Britanniæ, ou, la conchologie Britannique; contenant les descriptions & autres particularités d'histoire naturelle des coquilles de la Grande Bretagne & de l'Irlande: avec figures en taille douce. En anglois & françois. Millan, White, Emsley & Robson, London 1778 S. I–XII, 1-254. Online bei www.biodiversitylibrary.org (S. 207/8)

Weblinks

 src= Commons: Baltische Plattmuschel (Limecola balthica) – Sammlung von Bildern, Videos und Audiodateien
 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia Autoren und Herausgeber
original
visit source
partner site
wikipedia DE

Baltische Plattmuschel: Brief Summary ( German )

provided by wikipedia DE

Die Baltische Plattmuschel (Limecola balthica), auch Nordische Tellmuschel, Baltische Tellmuschel oder Rote Bohne genannt, ist eine Muschelart aus der Familie der Tellmuscheln (Tellinidae), die in der Nord- und Ostsee zu finden ist. Sie kommt aber auch im Atlantik vor.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia Autoren und Herausgeber
original
visit source
partner site
wikipedia DE

Liejusimpukka ( Finnish )

provided by wikipedia FI

Liejusimpukka eli itämerensimpukka (Limecola balthica tai Macoma balthica) on suhteellisen pienikokoinen merenpohjaan kaivautuva simpukkalaji. Se on Itämeren tärkeimpiä pohjaeläinlajeja, ja Itämeren harvoista merisimpukoista kaikkein laimeimmassa murtovedessä toimeen tuleva simpukka.

Ulkonäkö

Liejusimpukka on litteä ja sileäkuorinen, muodoltaan soikeahko, hieman kolmiomainen simpukka. Kuoren väri Itämeressä on valkoinen tai vaaleanpunainen. Länsi-Euroopassa esiintyy muitakin värimuotoja. Kuoren pituus on yleensä alle 2 cm ja enintään 3 cm.

Levinneisyys ja alkuperä

Liejusimpukan kokonaislevinneisyys kattaa sekä Atlantin että Tyynenmeren pohjoisosien rannikkovedet, Euroopassa sen alue ulottuun Biskajanlahdelta Vienanmereen ja Karanmeren länsiosaan. Tyypillisiä elinympäristöjä ovat jokisuut ja mutaiset vuorovesirannat.

Itämeressä liejusimpukka elää muta- ja hiekkapohjilla rannan tuntumasta lähes 100 metrin syvyyteen, runsaimmillaan 2-5 metrissä. Se on monin paikoin pohjayhteisön valtalaji. Suomen rannikolla sen levinneisyys ulottuu Virolahdelta Kokkolan seudulle noin 3 promillen suolapitoisuuteen.

Itämeren liejusimpukan alkuperä on omalaatuinen: se on syntynyt Atlantista ja Tyynestämerestä saapuneiden simpukkakantojen sekoittuessa.

Elintavat ja lisääntyminen

Liejusimpukka elää pehmeään merenpohjaan kaivautuneena, jopa 10 cm syvyydessä. Sieltä se työntää pohjan pinnalle kaksi hengitysputkea, sifonia. Toisella se imuroi ravinnokseen planktonia ja orgaanista ainesta pohjan tuntumasta, toinen on poistoputki.

Liejusimpukka lisääntyy alkukesällä. Naaraan ja koiraan kudussa vapautuvat sukusolut yhtyvät vedessä ja niistä syntyy toukka, joka ui vapaana planktoneläimenä muutaman viikon ajan ennen kuin laskeutuu pohjalle, käy läpi muodonmuutoksen ja jatkaa elämäänsä pohjaeläimenä.

Lähteet

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedian tekijät ja toimittajat
original
visit source
partner site
wikipedia FI

Liejusimpukka: Brief Summary ( Finnish )

provided by wikipedia FI

Liejusimpukka eli itämerensimpukka (Limecola balthica tai Macoma balthica) on suhteellisen pienikokoinen merenpohjaan kaivautuva simpukkalaji. Se on Itämeren tärkeimpiä pohjaeläinlajeja, ja Itämeren harvoista merisimpukoista kaikkein laimeimmassa murtovedessä toimeen tuleva simpukka.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedian tekijät ja toimittajat
original
visit source
partner site
wikipedia FI

Nonnetje (weekdier) ( Dutch; Flemish )

provided by wikipedia NL

Het nonnetje (Limecola balthica synoniem: Macoma balthica) is een in zee levend tweekleppig weekdier.

Beschrijving

Kenmerken

Brede, eivormige schelp met toegespitste achterzijde. Het schelpoppervlak is glad, zonder sculptuur. De kleur is variabel, de concentrisch gestreepte schelpen zijn bleekwit, geel, oranje of roze gekleurd. De top is vaak wat donkerder. Op het strand gevonden schelpen kunnen blauw of bruin verkleurd zijn.

Afmetingen

Lengte: tot 30 mm. Hoogte: tot 25 mm.

Levensduur

Nonnetjes kunnen tot ongeveer zeven jaar oud worden.

Habitat

De schelp leeft ingegraven in slik- en zandplaten van hoog in de getijdenzone tot circa 20 meter waterdiepte. Hoewel dit een mariene soort is verdragen de dieren zeer sterke verlaging van het zoutgehalte (brakwater). In de voormalige Zuiderzee leefde de soort nog bij ca. 2‰ totaal zoutgehalte[1][2].

Areaal

Het nonnetje is een van de meest voorkomende schelpen op Nederlandse en Vlaamse stranden. Op strandjes langs dijken van het IJsselmeer spoelen nog steeds schelpen aan van dieren die in de voormalige Zuiderzee geleefd hebben. De grootte van die exemplaren blijft altijd kleiner dan die van thans levende dieren in de Waddenzee.[1][2]

Oorsprong

Het nonnetje behoort met een aantal andere mollusken tot een groep van soorten die een oorsprong in de Grote Oceaan heeft. Er wordt aangenomen dat deze soorten vanaf het vroeg Plioceen via de Beringstraat naar de Atlantische Oceaan zijn gemigreerd. Het Nonnetje behoort tot de laatst gearriveerde soorten (de Ruwe Alikruik arriveert nog later). Tot deze groep behoren verder ook de Strandgaper en de uitgestorven Acila cobboldiae[3].

Fossiel voorkomen

In het Noordzee gebied is het Nonnetje aanwezig vanaf het laat Tiglien en is daarna in mariene afzettingen van alle interglacialen een algemene verschijning[4][5][6][7] Het oudste voorkomen in de Noordzee is in Engeland aanwezig in de Weybourne Crag nabij Sidestrand (East Anglia), waar de soort samen voorkomt met Viviparus glacialis. Van deze laatste soort is dit het jongst bekende voorkomen. In Nederland is het oudste voorkomen van het Nonnetje bekend uit een pulsboring bij Zuurland (Brielle). Hier werd een vergelijkbaar gezelschap als in Sidestrand aangetroffen waarvan onder andere het laatste optreden van Viviparus glacialis bekend is.[8]

Naam

De naam "nonnetje" zou teruggaan op het vissersleven. Vissers hadden de gewoonte om tijdens hun lange tocht schelpen te eten die ze vingen. Nonnetjes hebben echter een sterke sluitspier, waardoor de schelpen met de tong niet open te krijgen waren. Vandaar de verwijzing naar kuise nonnetjes.[9]

Afbeeldingen

Zie ook

Externe links

Bronnen, noten en/of referenties
  • Benthem Jutting, T. van, 1943. Mollusca (I) C. Lamellibranchia. Fauna van Nederland 12: 1-475.
  • Bruyne, R.H. de, 2004. Veldgids Schelpen. KNNV Uitgeverij, ISBN 90-5011-140-8, 234 pag.
  • (en) Harmer, F.W., 1877. Tellina balthica and the Norwich Crag. Transactions of the Norfolk and Norwich Naturalists' Society., 2: 377-380.
  • Kolfschoten, T. van, Boer, P.L. de (eds), 1988. The Zuurland-2 borehole Mededelingen Werkgroep voor Tertiaire en Kwartaire Geologie, 25: 1-106.
  • (en) Meijer, T., 1993. Stratigraphical notes on Macoma (Bivalvia) in the southern part of the North Sea Basin and some remarks on the arrival of Pacific species. Scripta Geologica Special Issue 2, 297-312. PDF
  • (en) Norton, P.E.P. & Spaink, G., 1973. The earliest occurrence of Macoma balthica (L.) as a fossil in the North Sea deposits. Malacologia, 14: 33-37.
  • (en) Spaink, G. & Norton, P.E.P., 1967. The stratigraphical range of Macoma balthica (L.)(Bivalvia, Tellinacea) in the Pleistocene of The Netherlands and Eastern England. Mededelingen van de Geologische Stichting, (NS) 18: 39-44.
  • (en) Vermeij, G.J., 1991. Anatomy of an invasion: the trans-Arctic interchange. Paleobiology, 17: 281-307. Abstract

  1. a b De Bruijne, 2004
  2. a b Van Benthem Jutting, 1943
  3. Vermeij, 1991
  4. Harmer, 1877
  5. Meijer, 1993
  6. Norton & Spaink, 1973
  7. Spaink & Norton, 1967
  8. van Kolfschoten, de Boer (eds.), 1988.
  9. K. Serneels: Welke schelpen vind je aan onze kust? Van alikruik tot zwaardschede. KH (Knokke Heist), 2018, 33, 56-57.
Wikimedia Commons Zie de categorie Macoma balthica van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia-auteurs en -editors
original
visit source
partner site
wikipedia NL

Nonnetje (weekdier): Brief Summary ( Dutch; Flemish )

provided by wikipedia NL

Het nonnetje (Limecola balthica synoniem: Macoma balthica) is een in zee levend tweekleppig weekdier.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia-auteurs en -editors
original
visit source
partner site
wikipedia NL

Rogowiec bałtycki ( Polish )

provided by wikipedia POL
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Rogowiec bałtycki (Macoma balthica[2]) – gatunek małża z rodziny rogowcowatych (Tellinidae).

Żyje głównie w strefie brzegowej, w miękkim podłożu, w powierzchniowej warstwie dna, na głębokości do 40 m. Skorupka gładka, jedynie z delikatnymi, współśrodkowymi pierścieniami przyrostu. Łatwo traci beżową warstwę konchiolinową i wtedy pod spodem ukazuje się warstwa wapienna, zwłaszcza w starszej części, zabarwiona na wiśniowy lub żółty kolor. Połączenie połówek muszli czarne. Skorupka z jednej strony owalna z drugiej bardziej zaostrzona (górny brzeg jest stromo pochylony). Długość 15–25 mm, szerokość do 16 mm, grubość ok. 10 mm.

Małż żyje stosunkowo blisko brzegu, stąd jego muszle często wyrzucane są na brzeg. W Bałtyku żyje do 12 lat. Stanowi ważny składnik pożywienia płastug.

Zobacz też

Przypisy

  1. Macoma balthica, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Czasami pisane Macoma baltica

Bibliografia

  • Urbański J. Krajowe ślimaki i małże, Warszawa 1957.
  • RafałR. Wąsowski RafałR., AleksanderA. Penkowski AleksanderA., Ślimaki i małże Polski, Warszawa: „Multico”, 2003, ISBN 83-7073-347-6, OCLC 749195338 .
  • Ludwik Żmudziński: Świat zwierzęcy Bałtyku : atlas makrofauny. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1990. ISBN 83-02-02374-4.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Rogowiec bałtycki: Brief Summary ( Polish )

provided by wikipedia POL

Rogowiec bałtycki (Macoma balthica) – gatunek małża z rodziny rogowcowatych (Tellinidae).

Żyje głównie w strefie brzegowej, w miękkim podłożu, w powierzchniowej warstwie dna, na głębokości do 40 m. Skorupka gładka, jedynie z delikatnymi, współśrodkowymi pierścieniami przyrostu. Łatwo traci beżową warstwę konchiolinową i wtedy pod spodem ukazuje się warstwa wapienna, zwłaszcza w starszej części, zabarwiona na wiśniowy lub żółty kolor. Połączenie połówek muszli czarne. Skorupka z jednej strony owalna z drugiej bardziej zaostrzona (górny brzeg jest stromo pochylony). Długość 15–25 mm, szerokość do 16 mm, grubość ok. 10 mm.

Małż żyje stosunkowo blisko brzegu, stąd jego muszle często wyrzucane są na brzeg. W Bałtyku żyje do 12 lat. Stanowi ważny składnik pożywienia płastug.

 src=

Muszle

 src=

Muszle

Ecomare - nonnetje (pcd01082-nonnetje-sd).jpg
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Macoma balthica ( Portuguese )

provided by wikipedia PT


Nome binomial Macoma balthica
(Linnaeus, 1758)

Macoma balthica é uma espécie de molusco pertencente à família Tellinidae.

A autoridade científica da espécie é Linnaeus, tendo sido descrita no ano de 1758.

Trata-se de uma espécie presente no território português, incluindo a zona económica exclusiva.

Referências

  • Macoma balthica - World Register of Marine Species (consultado em 29 de dezembro de 2013).

Ligações externas

Ícone de esboço Este artigo sobre moluscos, integrado no Projeto Invertebrados é um esboço. Você pode ajudar a Wikipédia expandindo-o.


 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autores e editores de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia PT

Macoma balthica: Brief Summary ( Portuguese )

provided by wikipedia PT

Macoma balthica é uma espécie de molusco pertencente à família Tellinidae.

A autoridade científica da espécie é Linnaeus, tendo sido descrita no ano de 1758.

Trata-se de uma espécie presente no território português, incluindo a zona económica exclusiva.

Ecomare - nonnetje (pcd01082-nonnetje-sd).jpg
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autores e editores de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia PT

Östersjömussla ( Swedish )

provided by wikipedia SV

Östersjömussla (Limecola balthica eller Macoma balthica) är en liten mussla som förekommer i norra Atlanten, inklusive i Nordsjön och i Östersjön. Den finns också i norra Stilla havet. Musslan blir cirka 2,5 centimeter stor och lever nergrävd i sandiga eller leriga bottnar. Dess tomma skal kan hittas uppspolade på stranden.

Kännetecken

thumg

Östersjömusslan blir cirka 2,5 centimeter stor. Beroende på om musslan lever på sandig eller lerig botten så är dess skal tunnare respektive tjockare och det skiljer sig även åt i färg. Musslor som lever på sandiga bottnar har tunna skal som är vita till rosafärgade eller gulaktiga, medan musslor som lever på leriga bottnar har ett tjockare skal som är blåaktigt till mörkrött. Utsidan av skalet har fint antydda koncentriska linjer, utgående från musslans äldsta del, umbo eller den så kallade skalbucklan, som avspeglar musslans tillväxt. Skalets lås saknar sidotänder, men har kardinaltänder. Musslan lever nergrävd i mjuka bottnar, ungefär 3–8 centimeter ner i sedimentet. Den ligger på sidan och har två andningsrör, eller sifoner, som sticker upp ovanför bottenytan. Sifonerna kan vara sex gånger längre än musslan.

Levnadssätt

Ecomare - nonnetje (pcd01082-nonnetje-sd).jpg

Östersjömusslan är vanlig ner till cirka 30 meters djup, men den kan leva djupare och förekomma på över 100 meters djup. Som djupast har den hittats på 190 meters djup. Den kan förflytta sig genom att dra sig fram och efter den lämnas då ett spår i form av en fåra. Hastigheten som den kan förflytta sig med är omkring en centimeter per minut. Musslan livnär sig antingen som filtrerare eller depositionsätare, mycket beroende på vilken bottentyp den lever på. Musslor som lever på sandiga bottnar livnär sig främst som filtrerare medan musslor som lever på leriga bottnar oftare är depositionsätare. Musslan använder i det senare fallet sifonen för att plocka upp små partiklar av dött organiskt material från bottnen. På dessa partiklar finns många bakterier och det är dessa bakterier som musslan livnär sig på. Musslan är i sin tur viktig föda för många fiskar.

Östersjömusslan fortplantar sig genom att ägg och spermier samtidigt sprutas ut i vattnet. Som larv lever den först en tid fritt i vattnet och sjunker sedan ner mot bottnen där den utvecklas till vuxen mussla. Den unga musslan kan växa med 3 millimeter under ett år. Tillväxttakten beror dock delvis på livsbetingelserna i dess miljö och kan därför variera. Könsmognaden inträffar vid cirka två års ålder då musslan uppnått en längd på cirka 6 millimeter. Musslan blir i grundare vatten vanligen mellan fem och tio år gammal. I djupare och kallare vatten kan den bli äldre, upp till 30 år gammal.

Referenser

Externa länkar

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia författare och redaktörer
original
visit source
partner site
wikipedia SV

Östersjömussla: Brief Summary ( Swedish )

provided by wikipedia SV

Östersjömussla (Limecola balthica eller Macoma balthica) är en liten mussla som förekommer i norra Atlanten, inklusive i Nordsjön och i Östersjön. Den finns också i norra Stilla havet. Musslan blir cirka 2,5 centimeter stor och lever nergrävd i sandiga eller leriga bottnar. Dess tomma skal kan hittas uppspolade på stranden.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia författare och redaktörer
original
visit source
partner site
wikipedia SV

Балтийская макома ( Russian )

provided by wikipedia русскую Википедию
Царство: Животные
Подцарство: Эуметазои
Без ранга: Первичноротые
Надтип: Спиральные
Подкласс: Разнозубые
Отряд: Veneroida
Семейство: Теллиниды
Род: Макомы
Вид: Балтийская макома
Международное научное название

Limecola balthica (Linnaeus, 1758)

Wikispecies-logo.svg
Систематика
на Викивидах
Commons-logo.svg
Изображения
на Викискладе
ITIS 567846NCBI 98287EOL 590151FW 107606

Балтийская макома[1] (лат. Limecola balthica) — вид морских двустворчатых моллюсков из семейства теллинид.

Раковина треугольной формы красного, жёлтого, зелёного или бело-коричневого цвета длиною от 2 до 3 см[2]. Внутренняя сторона раковин часто красного цвета.

Моллюск обитает в ваттах, зарываясь в песок на глубину 4—10 см. Питается водорослями.

Вид распространён в северной части Атлантического и Тихого океана.

  • Ecomare - nonnetje (pcd01082-nonnetje-sd).jpg

Примечания

  1. Ершов В. Е., Кантор Ю. И. Морские раковины. Краткий определитель. — М.: Курсив, 2008. — С. 254. — 3 000 экз.ISBN 978-5-89592-059-6.
  2. Limecola balthica (Linnaeus, 1758) Marine Bivalve Shells of the British Isles. National Museum Wales (2014)
 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Авторы и редакторы Википедии

Балтийская макома: Brief Summary ( Russian )

provided by wikipedia русскую Википедию

Балтийская макома (лат. Limecola balthica) — вид морских двустворчатых моллюсков из семейства теллинид.

Раковина треугольной формы красного, жёлтого, зелёного или бело-коричневого цвета длиною от 2 до 3 см. Внутренняя сторона раковин часто красного цвета.

Моллюск обитает в ваттах, зарываясь в песок на глубину 4—10 см. Питается водорослями.

Вид распространён в северной части Атлантического и Тихого океана.

Ecomare - nonnetje (pcd01082-nonnetje-sd).jpg
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Авторы и редакторы Википедии